Meisjes

Het moet de eerste keer zijn dat ik bewust een filmpje van mijn smartphone wiste. Ella was samen met Marthe, het één jaar oudere overbuurmeisje, aan het fietsen in en rond de speeltuin tot Martha van de “berg” begon te fietsen. Een ferm hellingske dat geen enkel probleem kan zijn, behalve voor iemand die nog maar net kan fietsen. Maar ja, Ella zonder vrees…
Soit, Ella wil het natuurlijk ook proberen, geen houden aan. En ja hoor, dat gaat goed, naar boven duwen, naar beneden zoeven. Een keer of acht loopt dat goed, tot ze beslissen samen naar beneden te fietsen. En als je samen fietst, dan kijkt Ella natuurlijk waar Martha blijft, en als Ella naar achter kijkt volgen haar handen en haar stuur. Dus onderaan de helling een grote crash, een bloedneus, tranen en een gebroken ego (wat gelukkig vergankelijker is dan gebroken tanden) en wij naar huis.
Twee dagen nadien komen we weer voorbij de speeltuin “papa, het is normaal dat Martha dat beter kan dan ik want ze is al veel groter, maar ik wil het nogeens proberen om het even goed te kunnen”

En zodoende…