Meisjes

Er zijn zo van die dagen die perfect zijn en niet meer stuk kunnen. Mooi weer, ik op tijd terug uit Nederland om Ella van school te kunnen halen, een babbeltje met de ouders van Ella’s vriendjes, en een zonnige fietstocht in het verschiet.
En dan wandel je de school uit, Ella en Guus een eindje voorop en draai je de straat voor de school op waar afschermhekjes staan. En daar bengelen twee kleuters aan, waar net dan je eigen kleuter op het voetpad valt. Met hoofd eerst natuurlijk..
Terug naar binnen, ijs op haar hoofd, checken of alles nog heel is, de buil(en)  inspecteren en dan voorzichtig naar huis waar ze rustig in de zetel kon suffen. Van dat suffen schrokken we nu niet echt, maar toen ze om 7 uur moest overgeven begonnen de alarmbellen te rinkelen. Even naar spoed bellen en dan toch maar de wagen in, richting Gasthuisberg.
Bij de pediater leek Ella helemaal opgeleefd; er kon al gelachen, verteld, gesprongen, op de tippen gelopen, op één been gestaan worden; allemaal op vraag van de dokter. Alles zag er goed uit maar toch verkoos hij om nog een CT-scan te laten uitvoeren, om alles kansen op complicaties uit te sluiten. En zo lag Ella even later in een indrukwekkende machine, met mij in paarse schort ernaast.

Gelukkig bleek Ella’s hoofdinhoud volledig ongeschonden en mochten we om half tien terug naar huis. Vannacht moeten we haar nog twee maal wakker maken om te zien hoe ze reageer, maar de dokter verwachte eigenlijk geen enkel probleem. *oef*

Een Katholieke hoogdag, we rijden met de wagen door het landelijke Wijgmaal en op de radio speelt een deuntje met vette beats. En dan vanop de achterbank:

Papa, zet dat eens harder!
Papa, zet dat eens nog harder!!
Papa, kan dat nog een beetje harder!!!

Papa, ik vind het leuk als jij de muziek zo luid zet, dan horen de mensen buiten de auto dat ook en kijken ze allemaal naar ons!

Ik heb ondertussen haar pamperrekening maar omgedoopt tot overlastboetekas