Meisjes

Gisteren was het zo ver, in de namiddag gingen we Guus –uitgerust met übercoole koffer- bij zijn mama oppikken om eindelijk dat logeerbedje in Ella’s kamer in te wijden.
Eerst hadden we gedacht om in de namiddag hun cinemadoop te houden en met z’n allen naar de Smurfen te gaan kjiken, maar het weer besliste daar anders over. Wie gaat er met zo’n mooi weer ook in een gekoelde cinema zitten? Die film loopt niet weg!
Dus reden we richting Kessel-Lo waar Ella vooral van de schommel en de klimtoestellen, en Guus van het zand en het klauteren genoten. En natuurlijk ook van mekaar

Nadien naar huis voor een aperitiefje en spaghetti

En na het geweldige “baaj baaj koeievlaai” was het verhaaltjes- en bedtijd

Dat Guus vanmorgen al om half zeven wakker was mocht de pret natuurlijk niet drukken

Het plan was om zondag eens bij Aapie’s tweelingbroer (of –zus) in Katelijne op bezoek te gaan, maar een ziek en besmettelijk Fientje stak stokken tussen die wielen. En dus werd het noodboek “Kinderen uitlaten bij regenweer” bovengehaald.
De bladwijzer stak al een tijdje bij de pagina van Technopolis in Mechelen, maar omdat we niet zeker wisten of het wel geschikt was voor Ella’s leeftijd was het er nooit van gekomen.
Een bokkige Ella (die eerste schooldagen doen wat met een kind), sandwiches en een drankje ingepakt en weg waren we. Een zucht en wat getater op de achterbank verder “Moeten we langs de autostrade papa? Zijn we al op de autostrade papa? Is dit de autostrade papa? Dat was kort op de autostrade he papa” waren we er.
Het is bij het binnenstappen heel even rondkijken waar te beginnen want de twee ruime verdiepingen staan volgestouwd met experimenten voor klein en groot (inclusief de ouders).
En ook al interesseerden de natuurkundige principes achter de experimenten Ella weinig, ze had eigenlijk evenveel plezier aan de ‘grotere’ doeproeven als aan het gedeelte voor de 4-6 jarigen.

Het begint te wennen, de eerste fietstocht (wandeltocht voor mij) naar de school, een zalig zonneke en een dochter die er enorm naar uitkijkt om weer bij haar vriendjes en een nieuwe juf te zijn. Aan de school zelf hield ze m’n hand toch harder vast dan normaal en wou ze toch eerst met mij eens naar haar nieuwe klasje gaan kijken. Maar toen ze nadien Maxime tegenkwam liet ze me direct los, pakte zijn hand vast en weg waren ze…

Vorige week keek ze trouwens nog beteuterd naar de klasfoto die op de kast staat “Ik ken mijn vriendjes al bijna niet meer”.  De zomervakantie moest voor Ella niet langer duren, dat was duidelijk.
Voor de volgende zomer gaan we toch proberen wat meer te plannen met de ouders van de vriendjes, en hopen op beter weer natuurlijk want samen spelen is toch tien keer zo leuk wanneer de zon schijnt!