Meisjes

Ella keek vorige maand op vakantie plots een beetje beteuterd toen ze haar zonnehoedje opzette.

(E) X uit de klas vindt dat geen mooi hoedje…
(M) Hoe kan dat nu, je hebt dat nog nooit aangehad op school, hoe kan X dat dan weten?
(E) Die heeft dat op Tinternet gezien, en die vond dat écht geen mooi hoedje!
*Pruillip*

Samen hunkerend wachten tot het eindelijk hun beurt is om op de kermismolen te mogen.

(soms voel je tijdens het afdrukken al dat het juist zit)

En trouwens, Peter zal de volgende jaren nog uuuuuren op de kermis mogen slijten, Sien was na enkele rondjes in het vliegtuig al even verslaafd als haar zus

Waar zo’n duozeteltje niet goed voor is, gegarandeerd plezier voor twee wildebrassen en één durfal daartussen.

Ella is twee weken bij Omi en Opi (leve de vakantiepuzzel) en nu ze sinds een tijd ook zo graag telefoneert bellen we haar elke dag wel even op, want twee weken worden eigenlijk toch wel een beetje heel lang. En soms is het dan toch wel heel moeilijk om niet in de lach te schieten van haar uitspraken

”Maar mama, jij hebt zo’n mooie stem!”
”Oh papa, jij klinkt zo leuk zeg!”
”Maar wat zeg jij nu? Dat vind ik wel heel gek van je!”

Sinds kort neemt ze dus ook de telefoon op wanneer we het niet horen, gelukkig is het tot nu toe altijd familie geweest, maar ik ben toch benieuwd wat ze gaat vertellen als het eens iemand anders aan de lijn is. Een Tunesisch/Franse wijnverkoopster bij voorbeeld.

Wat een supervakantie hebben wij gehad zeg, van het vertrek naar de luchthaven op woensdagmorgen, tot de thuiskomst vrijdagavond de week nadien is alles meegevallen. We trokken vliegtuiggewijs naar Malaga, waar we een wagen gehuurd hadden om Andalucia Oostwaarts te verkennen (zie kaart).
Ella keek er al zo lang naar uit om eindelijk ook eens mee te vliegen in een van de vliegtuigen die ze vaak over Wijgmaal ziet vliegen; en in één keer leerde ze dan ook wat er nog het meeste bij vliegtuigreizen hoort: wachten. Wachten op de taxi, wachten in de luchthaven, wachten in het vliegtuig, wachten tijdens het vliegen, wachten voor het uitstappen, wachten op de bagage en wachten op de huurwagen. Maar eerlijk is eerlijk, ze heeft dat heel goed en flink gedaan, tijdens de drie uur vliegen hebben we haar nauwelijks gehoord; ze heeft zich vooral beziggehouden met Aapie, een huiswerkboekje van de Hema en een stapel kleurpotloden

In Spanje was ze heel erg onder de indruk van alles, wachten op een huurwagen, het vliegveld, al die mensen, maar dat ging snel voorbij toen we in het hotel in Rodalquilar aankwamen en we in de buurt een speeltuintje en een barretje met terras ontdekten. Cañas drinken en tapa’s eten terwijl Ella op straat de show steelt, er zijn slechtere manieren om een vakantie te beginnen.
Ella heeft heel de tijd genoten, het enige wat serieus wennen was zijn de uren, ‘s avonds wordt er pas vanaf 8 uur half 9 gegeten (en dan zit je nog als allereerste in het restaurant) en de warmte. Gelukkig dat Ella zo goed kon genieten van haar middagdut want tussen twee en vijf moest er daar niet teveel rondgewandeld worden.
Heel de vakantie hebben we trouwens geen wolkje aan de hemel gezien (behalve de dag van vertrek), om maar te zeggen, Lies heeft heel de vakantie enkel kleedjes gedragen!
En verder genoten van strand, natuur, Granada en nogeens natuur. En tussendoor telkens het zwembad natuurlijk, we hebben een waterrat in huis, en dat voor een meisje dat twee jaar geleden hysterisch werd wanneer ze een plas water zag.
Enkel de laatste dagen konden voor ons ‘hola’ roepend monster niet snel genoeg voorbij gaan. In Granada kochten we haar een Flamenco kleedje, compleet met schoentjes en bloem in het haar (net als het overbuurmeisje, waar ze zo jaloers op was), maar doordat we echt geen twee stappen konden zetten zonder dat ze aandacht kreeg van Spanjaarden, Japanners, Amerikanen, Zigeuners, …hebben we dat maar wijselijk uitgetrokken en haar beloofd dat ze het terugkreeg wanener we thuis waren.
Fout dus, elke dag een jengelende ‘wanneer gaan we naar huis?’ helpt de vakantiesfeer er ook niet helemaal op vooruit

In Antequera bezochten Ella en ik trouwens een gedeeltelijk gerenoveerd kasteel op de heuveltop, en terwijl ze -zoals in elk oud gebouw- honderduit vroeg over de koning, prinses, koningin van het kasteel kwamen we plots een échte prins en prinses tegen. Je kan je niet voorstellen; de verbijstering, het ongeloof en het geluk op het gezicht van die kleine royaltyfan….

[...]