Meisjes

En ondertussen eist de kerstvakantie haar tol:

De koning ligt in de zetel ziek te wezen

De prinses werd ondertussen al naar het ziekenhuis afgevoerd

Ik heb het al gezegd, we hebben een fantastisch winkeltje op enkele honderden meter van onze voordeur, de ideale hulp voor wanneer ik –zoals altijd inspiratieloos- op zoek moet naar een cadeautje voor Ella.
En twee dagen voor kerst weer een goeie buit: een voorleesboek (het kind gaat ooit nog een kamp van boeken kunnen bouwen) en een baksetje om samen koekjes te maken.
Kerstdag zonder kerstfeest was natuurlijk de perfecte dag om alles eens uit te proberen, en dus werden er koekjes gebakken!

Het spijt me, maar ik ben hevig van van de verbeeldingskracht van mijn dochter. Zoals zondag de boot van Sinterklaas nog in de speeltuin van Wijgmaal bleek te staan

We krijgen soms nogal moeilijk hoogte van Ella’s vriendschappen op school, wanneer we hier vragen met wie ze gespeeld heeft schijnt  haar zelfstandige ik voor te schrijven dat ze ons stoer vertelt dat ze best wel alleen kan spelen.
Maar bij het afzetten ‘s morgens was er elke keer dat trillende stemmetje “ik ben bang van de grote jongens, ik ben bang van Bas”. Bas, die naam kwam elke keer terug, hij had haar geduwd, haar pijn gedaan,… En ja, Bas is een grotere jongen van de derde kleuterklas die Ella makkelijk omver kan lopen dus zou het weleens kunnen….

Ondertussen was juf Barbara ook nieuwsgierig geworden naar wat er allemaal gebeurde op de speelplaats, en daar zag ze “Bas en Ella hand in hand over de speelplaats lopen”, of nog: “Bas is normaal een wilde jongen maar wanneer hij bij Ella is, is hij heel voorzichtig”.
Twee weken geleden tijdens de kerstmarkt op school zagen we dan ook zo’n stoere jongen roepend rond Ella fladderen, en die riep al even enthousiast terug. Het bang zijn viel dus wel heel goed mee.
En als kers op de taart, dinsdag kwam Ella thuis met een tekening die Bas speciaal voor haar gemaakt had!!!
(over Guus die in het weekend een kaartje in de bus was komen steken, en Maxime waar ze ook al dol op is zwijgen we nog even)

Omdat we gisterenavond geen zin meer hadden in het (heel lekkere) dessert hebben we het dan vandaag maar als middagmaal gegeten (K&G zou er pedagogisch niet mee kunnen lachen)

Je vraagt je soms af waar ze die fantasie blijft halen

Vader en dochter samen in de badkamer, Ella begint op toilet over de toekomst te filosoferen

(E) *diepe zucht* ik zou zooooooo graag al groot zijn

(P) Ahja, waarom zou je al groot willen zijn?

(E) Dan heb ik mijn eigen kompjoeter

(P) Ah, en wat nog?

(E) Mijn eigen GSM

(P) Amai, dat ook al?

(E) Jah, *plots met een gelukzalige glimlach op haar gezicht* en een rooooze portefeuille!

Het was de eerste keer dat Ella de komst van de Sint echt bewust meemaakte, al enkele weken op voorhand was er in Leuven de intocht van de Sint, waren er knutselwerkjes op school, boekjes,… Ella begreep het eigenlijk niet goed meer waarom de Sint maar niet kwam, dus maakte Lies samen met Ella een kalender waarop ze elke dag een stempel kon zetten en kon zien hoeveel keer nog te slapen.

En vrijdag was dan eindelijk de grote dag, de komst van de Sint op school. Maar door de vrieskou en het ijs op de Vaart kon de Sint niet per boot aankomen en dus trokken we vooraan in de stoet door de sneeuw richting het station van Wijgmaal waar de Heilige man per trein zou aankomen. Dat was natuurlijk buiten de NMBS gerekend die zelfs de kleinsten met haar grillen moet laten kennismaken.
Na twintig minuten in de vrieskou werd wijselijk besloten dat de allerkleinsten niet langer zouden blijven wachten op de trein in vertraging en al terug naar school zouden stappen. Spijtig voor de teleurgestelde en vermoeide kleuters en juf Barbara die er samen zo naartoe hadden geleefd maar daar kon niemand aan doen, en nadien heeft de Sint het in de klas goed gemaakt zag ik

De Sint is vrijdag in Wijgmaal blijven ronddwalen want zaterdagmorgen lagen er allemaal cadeautjes en een brief van de brave man! Ella was vorig jaar naar ‘t schijnt heel flink geweest en als ze beloofde dat ze haar tutje vanaf nu in bed achterlaat waren de cadeaus voor haar
Een fototoestel, knutselspullen en verkleedspullen; kabouter, lieveheersbeestje, heks en prinses. Twee maal raden welk kleed ze onmiddellijk aantrok waarna ze die andere verkleedspullen (tot groot verdriet van de mama) quasi geen blik meer waardig achtte  

Wanneer Ella je in de schoolrefter tegemoet komt lopen terwijl ze voor iederen roept “Papaaaaaaaa, je bent terug uit Australië”*, je tijdens een heel erg dikke knuffel zegt “papa, ik heb je zo gemist” en er thuis in de keuken dit hangt, dan vergeet je op een fractie van een seconde dat temperatuurschil van 40° met de dag voordien!

* En blijkbaar heeft ze aan zowat elke juf in de school verteld dat haar papa naar Australië was, hopelijk werd ze daar niet medelijdend aankeken als “zo jong en haar papa is er al vandoor”

* Trouwens, ik mag de mama ook niet vergeten, met een even lieve welkom thuis en haar hulp bij het het knutselwerk