Meisjes

Ha kijk, hét onderwerp dat ik het meest vreesde in de opvoeding van een peuter heeft gewoon mijn levenmoto bevestigd; als je lang genoeg wacht lost het probleem zich vanzelf wel op.
De zindelijkheid die in april nog lichtjaren ver leek was er in juni nog helemaal niet, in juli ook nog altijd niet, maar de week na Dranouter leek het plots te lukken (Janne op haar potjemiddenin de camping moet een stimulans gegeven hebben).
En het gaat ineens echt goed, tot nu toe nog maar twee ongelukjes, waarvan eentje helemaal mijn schuld (gewoon vergeten een pamper aan te doen voor ze ging slapen), tijdens haar middagdutjes doet ze het al regelmatig zonder. Het aftellen tot woensdag kan dus beginnen!
(en ondertussen blijf ik met mijn vraag zitten; moet ik in restaurant, café,.. met Ella naar de vrouwen- of de mannentoiletten?)

Het is zover! De “waarom” fase is in huis, we kunnen geen drie zinnen gezegd hebben of iets gevraagd hebben of Ella moet weten waarom.
Het grappige is dat ze niet gewoon “waarom” vraagt maar “omdat”. Geen echt vragende “omdat” maar een afwachtende waar we onmiddellijk ons antwoord aan kunnen breien.
En we schijnen een bijdehandje (wat een vreselijk woord trouwens) gekweekt te hebben, wanneer ik als test tijdens haar gebabbel ook “waarom” vraag heeft ze potdorie telkens een antwoord klaar!

Dat is dus echt een gemak he een kinderwinkel achter de hoek hebben. Op babybezoek? Even bij Kokkie langs, een krukje nodig? Snel even bij Kokkie langs. Of zoals vorige week de dag voor je naar Dranouter vertrekt beseffen dat je eigenlijk geen naambandje voor Ella hebt en dat dat eigenlijk best weleens nuttig zou kunnen zijn met zoveel volk en een zelden stilzittende Ella.
Oei, kokkie is gesloten, eens mailen dan maar. Lien heeft ook een naambandje nodig voor Janne, nogeens mailen dan. En dezelfde avonds staken twee armbandje in de brievenbus, dat noem ik pas service! (en nu niet vergeten dat ik die bandjes nog moet gaan betalen )

Omdat clichés soms kloppen: twee vrouwen die toevalig met hetzelfde kleedje op eenzelfde feest aankomen staan gegarandeerd gelijk aan tranen, dodelijke blikken en hopen achterklap. Gelukkig gaan Tristan en Ella ver van mekaar naar school, want samen op de eerste september met dezelfde supertoffe rugzak op de speelplaats aankomen, dat is ook geen doen he

Twee weken weg van huis (Marokko) moet natuurlijk goed gemaakt worden met wat extra aandacht voor Ella. Een weekje vakantie en een gesloten crèche komen dus goed uit, gelukkig was het weer maandag goed genoeg voor twee uurtjes in de speeltuin, mét loopfiets natuurlijk.

Naar muziek luisteren is voor Ella “muziek maken”, met op de Ipod geen K3 of Kabouter Plop maar het goeie ouwe Kraftwerk!