Meisjes

Het is toch een gemak dat internet, vijf dagen geleden wisten we nog niet goed wat gedaan in verband met een fietsje voor Ella, een blogpost en enkele reacties later wisten we welk fietsje wel een goede keuze leek. We hadden de firstbike cross enkele maanden geleden bij Isla (Maaike) gezien en vonden het toen al een prachtfietsje.
Een paar mails over en weer met de vriendelijke mens van Kinderloopfiets en de dag nadien(!) al stond UPS met de zorgvuldig ingepakte fiets uit Duitsland voor de deur.

Het verlagingssetje brengt het achterwiel 3cm hoger zodat het zadel maar ongeveer 29cm hoog is en Ella net met de schoenloze tippen aan de grond kan.

Een gemakkelijke installatie (al kunnen sommige mensen misschien struikelen over de gebruiksaanwijzing die enkel in het Duits en het Engels is opgesteld), degelijk materiaal en alles voelt stevig aan.

Ella haar gezicht toen ze dinsdag de nieuwe fiets zag staan was onbeschrijfelijk, tientallen keren over en weer lopen om haar en de fiets recht te houden, en het kusje dat ze voor het slapengaan aan haar fietsje wou gaan geven waren goud waard!

Nu nog een helmpje en ze kan buiten oefenen

Het kind modern opvoeden, tegen alle rollenpatronen in, dat was een van de opvoedingsprincipes waar ik voor de komst van Ella heilig in geloofde. Nooit zou Ella enkel met poppen en buggies rondlopen, een goede mix van jongens- en meisjesspeelgoed zou er hier in huis komen. Gelijke kansen nu!

Soit, terug naar de realiteit! Al een tijdje zaagde Ella over een “bostel”, en zeker op zaterdag (kuisdag) wou ze toch zo graag meehelpen met een bostel. Dus ja, zoals zo vaak sneuvelen principes in ruil voor het kindergeluk en zochten we haar een borstel.
Moeilijker te vinden dan we dachten, tot Ella’s grote droefnis waren er geen borstels in de Bartsmit, de Casa of de Blokker. Maar gelukkig ligt er daarnaast een Zeeman: 2 Euro voor een kuissetje met nog wat “brol” bij.
Twee Euro… Je vraagt je af hoe ze het daarvoor gemaakt, ingepakt, getransporteerd en verkocht krijgen. Gelukkig heeft de prijs geen invloed op het plezier dat Ella er aan heeft, vanmorgen moesten borstel en blik natuurlijk mee naar de crèche

Fascinerende kinderlogica:
Een wanordelijk bed dat nog niet is opgemaakt keuren ze geen blik waardig, maar wanneer datzelfde bed twee minuten later netjes straks is opgemaakt verandert dat plots in een onweerstaanbare plek om op te klauteren, in rond te springen, onder de lakens te kruipen… kortom om terug in chaostoestand te brengen.
Kinderen zijn pure entropie.

Er begint er hier eentje een beetke gefrustreerd te geraken, Ella wordt dus zo zot als een mus van fietsen, wanneer ze iemand voorbij ziet fietsen heeft ze het gezien, en heeft die fietser het gehoord. En tot nu toe vond ze het super om met haar plastieken fietsje rond te crossen, maar vorig weekend in de speeltuin viel het me op dat ze er plots geen interesse meer in had zodra ze andere kindjes zag rondrijden met “echtere” fietsen zoals dit hier.

Omdat fietsen gezonder is dan met de brommer te rijden zijn we dus maar eens gaan rondkijken naar fietsjes waar Ella met haar 116 83cm groot genoeg voor is. En daar knelt het schoentje; er was geen enkel fietsje waar ze zelfs maar met haar tippen aan de grond raakte. Zo watertanden dat ze deed bij al die fietsen, en toch zonder naar huis moeten vertrekken. Leuk was anders natuurlijk.
Ze zal het nog even hiermee moeten doen vrees ik

We hebben het Ella eindelijk kunnen duidelijk maken dat ze niet onmiddellijk moet beginnen wenen wanneer ze in haar bed wakkerwordt, dat we haar echt niet gaan laten liggen verkommeren als ze roept dat ze wakker is. En toegegeven; het was vooral de Omi die Ella zover heeft gekregen!
En nu ze niet meer begint te wenen vindt ze het precies nog leuk ook om in bed nog een tijdje tegen haar knuffels te babbelen voor ze wil opstaan. Zondag was ze een soort van rijpje aan het opzeggen, maar ik heb geen flauw idee hetwelk het geweest kan zijn. Heeft iemand na het beluisteren van het filmpje een idee?
”Tik tak tok …. in het bos …. zeven….. tik tak tok….”

We hadden er nog nooit over gehoord gehoord, maar toen Karolien erover begon klonk een kleuterinstuif niet slecht; een sportzaal voor twee uur lang gevuld met trampoline’s, springkastelen, fietsjes, speeltoestellen… En enkel kleuters toegelaten; geen grote wilde loebassen dus.
En het viel heel goed mee, doordat we er vroeg waren hadden we in het begin heel veel plaats en konden Ella en Mona makkelijk wennen. En dat was nodig want halverwege begon het ferm druk te worden in de zaal, veel genietende kinderen en ruwweg dubbel zoveel ouders die daartussen liepen.
Ella heeft zowat alles eens uitgeprobeerd, met wisselend succes maar de fietsjes waren toch haar grote favoriet, op een moment liep ze half in paniek de zaal rond, op zoek naar een fietsje dat nog vrij was. En Mona was maar al te blij dat iemand haar met wou rondrijden zonder zelf te moeten trappen