Meisjes

In Juli

trok Ella zich niets aan van dat puberaal geflikflooi naast haar

In Augustus

was het ideaal weer voor een ijsje

In September

Liep Ella met de hondepootjes rond, de gevolgen van haar “zonder vrees” imago; de grond bleek harder dan haar pols

In Oktober

werd er een lekker potje gekookt op Ella’s tweede verjaardag!

In November

zwalpte ik rond op de Baltische zee en kon ik dus thuis geen foto’s maken

In December

werden Ella haar nieuwe botjes op sneeuwbestendigheid getest

Meer in 2010!!!!

In januari

was Ella nog een echt peutertje

In februari

vierde Ella haar Valentijn in de Zoete Waters

In Maart

nestelde Ella zich voor het kruis

In April

ontdekte Ella een mooi kindje

In Mei

hadden we al kunnen zien aankomen wat in augustus zou gebeuren

In Juni

genoten we van de zon en het zwembad in Frankrijk

Het spijtige met een halfzieke peuter is dat een sneeuwwandeling niet te lang mag duren, wanneer die broek nat is of er sneeuw in die botjes sijpelt is er voor haar niet veel plezier meer aan natuurlijk.
En verder dan 50 meter wandelen zonder minstens één keer in de sneeuw te vallen is natuurlijk een utopie

Ella was nog niet 110% in orde, maar we hadden al zo lang naar het weekendje in Petit-Halleux uitgekeken en de koorts was volledig weg, dus zijn we vrijdagavond toch maar vertrokken naar het gereserveerde huisje.
Donderdag was er in Luik nog geen sneeuwvlokje te zien dus reden we vol goede moed zuidwaarts. Tot het ter hoogte van Aywaille zachtjes begon te sneeuwen, eerst nog zacht genoeg om vlotjes op de linker rijstrook te blijven maar het werd snel zo hevig dat het op de rechterrijstrook schuiven werd. Heel leuk zo bergop…
De afrit betekende spijtig genoeg niet echt de verlichting waar ik op hoopte, nog dertig kilometer op nog niet bestrooide en bochtige secundaire wegen. Een paar keer goed geschoven maar tegen 7 uur goed in de prachtige gîte aangekomen.
Tot zaterdagavond hadden we wel geen douche door een bevroren leiding maar verder is de gîte echt een (klein) pareltje, ideaal voor een gezinnetje met één of twee kleine kinderen. Net gerenoveerd, smaakvol ingericht.
Enkel spijtig dat de sneeuw en de koude het moeilijk maken goed te gaan wandelen. Kletsnat van de sneeuw laat je zo’n net-niet-meer-zieke peuter best niet te lang rondlopen in de koude wind :s

Na een plotse koortsopstoot dinsdag (39.4°C) hebben we Ella gisteren en vandaag maar thuisgehouden, dat ik deze week net vakantie heb was een kleine meevaller, voor de voorbereidingen van de verbouwingen dan weer een klein dagje vertraging.
Vreemd hoor, zo’n hoge koorts maar verder niets te zien van ziek zijn, geen hoest, geen diarree… Enkel wat flauwtjes zijn door de koorts. Wel heel knuffelig en rustig, ze heeft heel de dag met haar nieuwe krukje, baby en aapie rondgesleurd om overal samen op dat krukje te zitten. En dan moesten ze natuurlijk allemaal lekker ingeduffeld zijn (zou dit naast de digitale generatie ook de fleecegeneratie worden?) !

Op een moment wou ze zelfs haar krukje in de zetel zetten om in de zetel op haar krukje te zitten

Zou het mogelijk zijn dat de omroepster uit het station van Leuven, die ook de aankondigingen in het station van Wijgmaal verzorgt, bij haar aankondigingen verduidelijkt dat de trein naar St Niklaas naar de stad St Niklaas rijdt en niet de Sint aan boord heeft?
Gewoon de eerste twee weken na Sinterklaasdag, daarna is Ella de Sint weer vergeten en zal ze niet meer zo dolenthousiast reageren bij de aankondiging en kan het weer zoals die andere 50 weken in het jaar. Willen we dat afspreken?

Nu Ella stilaan in korte zinnen begint te spreken heeft ze de magie van dé twee woorden ontdekt.
Vrijdag op de parking van de Delhaize plots luidkeels “Kakaaaaaaaa kakaaaaaaaaa”, gevolgd door een hysterische lach. Gelukkig zag ze toen iets dat haar aandacht trok en vergat ze haar geweldig spelletje of ik had met een tomatenrood hoofd door de Delhaize kunnen spurten
Gisteren was het ook nog steeds de uitroep van de dag, af en toe “pipi” ertussen maar dat is blijkbaar minder grappig. Benieuwd hoe lang deze fase zal duren…

Het ziek zijn was eigenlijk héél snel achter de rug, op dag twee was de juffrouw al weer vrolijk aan het spelen, dansen en kokkie aan het maken, en op dag drie was ze weer helemaal klaar voor de crèche.
Gisteren moet ze daar een mini-trauma’tje hebben opgelopen, in de auto ging het al over Gilles, meestal haar vaste en schattige compaan in deugenieterij. Gilles was stout geweest. “Gilles bal afgepakt”. Aan het station mocht mama het ook al horen, en thuis nogeens een keer: “Gilles stout geweest”.
En vanmorgen weeral het verhaal over de bal, het moet een diepe indruk nagelaten hebben. Misschien omdat ze anders zelf in het andere kamp staat? En dan komt de vraag he, “moet Ella ook soms in de hoek staan?” Maandag toch eens vragen in de crèche, want zelf antwoordt ze natuurlijk van niet

Wanneer ik vandaag op Facebook en de blogs rondkijk verdenk ik de Sint ervan dit weekend niet enkel snoep en cadeaus uitgedeeld te hebben maar ook een grote zak met virussen en bacterieën te hebben rondgestrooid.
Ella heeft het voor het eerst dit jaar ook te pakken; lelijk hoesten, 39.9°koorts, triestig zijn…Een virale infectie op de luchtwegen die overslaat op de longen volgens de meneer die het diplomagewijs kan weten.
Niet veel aan te doen, buiten haar thuis houden en hopen op een goeie nacht!