Meisjes

En wéér zet alles een stapje verder, na de herfstvakantie verhuist Ella naar de derde en laatste groep van de crèche; de oudste peuters. Deze keer is het niet zo’n grote stap, de lokalen van de tweede en derde groep liggen naast mekaar en ‘s morgens en ‘s avonds zitten de groepen samen. En Ella zat de laatste weken blijkbaar vaker bij de oudere kinderen dan bij haar eigen groep dus veel zal ze er niet van merken denk ik. Maar toch, de laatste rechte lijn naar de kleuterklas lijkt ingezet.

Vanmorgen lag er in de klas een grote kaft met een selectie van haar schilderwerken van de laatste maanden klaar, wat een tof idee om die meesterstukjes mee te geven. Niet enkel omdat ze getuigen van Ella’s artistieke talent (;-)) maar vooral omdat je zo toch ziet hoe goed de opvoedsters zich met de kinderen bezig houden, en het er meer is dan eten geven, te slapen leggen en rustig houden (zoals ik laatst hoorde over een andere crèche).

Het weekend voordat ik een tijdje voor het werk weg moet lijkt altijd zo veel leuker dan andere weekends.
Gelukkig maar want anders zou het elke keer een triestige bedoening zijn!

… dan had Ella gisteren een pijnlijke avond

Ik kreeg het er serieus van op m’n heupen, die kwaaie blikken die de vrouw aan de tafel even verderop naar Ella en ons gooide. Zelfs al was Ella doodbraaf bij ons aan tafel met de auto’tjes en de dino’s uit de speelgoeddoos aan het spelen; elk geluid en zinnetje van Ella scheen haar te storen in het gesprek met de man bij haar aan tafel.
Ga dan toch ergens anders uw zaken bespreken als je niet gestoord wil worden had ik bijna geroepen, in een kindvriendelijk eetcafé als de Wandelende Klok loop je nu eenmaal het risico dat er kinderen in uw buurt zullen zitten he zeg!
Oke, na een tijdje kreeg ik door dat het koppel hun scheidingscontract en de verdeling van de bezittingen aan het bespreken was, nu niet om vrolijk van te worden, maar daar moeten de mensen rondom toch niet de dupe van zijn.

Wanneer we in het station van Wijgmaal de mama van de trein gaan ophalen is er altijd een trein uit de andere richting die 4 minuten voor de trein uit Leuven stopt en terug vertrekt.
En elke keer is Ella hevig teleurgesteld dat die trein vertrekt zonder dat mama is afgestapt. En dan moet ik de trieste Ella verzekeren dat er nog een andere trein komt waar mama écht wel zal uitstappen.
Maar echt vertrouwen doet ze het zaakje dan toch niet meer…

Een blog is toch een leuk ding he, zondag voor Ella’s verjaardag schreef ik over haar nieuw keukentje, en vrijdag zat er bij een van de verjaardagskaartjes een leuk passend accessoire als verjaardagscadeau.

(dankjewel tante Annemie!)