Meisjes

De extase op dat gezichtje toen ze vanmiddag de eerste maal op een draaimolen zat, het genot op haar gezicht om elke keer dat ze voorbij kwam draaien naar ons te kunnen zwaaien. Schitterend, genieten!

Lies die zich dood schrok toen Ella de knop gevonden had om haar vliegtuigje raket naar boven te laten gaan en dat nog extra leuk vond… Fantastisch

Sjapen ze ze me gisteren plots, met haar Aapie in de hand. Sjapen; nogeens en deze keer een beetje nadrukkelijker en net niet ongeduldig. Gelukkig had de mama wel door wat er moest gebeuren zodat ze het geen derde keer moest vragen:
Zacht zingend naar boven, Ella in haar bedje gestopt, een dikke kus en sinds enkele weken ook een “high five” (in de crèche of bij de omi geleerd) en ons meisje was naar dromenland vertrokken.

Ongelooflijk toch dat ze zelf komt vragen om naar bed te mogen gaan en daar direct haar oogjes dichtdoet. Het is zo’n ongelooflijk lief schatje, en het wordt er precies elke dag leuker op….

Koekjes delen kan Ella als de beste, we moeten maar in haar oor fluisteren “geef x ook maar een koekje” en ze stormt met een koekje in haar vuistje op de persoon in kwestie. Voor Ella maakt het niet uit of het een kindje, baby of politieagent is. Zelfs Louis Tobback zou van haar een koekje krijgen (van ons ook btw).
Vrijdag werd een koekje delen ook een beetje verleiden, want een mooie jongen als Kobe krijgt je koekje en nadien je mooiste glimlach niet voor niets natuurlijk!

Het was trouwens een fantastische namiddag , door het gezelschap van Yab, Dries en Eveline en de kookkunsten van Karel en al het leuke speelgoed van Kobe had zelfs Ella nog energie toen we om negen uur terug naar huis vertrokken…

PS: er zijn net bewijsstukken opgedoken dat het eten niet door Karel was klaargemaakt.

Vier weken gelden ging Ella in de crèche over van de groep van de kruipertjes naar de Peuters, ze was op voorhand al enkele malen met de opvoedsters enkele uren bij de grotere kindjes gaan spelen en gaan meedraaien en toen had ze er geen enkel probleem mee.
Maar toen de grote dag daar was, was het voor de stoere Ella toch een moeilijkere stap dan we zelf verwacht hadden.
Het is er voor haar natuurlijk ook helemaal anders, na een jaar plots andere opvoedsters, krijgt ze ‘s morgens niet meer een flesje op de schoot van de juf maar moet ze aan een tafel met de andere kindjes zelf haar ochtendbokes opeten, wordt ze minder gepakt…
Thuis was de papa net dan twee weken nergens te bespeuren, én kwam er dan nogeens een tandje door het tandvlees prikken zodat het allemaal een beetje teveel werd voor Ella. Voor het eerst weende ze hartverscheurend wanneer ze ‘s morgens bij de juf moest achterblijven en was ze ‘s avonds doodop en maar zozo.
Het waren niet zozeer de nieuwe kindjes waar ze het moeilijk mee had, maar vooral de nieuwe juffen. De vroegere juffen kende ze natuurlijk al een jaar en daar was ze ook echt dol op, dus zou het bij de nieuwe wel even duren om mee vertrouwd te geraken. We schrokken er toch een beetje van hoe on-stoer Ella soms toch nog kan zijn

Maar sinds deze week is ze er hélemaal overheen, terug roepen van blijdschap wanneer ze het gebouw van de crèche ziet, apetrots met haar boterhammendoosje naast Wout aan tafel gaan zitten, haar tut en Aapie zelf in haar tasje stoppen en wanneer we vertrekken vrolijk dada roepen en zwaaien.
Gelukkig maar want ouderharten kan je maar en beperkt aantal keren breken.

Het was even schrikken als babysit van dienst, het ene moment zit Ella nog braaf te spelen, het andere moment is ze plots verdwenen, en géén idee hebben waar ze zit hè. Niet te horen of te zien!

En ondertussen zou de meest besproken bevalling van dit voorjaar bijna ingezet moeten zijn. De progesteronwaarde in het bloed van Phyo Phyo stond gisterenavond op 0, wat betekent dat de bevalling  van de olifant zeker voor dit weekend is.
Het hele bevallingsverhaal kan je live (en zonder wachtwoord) volgen op de speciale site van de zoo: http://www.baby-olifant.be/

Dankzij de oplettende opvoedsters in de crèche vermoeden we nu dat we met Mond-en-klauwzeer Hand-, voet- en mondziekte in huis zitten.
En inderdaad, de symptomen komen heel goed overeen met de voorbije dagen, de Maxi Cosi die vrijdag ondergekotst werd, Ella die zich een heel weekend duidelijk maar zozo voelde en de rare uitslag op haar beentjes.
Gelukkig is de infectie helemaal onschuldig, anders moesten we met drie (volwassenen kunnen het ook oplopen) enkele weken in volledige quarantaine doorbrengen

Sinds een tijdje mogen we Ella niet meer helpen wanneer ze haar yoghurtje eet, gewoon kijken wanneer ze aan het smikkelen is levert een verontwaardigde blik en een gebaar van “niet aankomen he makker” op.
En wat ik me afvraag; heeft ze dat genetisch van mij overgekregen, of vindt iedereen het beetje yoghurt dat onderaan het dekseltje kleeft het allerlekkerste??

Wat ik in het zonnige Spanje allemaal mistte,

Ella die ‘s morgens onderaan de trap staat te wachten tot ik de badkamer uitkom, het enthousiaste gejoel op de achterbank wanneer we de parkeerplaats van de crèche oprijden, het gebrek aan tijd om nog “dada” te zeggen wanneer ze haar draaiende flesje in de microgolf in het oog houdt, de lach op haar gezichtje wanneer ze ons ‘s namiddags in het oog krijgt, haar nukken bij het eten, en natuurlijk haar hoofd op mn schouder wanneer ik haar neurieënd naar bed breng.

Maar wat gisterennamiddag dat gemis van twee weken weer helemaal deed vergeten,

De superlach, het enthousiaste gezwaai en de beentjes die bijna haar lijf onderuitliepen toen ze me aan de auto zag staan, de zoen van de mama, en natuurlijk wat ze samen met mama had klaargemaakt: