Meisjes

Van een trotse papa die ondertussen al enkele honderden kilometer Zuidwaarts rijdt…

Ella zonder vrees wordt ze hier al genoemd, zonder aarzelen kruipt ze de trappen van de schuifaf op

Als ik ze niet snel had vastgegrepen was ze even gezwind maar iets pijnlijker over schuifaf naar beneden gestormd

En de schommel? Die kon niet snel en hoog genoeg gaan

Mijn gsm, die mistte ik vanmorgen, en natuurlijk op het moment dat ik een halve dag de baan op moest en verschillende telefoontjes verwachtte. Zonder gsm vertrekken was dus geen optie.
Waar kan die liggen? Rugzak, bureau, woonkamer,… afgezocht; niks. Carpoolcollega Ewald opgebeld om te vragen of ik de gsm niet in zijn auto had laten liggen, nogeens mijn rugzak, nogeens de bureau afgezocht tot ik ineens in een flits Ella bellend met die gsm voor m’n ogen zag voorbijschieten.
Ahja, Ella. Hup, de woonkamer in; onder de kast, onder de zetel, naast de TV, tussen de boekjes… niks.
Maar natuurlijk!! Als ze één opbergplaats heeft is het toch wel de koffer van haar auto’tje, en ja hoor… daar lag de gsm.

Of zoals Ewald als ervaringsdeskundige opmerkte: “Kinderen zijn geweldig in opruimen, behalve dan hun eigen spullen”

Elke dag leuker lijkt het hier te worden met Ella, de interactie tussen ons en haar is al een tijd aan de gang maar de laatste maand schijnt het weer een pak sneller te gaan. Ella kan nu niet enkel duidelijk maken of ze iets leuk, lief, niet leuk vindt maar ze heeft de kunst verstaan om ons te vertellen wat ze wil.
Haar vingertje wijst niet meer in een boog van 60° rond hetgeen ze wil aanwijzen maar wijst al parmantig en precies op doel, en als we niet snel genoeg reageren komt ze ons gewoon halen. Ze stapt dan op ons toe, prutst aan een hand tot er een vinger vrijkomt en trekt ons dan mee naar de plaats waar we haar kunnen helpen.

En dan natuurlijk… dé woordjes. Die beginnen er langzaam te komen, meestal gefluisterd en nooit op commando (probeer dus nooit aan familie of vrienden te bewijzen dat Ella sommige woordjes echt wel kent want dat kan je dus echt wel vergeten…) en beperken zich meestal nog tot de klinkers maar het begint te komen.
Begrijpen doet ze al veel meer, woorden als chocolade, flesje, eten, vertrekken,… kunnen we dus niet meer gebruiken zonder dat er een opgewonden Ella driftig richting keuken loopt.

Dat het niet altijd even makkelijk is werd maandag duidelijk toen ik tegen Ella over de boot op tv vertelde, ineens dribbelde ze heftig naar de keuken en de kast waar de chocopot staat. En teleurgesteld dat ze was, en wenen omdat ze niet dadelijk een boterham met choco kreeg. Ahja, want Boot lijkt toch zo fel op Boke

En juist ja, de spiegel is ook al geen onbekende meer