Meisjes

Zitten we gezellig in Wakkerzeel een trappistje te drinken, komt er daar toch niet iemand aan het raam staan zwaaien zeker?
Nergens zit je nog op je gemak meneer!

Om volop van het eerste echt zonnige weekend van het jaar te leren genieten zijn we vanmorgen naar Leuven gefietst waar een collega van me aan het werk was op aan de abdij van de Keizersberg. Ella had het goed naar haar zin in de tuin van de monniken, het zonneke en de christelijke sfeer deden haar duidelijk goed.
Alleen heeft ze nog altijd schrik van…gras.

Een rustige zondag in het landelijke Wijgmaal; Lies en Ella zijn beneden, ik zit boven wat te werken. Ineens roept Lies naar boven “Goya, heb jij Ella in de Triptrap gezet?”
Nee, tuurlijk zet ik Ella niet in haar Triptrap om dan terug te verdwijnen, dat vind zelfs ik te riskant. Wat was er dan gebeurd? Toen Lies een minuut of twee naar de keuken moest is Ella erin geslaagd om als anderhalfjarige de triptrap op te klauteren (half steunend op de tafel)  en in dat zitje te geraken waar ze met een wrééd triomfantelijk smoeltje op een boterham met choco zat te hopen.
We wachten vol ongeduld op de volgende waanzinnige toeren….

Het kon niet meer zijn, Ella’s haar werd met de dag langer en onbeheersbaarder, en ondanks enkele goeie knippogingen van de mama werd het echt tijd voor een soort coupe op haar hoofd. Ze is tenslotte geen baby meer maar een heuse peuter met peutermanieren en peuterrechten!
Dus wij met drie naar de kapper, papa mocht apart op een stoel (zijn haar was naar het schijnt ook weer aan een kapbeurt toe) en Ella bij mama op de schoot voor de spiegel. Met een echte doek om haar heen en al.
De kapster was het duidelijk gewend om met kinderen te werken want nog voor mijn haar gewassen was, was Ella al bijna helemaal gekapt. Geen gelegenheid geven om verveeld te geraken was de boodschap!
En het resultaat mag er zijn, we hebben hier plots een echt trots meisje in huis

Nog twee keer slapen en ik vlieg weer naar huis, 15 uur vliegen met overstap in Amsterdam, maar door het tijdsverschil tussen Manila en België kom ik toch nog op dezelfde dag aan. Spijtig genoeg veel te laat om Ella nog te zien, maar Lies zal ik nog wel mogen wekken op dat uur.
Benieuwd naar wat ze van de cadeautjes gaan vinden, maar daar kan ik niks over schrijven natuurlijk, er lezen nieuwsgierige orgen mee