Meisjes

Deze week is de crèche drie dagen gesloten, dus mag Ella op logeerpartij bij Omi en Opi in Beernem. Enkele vliegen in één klap; Ome en Opi héél blij, mama kan ‘s avonds in alle rust een beetje bijkomen na een week zien zijn en de papa vertrekt morgen voor een tweetal weekjes naar Manilla.
En Ella? Die is blij met de extra aandacht die ze gaat krijgen, al zullen wij haar zeker erg missen.

Na een extreem goed geslaagd (oh ironie) etentje met Ella erbij heb ik officieel besloten dat de volgende maal dat ze met Valentijn een restaurant binnengaat het met haar verlooiefde zal zijn.
Zo extreem lastig en vermoeiend dat ze vanavond was, en de rollende ogen die Lies achter mijn rug heeft moeten trotseren…*zucht*

Tot nu toe namen we Ella vaak mee op restaurant. Tot de leeftijd van 1 jaar is dat nog te doen, maar nu dat Ella zo mobiel is en toch af en toe haar kuren heeft (ahum!), is het veel relaxter voor ons om af en toe eens zonder Ella te gaan eten.

Soms vragen we een babysit, en zaterdag ging Ella logeren bij een leeftijdsgenootje, enn leuk dat Ella het vond om bij Mona te mogen gaan spelen. Blijkbaar ook andersom, Ella vindt het leuker en leuker om met kindjes te spelen.  Super toch, hoe ze plots zo kunnen genieten van elkaars gezelschap. En zelfs bij het pamperversmoment liet ze zich van haar braafste kant zien.
De foto’s die Karolien maakte liegen er niet om dat Ella het er zo naar haar zin had:

Mama zou best tevreden zijn met een kilootje minder, dochter wilt graag een kilootje meer, ‘T zijn zware tijden voor papa met de grillen van zijn twee vrouwen!

En vorige week was er weer die ongerustheid…

We gingen anderhalve week geleden nog eens met Ella naar de kinderarts in Gasthuisberg om haar medicatie voor reflux te bespreken. Ze neemt nog altijd 10 mg Omeprazole per dag en ze heeft het nog steeds erg nodig. Durven we eens een dagje overslaan, dan moeten we het bekopen met kwakjes zurige melk hier en daar. Ella werd er gewogen en gemeten: 8200 gram en 74 cm. Volgens de kinderarts net onder de P3-curve, en een daling t.o.v. eerdere gegevens. Dat Ella nu geen grote is, weten we al van tijdens de zwangerschap en we maakten ons eigenlijk al geen zorgen meer. Ella heeft altijd al rond deze lijn geschommeld: soms een beetje er onder (toen ze ziekjes was), soms een beetje er boven (in tijden dat Omi haar verwent met aandacht, tijd en chocolade). Volgens Kind en Gezin zou ze later 1 meter 55 worden, maar zie, wat wil je met twee kleine ouders en vier kleine grootouders!

De kinderarts vond toch dat Ella toch verdere opvolging nodig heeft. Nu ja, toegegeven, Ella zag er op dat moment niet al te best uit: een snotneus, ontstoken oogjes, én ze had rode ringen rond haar triestige oogjes van een enorme huilbui. Het stond haar absoluut niet aan dat ze de wachtplaats met al dat leuke speelgoed (speelgoedhuisjes en een glijbaan) en kindjes moest verlaten en in haar bodieke moest wachten op de dokteres. Een hekel heeft ze aan artsen, en dat moet ze altijd laten horen!

En zo moest Ella vorige week vrijdag een zweettest laten doen, wat ons (of beter: de mama) toch opnieuw heel wat stress bezorgde. Gelukkig mochten we vrijdag al bellen voor de uitslag: een volledig normaal resultaat! We belden meteen de vervolgafspraak af, want wij hebben nu echt geen zin meer in nog meer testen en nog meer gedoe. Vanaf nu gaat Ella dus gewoon naar de huisdokter die haar verder zal opvolgen voor haar reflux.

Update: een weekje later werd Ella nog eens gewogen en gemeten bij Kind en Gezin: 8800 gram en 74 cm.

Ella heeft eigenlijk bijna nooit last van een ochtendhumeur, en ‘s middags na haar middagdutje al zeker niet. Als ze al wakker is staat ze ons enthousiast op te wachten, en als ze nog halfslaperig is tovert ze binnen de kortste keren een prachtglimlach op haar gezicht en is ze klaar om zich uitgebreid te laten knuffelen.
Ze zou enkel nog moeten leren haar haar te fatsoeneren voor de camera binnenkomt

Een foto voor de omi die sinds kort ook Ella’s avonturen online volgt!

Gisteren kregen we op enkele uren tijd van drie mensen complimentjes over Ella. Nog nooit gebeurd; dat het zo’n lief en mooi meisje is, dat ze zo’n mooie ogen en lach heeft,  en de man achter de kassa van de Standaard Boekhandel vertelde Ella voor de wachtrij achter ons zelfs dat hij verliefd was op haar!
Eerlijk is eerlijk, complimentjes over je eigen dochter krijgen is leuk (en ik kan de mensen natuurlijk enkel maar gelijk geven), maar dit was toch een vreemde opstoot van bewondering voor Ella.
En ja, ze heeft het hélemaal zelf in de hand!
Ze zoekt tegenwoordig de blik van de mensen, blijft ernaar kijken tot ze haar blik vastgrijpen en wanneer ze dan terugkijken wordt ze enorm “verlegen”, lacht extreem lief en schattig en verschuilt ze haar ogen achter haar vingertjes om toch nog stiekem te kijken en guitig te blijven lachen. Zo aanstekelijk, hopelijk krijg ik er nog een filmpje van gemaakt want dit is iets om nooit te vergeten!

Radeloos worden we er stilletjes aan van, sinds de kerstvakantie heeft Ella het in haar hoofd gehaald dat ze thuis geen warm eten meer wil eten.
Geen patatjes meer, geen spaghetti, geen appelmoes, geen wortelpap,… Elke keer eet ze met smaak drie of vier happen tot ze zich ineens herinnert dat ze lastig moet doen en van dan af het lepeltje wegduwt, in haar bord wil slaan, en vooral haar mond stijf dicht houdt. Fruitpap, koekjes,… allemaal geen probleem (behalve boterhammetjes, die lust ze ook nog niet). En eigenlijk zou ze moeten eten, ze bengelt nog altijd onderaan de gewichts- en lengtecurves, dus een half kilootje meer zou zeker geen kwaad kunnen.

En dan het beste van al… In de crèche is mejuffrouw Bauwens de beste eter van de hoop! Flesje, fruitpap en middageten gaan erin alsof het niks is, en sinds deze week eet ze er ook nogeens bokes.

Een fase? Kuren? Of doen we iets verkeerd en halen we best een van de opvoedsters uit de crèche in huis?