Meisjes

Razendsnel gaat het, de vooruitgang van Ella’s taalkennis. Lichaamsdelen aanwijzen kan ze ondertussen als de beste, bij haarzelf, bij ons en bij haar popje.
In een volgende faze beginnen we aan de ingewanden; longen, milt en appendix. Of neen, een blindedarm krijgen ze -volgens de dokter van wacht- pas na hun tweede jaar, dus dat vervangen we voorlopig nog door de pancreas.

Half twee ‘s nachts, slapeloze Ella en slaperige papa zitten samen in de zetel en kijken naar Hopla tot er plots een heel luide prot links van me weerklinkt. Een schuldbewuste en lacherige Ella kijkt rond om te zien of iemand hetzelfde gehoord heeft en geeft zichzelf spontaan twee petsen op haar poep.
Weet ze later ineens wat vertellen als haar ooit gevraagd wordt wat ze op deze historische dag deed.

Normaalgezien zouden Lies en Ella gisterenmorgen vanuit Beernem terug naar huis rijden na twee avonden bij omi en opi, maar nadat Lies vrijdagavond aan een hoog tempo zieker en zieker werd was er gisteren geen sprake meer van dat Lies in haar gloeiende toestand voor 110 kilometer achter het stuur zou kruipen.
Ik dus snel de trein opgesprongen richting Beernem om twee uur later met twee zieken terug naar Wijgmaal te snorren, Ella was dus ondertussen ook al ziek aan het worden, met overgeven en koorts incluis.
En dan in de wachtkamer van de huisarts van wacht, hetzelfde wonder als in Gent; een oudere vrouw die er al even voor ons zat stond er op dat we haar beurt innamen om bij de dokter binnen te gaan. Toegegeven, het zicht moet wel meelijwekkend geweest zijn, een slappe en flauwe Ella die op m’n schoot tegen m’n schouder aanlag, en een doodzieke Lies tegen m’n andere schouder.
Ondertussen geraakt Ella al terug door haar kleine virale infektie, Lies zal een paar dagen meer nodighebben voor de antibiotica het werk geklaard krijgt.

Tegenwoordig haar lievelingskreetje: “O“

Wat voor ons een routine en de vanzelfsprekendheid zelve is, is voor een klein mensje als Ella soms nog een lastige opdracht.
Zoals uit de wasmand kruipen: