Meisjes

Het was koud zondagnamiddag, berekoud, maar in haar Lodger had Ella het een pak warmer dan wij, terwijl we door Planckendael wandelden. Aan de kinderboerderij moest ze er natuurlijk uit om eens aan de geitjes en de kippen te gaan voelen. Eerst een beetje aarzelend en met grote ogen voor de andere kindjes, maar al snel liep ze dapper op de geitjes af om hun vacht tussen haar vingers te laten glijden en dan toch weer te schrikken van hun plotse bewegingen.

En nadien in de overvolle cafetaria een heerlijk fruitpapje en dan nog zoveel mogelijk proberen te genieten van de restjes van mama’s warme chocomelk

Maandag ben ik met Ella in het Provinciaal domein van Kessel-Lo gaan wandelen, door het slechte weer was het er extreem kalm, buiten een hoop grootouders met kleinkinderen (het is kerstvakantie he).
Aan de kinderboerderij was er nu eens echt niks te zien, gelukkig zwommen er wat eendjes rond, Ella vond ze wel interessant maar niets meer dan dat. Het blijft tenslotte een coole meid

“Putje” mompelde ze vannacht om half vier terwijl we met twee onder een dekentje in de zetel zaten (Ella zat, ik lag). Een dvd van Hopla moest ervoor zorgen dat ze zo snel mogelijk terug slaap kreeg want ik was al vanaf twee bezig met een klaarwakkere Ella en ik snakte naar dat warme bedje.
En toen, terwijl ze bezig was met haar tutje juist te draaien om in haar mond te steken mompelde ze een woordje dat wel héél erg leek op dat ding in haar handen.
Volgens mij haar eerste woordje; klanken bootst ze sinds enkele dagen ook al na , en woorden herkennen lukt ook al een tijdje (met voorkeur voor popje en tutje, zoals in het filmpje hieronder).
Wééral een nieuwe fase in huis..

Ontbijten is fijn, zeker als dat aan een ferm ontbijtbuffet is, en als je ongestoord met een vriendinnetje op de grond kunt spelen. 

Er heeft hier iemand chocolade gegeten, en hoe weet ik dat?

Dat leren ze dus in de crèche; in hun neus peuteren.
En ze is er goed in hoor, sinds een drietal weken is ze niet meer te houden, en met een verbetenheid dat haar vinger er op een dag langs haar oor terug gaat uitfloepen!

Het begint beneden al, heel zachtjes neem ik Ella in haar slaapzakje van Lies over en leg haar al sussend tegen mn schouder aan.
Stilletjes de deur open en in de pikdonkere gang de trappen op.
Twee verdiepen, en drieëndertig treden hoog zachtjes twee dezelfde liedjes neuriën: “slaap Ella slaap” en “in het bos daar staat een huisje“.
In de donkere kamer haal ik de ondertussen diep soezelende Ella zachtjes van m’n schouder en leg ik haar na een slaapwelkus voorzichtig in bed.
Warm indekken, knuffelpopje in de handjes en laatste keer goed voelen of ze niet onder het dekbed ligt.
Héél stilletjes en voorzichtig naar de deur, de vloer kraakt een beetje en de beste weg is schuin naar de deur die ik al voorzichtig mee dichttrek.
Tot ik bij het passeren van de deurstijl met m’n bovenarm zacht maar stevig op de lichtknop druk en het grote licht in de kamer aanfloept.

*ZUCHT* *KNARSENTAND*

Toen ik Ella vorige week vrijdag (ja, de blog loopt wat achter) aan de crèche ging ophalen vertelde de juf me dat Ella haar bronchitis en de 4 dagen thuis blijkbaar heel goed verteerd had en ze heel erg aangenaam en zelfs heel sociaal geweest was.
Overdag had ze samen met Skander op de knietjes tegenover mekaar gezeten terwijl ze mekaar over de wangetjes streelden.
Ja lap, thuis krijgen we er met veel moeite een knuffeltje uitgesleurd maar in de crèche bij de eerste de beste kerel… (eerlijk is eerlijk; het is een mooi en schattig jongetje, maar ja, dat vonden ze van mij vroeger ook).
Daarna drie dagen met Lien, Peter en Janne naar Zeeland geweest, nadat ze mekaar de eerste uren bijna straal genegeerd hadden begonnen Ella en Janne steeds meer en meer samen te doen, echt lief om te zien. Dat moeten we vaker doen!

[...]