Meisjes

“Ik ben toch al terug uit Liberia” dacht ik verward toen ik vannacht plots gewekt werd door een vreemd uitgedoste zwarte man die me nogal druk aan de schouders trok. Het bleek Zwarte Piet te zijn die me kwam waarschuwen dat de Sint ervan op de hoogte was dat we volgend weekend weinig tijd hebben en dat Ella eigenlijk wel héél braaf geweest was dit jaar. Daarom had de goede man een hoogst exceptionele uitzondering gemaakt en was hij vannacht al Ella’s pakjes komen brengen. Dat noem ik nu eens goedhartigheid!
Enkel Zwarte Piet leek wat teleurgesteld omdat er voor hem dit jaar geen eten of drinken voorzien was.

PS: de cd’s komen oa. uit jullie tips op een vorige post, tafel en stoeltjes met kussens uit Ikea.

Het was een beetje te kort dat ik thuis was voor ik gisteren weer naar Afrika moest vertrekken, maar toch hebben we allemaal van mekaar kunnen genieten en heb ik Ella’s trotse en (te) zelfzekere stappen eindelijk live kunnen meemaken.
Zaterdag kroop ze zelfs -zoals het hoort- achterwaarts uit de zetel en liep ze zo snel verder ergens naartoe dat we maar half beseften wat ze nu weer gepresteerd had! Ik heb ze het dan ook niet meer opnieuw zien doen nadien.

De nicht wees me erop dat Ella ook heel goed nee kan schudden, end at moest Ella natuurlijk voor de camera kunnen bewijzen.
Enkel spijtig van het tegenlicht, maar de boodschap komt over

Drie geplande weken in de Afrikaanse zon werden uiteindelijk vier weken, boeiende en leuke weken maar toch was het verlangen naar het weerzien met mijn twee meisjes maandag zo groot. Bij Lies was er natuurlijk niet zoveel veranderd, maar toen we samen Ella van de crèche gingen ophalen wist ik niet waar eerst kijken!
Wat een lachebekje dat op ons kwam toelopen, de vrees dat ze van me vervreemd zou zijn was duidelijk nergens voor nodig. En ja, wat is er allemaal (niet) veranderd?

• Het is potdorie een echt juffrouwke geworden, haar ogen en haar blik stralen ineens een zelfbewustzijn uit. Ze weet precies plots dat ze iemand is, en dat zullen we geweten hebben
• Lopen dat ze kan, lopen – vallen – lopen – vallen… en tegelijkertijd overal naar wijzen. Het vingertje omhoog is de nieuwe vaste waarde.
• Poepschudden is in: als ze muziek hoort begint ze automatisch met haar poep te schuddden, door haar knieën te buigen en met de handjes te draaien.
• Als ze iets hoort brengt ze haar vinger naar haar oortje an zegt ze iets dat lijkt op “oort”
• Lachen dat ze doet: zowat alles vindt ze leuk, ogen knipperen, klokgeluidjes, gekke bekken.
• Gegroeid is ze natuurlijk ook, ze neemt weer enkele centimeter meer in wanneer ik ze vastpak.
• Update met dank aan de nicht: “nee schudden” was ik gans vergeten. Nee knikken als ze iets niet wil eten, maar ook nee knikken wanneer ze op punt staat iets te doen waarvan ze weet dat het niet mag. Dan zit ze voor de versterker, met haar vingers op enkele mm van de volumeknop nee te knikken tegen zichzelf

Enkel spijtig dat knuffelen er nog niet inzit, en de woordjes blijven voorlopig nog beperkt tot “mama” “papa” en “oort“

Al van toen Ella nog in de buik zat, vermoedden we dat ze ‘karakter’ had. Omwille van placentaproblemen schatten de dokters haar kansen niet erg hoog in, maar