Meisjes

Gelukkige verjaardag mama!!!

Het was een beetje te vroeg dat ik gejuicht had (nee, niet op de wijze volgens Luk Versteylen), Ella is gisteren hees van de crèche teruggekomen omdat ze heel de dag geweend had. Niet te troosten was ze, en slapen heeft ze ook nauwelijks gedaan.
Vannacht van hetzelfde natuurlijk, tot een uur of twee heb ik op en neer gependeld tussen de logeerkamer (die ligt naast Ella’s kamer) en Ella haar bedje.
Als het vandaag even erg blijft toch eens overwegen een perdolannetje te geven, de Teegel heeft vannacht even geholpen, maar probeer maareens met een slaapkop om in het holst van de nacht om gel in het stijfgesloten mondje van een Ella te krijgen…

Ella kan goed tegen pijn, nu ze is begonnen met zich overal aan recht te trekken valt ze vaker en vaker, en bijna nooit laat ze er nog wat van merken dat het toch even pijn moet doen.
Maar zaterdagnacht en gisteren heeft ze een nieuwe pijn leren kennen waar ze duidelijk niet tegen opgewassen was; de pijn van de eerste twee tandjes die door het tandvlies scheuren. Zaterdagnacht heeft ze geen half uur aan een stuk geslapen, bij ons in bed kon niets haar troosten, behalve zachtjes over haar hoofdje strelen. Maar probeer dat maar eens heel de nacht vol te houden…
Gisteren was ze dan nog een hele dag zeurderig, met een helse rit van Beernem naar Wijgmaal als apotheose. Gelukkig voor onze en Ella’s nachtrust was er dan een Perdolannetje om de nacht pijnvrij door te komen.
Vandaag vergaat het haar al een pak beter, zou het ergste al voorbij zijn of maar een stilte voor de storm? Hopelijk mag ik morgenvroeg nogeens héél even in haar mondje kijken :–)

Ella heeft geen zittend gat, dat is het minste wat we van haar kunnen zeggen. Vanaf ze wakker is tot ze gaat slapen ziet ze overal dingen die ze moet zien, aanraken, vastnemen, bekloppen, stukmaken…
In de crèche wordt ze al het klein stofzuigerke genoemd omdat ze het hele lokaal verschillende keren per dag afdweilt, in alle hoekjes en kantjes! Beter dan onze vroegere poetsman dus
Wat vooral de mama spijtig vindt is dat Ella dus ab-so-luut geen tijd heeft om eens rustig bij ons te zitten, op een knuffeltje durven we al niet meer te hopen en de kusjes, die zullen voor later zijn….

Het was een lang en soms een zonnig weekend, veel tijd voor mekaar en dus perfect om samen fijne dingen te doen zoals naar de geitjes kijken:

Met mama “knuffelen”

En rustig in badje zitten

Prachtig hoor de kinderreflexen; Ella klampt zich de laatste dagen overal aan vast om zich vol energie aan recht te trekken, en natuurlijk loopt dat niet altijd evengoed af. Krukjes van de Ikea bijvoorbeeld; die durven aleens samen met Ella om te kantelen zodat de juffrouw met of zonder luide boenk op de houten vloer valt.
Steevast kijkt ze dan half verdwaasd, half verontwaardigd rond om onze reactie te peilen: verschieten we zelf mee dan komt er zonder aarzelen een weenconcert, maar negeren we het een beetje, of beginnen we zelfs te applaudiseren dan lacht ze even met een trotse glimlach en herbegint ze gewoon van voor af aan

* tijdens het schrijven van deze post is ze écht ferm getotterd waardoor ingrijpen nodig was (de blauwe plek zal ze even als oorlogstrofee meedragen)*

Bwah, al die blogs van de oudere peuters maar opscheppen over hun semi-zindelijke kinderen en de potjesavonturen. Wij hebben gewoon een natuurtalent in huis

Zes awards kregen we binnen op Ella’s blog, toegegeven de award is een archilelijk ding, maar het is wel fijn dat zoveel mensen Ella’s weblog lezen en het blijkbaar nog kunnen appreciëren ook.
Omdat je door blogs te nomineren ook andere blogs niet nomineert kies ik ervoor de award aan alle blogs in Ella’s vriendenlijst door te geven. En daar al die blogs ondertussen ook al verschillende malen genomineerd zijn geweest zal de cirkel in dit deel van de babybloggemeenschap bijna rond zijn zeker?

• Bengeltjes: Gaëlle is bijna even oud als Ella en Maxime drie jaar ouder. Dat lijkt me nu een geschikt leeftijdsverschil tussen twee kinderen. Leuk om te lezen wat gaat komen en wat bij ons ook gebeurt.
• Ella Vanderstadt: ook een Ella, dus dat kan niet misgaan natuurlijk
• Erika: evenoud als Ella en met een lopende mama. Misschien moet ik hier als papa eens een voorbeeld aan nemen
• Fien, Klaas en X: volgde ik al van toen er van Klaas nog geen sprake was en ik zelf lang niet klaar was voor kinderen. De schattige Fien is dan ook een motivatie om zelf aan kinderen te beginnen.
• Isla: prachtig en beetje eigenwijs meisje dat zich met zoveel dingen kan bezighouden. Hopen dat Ella over een jaartje ook zo is.
• Janne: haar mama Lien is natuurlijk de oermoeder van het life-bloggen, komt er bij dat ze een pracht van een papa heeft en zelf een schat van een baby is waarmee Ella het erg goed kan vinden.
• Kleinkonijn: wie kan er nu niet vertederd zijn door die mooie ogen en reuze-ondeugende/enthousiaste/lieve/verlegene/boze/verontwaardigde/… snoetjes?
• Kobe: al even impulsief als Ella en telkens enkele weken voor in de ontwikkeling. Ook met Kobe heeft Ella veel plezier in het echte leven.
  Grappig is dat ik zijn papa al van vroeger zeer vaag kende maar we pas door het bloggen echt contact gekregen hebben.
• Liv: Lies volgde haar website al maanden, maar sinds ze een leuke blog hebben ben ik ook fan geworden van de allerschattigste Liv en haar bezige ouders in het mooie Mechelen!
• Menno, Mira en Mia: drie kinderen alleen opvoeden is duidelijk geen pretje als net gescheiden jonge vrouw. Petje af.
• Nora en Marie, twee schattige patatjes.
• Titus: Deel van de Gentse connectie en lief ventje
• Tristan: zeer cool en lief jongetje wiens mama al subtiel maar druk naar huwelijkskandidates voor Titus op zoek is

En Ella? Die geneest stilletjesaan van haar windpokken, hopelijk net op tijd om dinsdag na drie weken terug naar haar crèchevriendjes te gaan. We hebben echt de indruk dat ze het gezelschap van andere kindjes mist en het beu is heel de tijd binnen te moeten zitten.

Gisterenavond daalde er plots een zeer lichte vorm van ongerustheid over onze gemoederen neer: onze nachtrust leek even in gevaar!
Ella was rond acht uur na een deugddoend flesje braaf in haar bedje gaan liggen en leek zoals altijd goed te slapen tot rond 10 uur een gejammer door de babyfoon klonk. Geen echt wenen maar van dat languit gejammer dat volgens mij uuuuuren zou kunnen duren. Even laten jammeren tot ze in slaap viel bleek geen soelaas te brengen, dus hop de papa naar boven om te kijken of tutje nog zat waar het hoort te zitten.Geen probleem natuurlijk, maar het gejammer werd er maar hartbrekender door toen ze hoorde dat er iemand bij haar in de kamer was.
Vastgepakt, gesust, haar (warm) bolleke aaien, het hielp allemaal even maar haar dan terug in bed leggen… ho maar.
Maar toen kwam de reddende engel mama met de oplossing de trap opgeslopen; een klein flesje en een poepsnoepje om te kalmeren en de koorstige warmte te verdrijven. Een kwartiertje later was het flesje op, het poepsnoepje verteerd en Ella zo vredig als een engeltje in haar bed gelegd waar ze in de hele nacht maar één maal even wakkergeworden is.
Op zo’n momenten beseffen we dubbel en dik wat voor een geluk we hebben met een slaapkop die in gezonde toestand onafgebroken slaapt van 21 tot 8…..

Zondag hoopten we nog dat er een nest muggen in Ella’s kamer rongezoemd had, maar maandag tijdens de dag kwamen er maar blaasjes bij. ‘s Avonds bevestigde de dokter ons vermoeden dat Ella van de twee weken zonder kindjes geprofiteerd had om toch ergens de pokken op te scharrelen. Tegendraadsheid op jonge leeftijd zoals dat in pedagogische kringen genoemd wordt.
Nuja, eerlijk gezegd valt deze week nog niet zo slecht, Lies en ik hadden elk een deel van de week vrijaf genomen om bij Ella blijven maar het is natuurlijk wel spijtig dat we er nu niet mee in de zon of naar Marktrock mogen gaan. Maar nog meer schaarse vakantiedagen moeten we dus niet opofferen.
Gisteren en vandaag was ze er vrij lastig en zeurderig van (krabben doet ze gelukkig niet) dus ze weet er duidelijk van, al is ze niet doodziek. Vermoeiend lijkt me de beste beschrijving voor haar toestand nu