Meisjes

Vandaag was de laatste dag van mijn twee weken full-time vaderschap, en het was net alsof Ella het merkte; lastig zijn, niet willen slapen, moe zijn, en dan natuurlijk wenen van de vermoedheid…
In de namiddag zijn we dan met drie naar de crèche gegaan waar Ella vanaf 7 april terecht kan. Lies was er al op verkenning gegaan toen ze wist dat er een garnaaltje op komst was, maar voor Ella en mij was het de eerste kennismaking. En wat een meevaller zeg, leuke klasjes voor vier groepen met overal leuk speelgoed en een heerlijk gezellige sfeer, en vooral erg lieve opvoedsters (of juffen, of hoe noem je ze?) die dadelijk erg lief waren tegen onze lieve meid.
Ella heeft haar ogen uitgekeken; al die nieuwsgierige kindjes, nieuwe mensen, slingers, speelgoed,… Ik ben er zeker dat ze alleen al door de nieuwe indrukken

Baby’s zijn een gelegenheid om elkaar aan te spreken. Zo gebeurde het wel vaker dat mensen mij aanspraken tijdens mijn zwangerschap. Op de trein en bus was ik nooit zó populair als toen met een dikke buik, en zo werd mijn ‘kennissenkring’ uit het Wijgmaalse wat uitgebreid.

De geboorte van Ella deed ook het contact met studiegenote Veerle terug aanwakkeren. Haar zoontje Linus werd immers twee daagjes eerder in hetzelfde ziekenhuis geboren. Ondertussen hadden we al een leuke namiddag bij mij thuis met de kindjes erbij. Spijtig genoeg kan ik geen fotootje van de twee baby’tjes posten, want de papa had zijn toestel mee op de Noordzee. Het zou nochtans een erg leuk portret opgeleverd hebben want ze keken elkaar zo lief aan (hoewel ze vooral interesse hadden in elkaars tutje).

Gisteren heb ik een leuk mailberichtje gekregen van humaniora-vriendin Amélie die via ander klasgenootje Miet op Ella’s weblog terecht kwam. Sedert het humaniora, zowat twaalf jaar geleden, hebben we geen contact meer gehad; andere studentenstad, andere vriendenkring, andere interesses, enz. Nu blijkt dat we alledrie rond dezelfde periode mama geworden zijn! En dat Amélies superschattige dochtertje dezelfde geboortematen heeft als Ella. Misschien spreken we binnenkort eens af met de meisjes erbij, gespreksstof genoeg lijkt mij. Ik ben doodbenieuwd naar hun dochtertjes. En ik vind het altijd erg leuk om de interactie tussen Ella en andere baby’tjes te zien.

Bizar, en tegelijkertijd verrassend leuk, hoe het internet en een weblog contacten kunnen aanwakkeren.

Een derde van een Courgette, een kleine wortel, twee patatjes en een lekkere prei!

Eventjes een blog-stop ingelast, wegens laattijdige babyblues. Serieuze aanpassingsproblemen op het werk gehad! Dat, gecombineerd met verschillende slapeloze nachten, zorgde ervoor dat ik écht geen zin had om een artikeltje te posten. Overdag Ella’s blog openen was al genoeg om in tranen uit te barsten.

Ondertussen gaat het al ietsje beter.

Goya is ondertussen al anderhalve week huisvader. Hij doet dat verdomd goed zeg. ’S morgens boterhammetjes maken voor de werkende mama, de ganse dag Ella vermaken, verse groentepap voor haar maken, boodschappen en huishouden doen, lekker koken (!), én ’s avonds dan nog eens een overstresste mama opvangen. Ik ben best trots!

“En lukt dat zo’n beetje, een hele week voor Ella zorgen?” was een vraag die me vijdag enkele malen -terecht- gesteld werd.
Wel, ik kan het elke frisse vader aanraden. Wat een verademing, wat een nieuwe kijk op Ella en op het papa zijn.
Van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat samen zijn; elke keer opdraven wanneer ze weent, honger heeft, een vuile pamper heeft, en ondertussen het huishouden proberen te beredderen. Een dag zou 34 uur moeten tellen, en de nacht het dubbele om uitgerust te geraken…
Maar dan die glimlach wanneer ik haar ‘s morgens uit bed haal, wanneer ze op het verzorgingskussen ligt te spartelen, wanneer ze haar groentepap eet en vooral wanneer ik weereens den onnozelaar uithang… Het gaat me zo moeilijk vallen om mijn kleine meid over een week naar haar lieve Omi te brengen, maar tot dan is er nog een week en nog zoveel leuke momenten, zoals vorige donderdag samen met Ella en een gecondenseerd fototoestel in de hand de badkamer poetsen…

Zie ze zo heerlijk liggen slapen, ons klein meisje…

Na een dagje vader spelen ben ik er hélemaal van overtuigd dat bepaalde gedragspatronen op dat extra beentje van het tweede X-chromosoom gedefinieerd worden.

Situatie: vader en dochter komen thuis van een mooie wandeling, net iets te laat (papa’s he) waardoor dochter stillekesaan honger krijgt en dat begint te laten merken. Papa haast zicht dus in de keuken om fruitpap te maken (een appel, kwart banaan, sinaasappelsap en rijstvlokjes) en komt er nog geen vjf minuten later met de lekkernij aan. Dochter in de relax is al wat aan het mopperen maar doet toch gewillig haar mondje open voor de eerste fruitpaplepel.
Een getier, een gekrijs, een geproest; drie lepels later en met fruitpap rond zijn neus houdt de papa het voor bekeken en haast zich naar de keuken om toch maar snel een flesje melk te maken. Door het lawaai van de wasmachine hoort de papa even het gekrijs niet en vreest bij zijn terugkeer een enorm schreeuwconcert.
Wie zit daar rustig en breed glimlachend in de relax naar het raam te kijken? Ella natuurlijk. En wie heeft er plots enorme zin in fruitpap? Dezelfde als degene die een dubbele portie fruitpap opkreeg en erna heerlijk rustig in slaap gevallen is zonder nog melk bij te moeten hebben….
Heb dan maar het flesje in de ijskast gezet en eens vertederd geglimlacht om mijn kleine lieve schat.

Emo, zo voel ik me. Morgen eerste werkdag. Vandaag de laatste dag van 20 fantastische weken samen met Ella thuis. Soms erg vermoeiend, soms erg onzeker als prille mama, soms erg leuk en ontspannend. Steeds erg vertederd door ons kleine ukje. Hoe erg heb ik uitgekeken naar deze periode. Morgen is die periode gedaan zeg.

Vanaf morgen opnieuw elke dag om 6 uur opstaan. Opnieuw bezig zijn met de serieuze dingen. Mijn mailbox zit al barstensvol, mijn to-do lijstje is al

Na vier maandjes gesukkel met Ella haar reflux, de juiste medicatie en het juiste melkpoeder met dikkingsmiddel, hebben wij het ideale anti-reflux recept voor Ella gevonden. Melk teruggeven gebeurt nu maar in heel kleine hoeveelheden meer, en eigenlijk maar eenmaal per dag of zo. En dat merk je zowel aan Ella’s humeur als aan haar gewicht. Ze heeft nu óók van die schattige dikke kaakjes, putjes in ‘r handjes, bandjesbilletjes en een rond melktonneke.

Een paar weekjes terug zijn we begonnen met de pap in te dikken met Nutriton (per melkpoeder-schepje een Nutriton-schepje), waardoor Ella last kreeg van buikkrampjes en protjes. Even wat verder gezocht op het internet, en Gelilact aangeschaft (de scheikundige vorm van Johannesbroodpitmeel). Met als gevolg érg platte kaka die met moeite in de pamper bleef. Uiteindelijk moeders ervaring van dertig jaar geleden toch maar eventjes onderzocht (mijn moeder gebruikte ‘Nestum’ in de flesvoeding, een product waar ik aanvankelijk geen informatie over terugvond, maar nu blijkt dat het product verkrijgbaar is onder de naam ‘Baby cereals’ van Nestlé) en na allerhande combinaties uitgeprobeerd te hebben, is dit het ideale recept voor Ella:

150ml evian water + 5 schepjes NAN AR (goed schudden, een stuk of twintig keer)
+ 3 schepjes Nutriton (goed schudden en opwarmen 30 sec. op 700 watt in de microgolf)
+ 2 schepjes rijstvlokken (Bambix Nutricia met vanillesmaak) (goed schudden, eventueel met een melkpoedermixertje)

Deze erg dikke pap drinkt ze het liefst in de AVENT-papflesjes met variabele speentjes op stand 2 of 3.

Toeme toch, dat ik nu pas dé oplossing gevonden heb, net nu mijn verlof ten einde loopt en nu dat ik de zorg voor Ella (en de wijsheden) mag overdragen aan Goya en mijn moeder…

Omdat wij gekozen hebben voor maar één gezinswagen én omdat de parkingprijzen in Leuven écht de pan uitswingen (nuja, ook een beetje omdat ik geen goeie chauffeur ben;), neem ik vaak de trein (5 minuutjes) of de bus (een half uurtje) om van Wijgmaal naar Leuven te gaan.

Tijdens mijn zwangerschapsverlof ben ik vaak met Ella in de kinderwagen naar Leuven gegaan. Niet met de trein, omwille van de te hoge opstap om een kinderwagen zelf de trein op te krijgen, en de vrees dat er in een klein station als Wijgmaal niet steeds een hulpvaardige treinreiziger opstapt.

Dus met de bus. Meestal verliep de busreis erg vlotjes, viel Ella in een diepe slaap door het ronkend buisgeluid en werd ik spontaan geholpen bij het op- en afstappen. (Het is mij al meermaals opgevallen hoe populairder ik ben met Ella erbij , zeker bij de iets oudere bevolking.) Zeker toen ik de knop voor het vastzetten van het zwankwiel van de Quinny ontdekte, wat het op- en afstappen gemakkelijker maakt, werd de bustrip een stressloze onderneming.

Behalve gisteren dan… Een bus met zowel aan de ingang als de uitgang een middenstang waardoor het dus onmogelijk is om met de koets de bus op te geraken. Erg vervelend. Vooral de opmerking van de buschauffeur dat ik een half uur moest wachten op de volgende bus, die misschien toegankelijker zou zijn, maakte mij colèrig zeg.

Hopelijk leer ik door Liens draagdoekenworkshop de tricot slen gebruiken, kan ik het bussengedoe vermijden en opnieuw met de trein naar Leuven gaan.