Meisjes

Vorige week zondag vertoonde ons meisje al heel de dag weinig activiteit, en toen Lies na een wandeling en een cola in Tivolipark nog steeds geen enkele beweging gevoeld had zijn we toch een beetje bezorgd naar Gasthuisberg gereden. De Gynaecoloog had ons een week voordien nog op het hart gedrukt dat alles in orde was maar dat we haar toch minstens een tiental maal per dag moesten voelen bewegen.
Twee uur, twee elektrodes en een hartfilm van anderhalf uur later mochten we gerustgesteld terug naar huis. En natuurlijk werd de juffrouw tijdens het wachten plots wakker en begon ze weer zoals altijd heen en weer te schoppen.
Ze worden steeds vroeger puber meneer…

Zo, de kinderkamer is bijna af. Donderdag waren de meubels geleverd en vandaag ben ik begonnen met ze twee verdiepingen naar boven te slepen en daar ineen te knutselen. Nu we stilaan de Ikea meubelen ontgroeid geraken moet ik leren omgaan met de consequenties van “kwaliteits”meubelen.
Meubels uit vol hout wegen echt een pak meer dan de doorsnee kasten uit MDF-hout, gelukkig waren ze nog niet gemonteerd zodat ik de loodzware pakken één voor één kon versleuren en monteren terwijl Lies de olijfgroene muur van de overloop een tweede en derde verflaag gaf.
En anders dan bij de Ikea bouwdozen ontbrak er nu geen enkel onderdeel, geen schroefje teveel of te weinig.
En al zeg ik het zelf: het resultaat mag er zijn.

(zoals ook op de weblog van de papa geschreven)

Donderdag 20 september… Volgens de berekening van Gasthuisberg nog 21 dagen vooraleer ons kleine garnaaltje zich laat zien, volgens mijn eigen betweterige

Even verwonderd over ‘t feit dat een hoogzwangere buik aan bijna 36 weken nog zo compact kan zijn, zo verrast was ik door de geïnteresseerde houding van mijn vriendje tijdens de prenatale sessie in het gasthuisbergziekenhuis over borstvoeding. En blij dat ik was dat hij er bij was… Terwijl ik eerder een theoretische uiteenzetting in een aula verwachtte en ik aanvankelijk alleen zou gaan, bleek het een interactieve sessie te zijn voor een vijftal koppels. Door het reageren op allerlei stellingen over borstvoeding, het invullen van een kennistest, het bekijken van een video, het oefenen van de verschillende aanleghoudingen met poppen en het bezinnen over enkele praktische probleempjes, werden wij ingewijd in de wondere wereld van de melkfabrieken. En terwijl ik, voor wie borstvoeding een hele psychologische uitdaging zal zijn, een paar keer moest wegkijken van de veel te plastische en de nogal expliciete videobeelden, en soms een beetje de kluts kwijtgeraakte, bleef de papa aandachtig voor allerlei weetjes en tips. Over een tweetal weekjes is er een vervolgsessie, waarbij wij een rondleiding zullen krijgen op de materniteit van Gasthuisberg.

Normaal moest dit weekend ons garnaaltje haar kamer afgeraakt zijn, nu ja “afgeraakt: de muren geschilderd en helemaal opgekuist, want voor de meubelen is het nog anderhalve week wachten en voor een mooie plafondlamp moeten we eigenlijk nog een klein beetje rondkijken.
Maar bon, schilderen dus, we hadden voor een van de muren de “toversteen” kleur van Boss gekozen, een fuchsia-achtige, warme en vrolijke kleur uit het “Spring”gamma. Een kleur die niet in de winkel gemengd kon worden, maar in de fabriek besteld moest worden, dus moesten we voor de tweede laag wachten (ja we hadden gedacht met één liter toe te komen, stom) tot ik zaterdag de bestelling kon gaan ophalen.
Dus zaterdagnamiddag klaar om te schilderen: verfborstel en -rol uitgedroogd en klaar en de verfpot openwrikken. In plaats van een fuchsia kleur straalde er een felle fluo-oranje schijn in mijn ogen. De verkeerde kleur dus; iemand in de fabriek moet per ongeluk de verkeerde basisverf onder de mengmachine gezet hebben.
Weekje uitstel dus voor de kinderkamer…