Meisjes

Ons meisje zal in de eerste maanden niet veel te kort komen. Kapaza is al een tijdje het geliefde jachtterrein van Lies, zodat we ondertussen al een hoop grote en kleine babyspullen in huis gehaald hebben.
Allemaal zo goed als nieuwe spulletjes, en dankzij Lies haar onderhandelingstalenten meestal nog aan minder dan de helft van de nieuwprijs. (met Lies aan de onderhandelingstafel was BHV onverwijld gesplitst, vlogen alle nachtvluchten over het huis van Isabelle Durant en schreef Leterme de Brabançonne 50 maal op papier)

En gisteren kwamen er dankzij Nathalie nogeens 2 dozen met babykleertjes bij, haar dochtertje zal 9 maand ouder zijn dan ons meisje dus zal ze af en toe wat doorschuiven naar ons, en mocht zij dan later een tweede kindje erbij krijgen kunnen wij weer onze spulletjes terugschuiven.

Gisteren eindelijk nog eens de gelegenheid gehad om wat fotootjes te trekken van die bolle buik.

Wel grappig hoe een meisje al voor de geboorte haar kuren kan hebben en tijdens de fotoshoot zo gaat verliggen dat er van die flinke buik even “niet veel” meer overblijft.

Ik was helemaal onder de indruk van hoeveel die buik op twee en halve week gegroeid kon zijn, dat kleintje daarbinnen begint duidelijk een respectabele omvang te krijgen. En dat toont ze ook graag door regelmatig heftig om zich heen te duwen, zo hard dat ik gisteren de bewegingen in die buik duidelijk kon zien.
Grappig toch, zo’n klein heftig ding daarbinnen

Ik heb me voorgenomen om, wanneer onze kleine garnaal geboren is, éénmaal per week een moeder-dochter moment in te lassen in de drukke werkweek. Dit staat synoniem met iets leuks doen samen. Ik verheug me er al op om samen bvb.

Mijn laatste (en eerste en enige) blogartikeltje dateert van anderhalve maand geleden… Geen goed begin voor een kersverse blogster, en zeker niet voor een prille mama in spé!

Zoals de aandachte lezers van Goya’s weblog gelezen hebben (hier en hier), waren de laatste weken erg zwaar en moeilijk voor ons beiden en geraakte ik er maar niet toe om iets neer te schrijven. Maar nu dat het verslag van het chromosomenonderzoek luidt als volgt : “normaal karyotype 46,XX” en ook het verslag van de laatste echografie afsluit met de zin “actueel gunstige evolutie”, durf ik eindelijk weer de draad op te nemen…

Ondertussen ben ik de 7 de maand gepasseerd en voel ik me eindelijk dolgelukkig met de kleine prutsemie van een garnaal, ben ik trots op mijn kleine maar vooruitstekende buik (waarbij ik geniet van de turende blikken op straat!) en zit ik vol energie om de geboortekaart, de doopsuiker en de kinderkamer af te (laten) werken!