Meisjes

Het moet de eerste keer zijn dat ik bewust een filmpje van mijn smartphone wiste. Ella was samen met Marthe, het één jaar oudere overbuurmeisje, aan het fietsen in en rond de speeltuin tot Martha van de “berg” begon te fietsen. Een ferm hellingske dat geen enkel probleem kan zijn, behalve voor iemand die nog maar net kan fietsen. Maar ja, Ella zonder vrees…
Soit, Ella wil het natuurlijk ook proberen, geen houden aan. En ja hoor, dat gaat goed, naar boven duwen, naar beneden zoeven. Een keer of acht loopt dat goed, tot ze beslissen samen naar beneden te fietsen. En als je samen fietst, dan kijkt Ella natuurlijk waar Martha blijft, en als Ella naar achter kijkt volgen haar handen en haar stuur. Dus onderaan de helling een grote crash, een bloedneus, tranen en een gebroken ego (wat gelukkig vergankelijker is dan gebroken tanden) en wij naar huis.
Twee dagen nadien komen we weer voorbij de speeltuin “papa, het is normaal dat Martha dat beter kan dan ik want ze is al veel groter, maar ik wil het nogeens proberen om het even goed te kunnen”

En zodoende…

Het grote verschil van zo’n tweede kind in huis is dat je je als ouder een pak minder zorgen maakt, al die boeken over de ontwikkeling van uw kind zijn allang de deur uit, een beetje koorts gaat wel weer zoals het gekomen is, een keer ergens tegenstoten, daar gaat ze niet dood van. Het feit dat Lotta zo’n vrolijk lachebekje is maakt het natuurlijk ook al makkelijker om met al die dingen om te gaan, tegen dat haar tranen tot haar wang zijn gerold is ze allang terug goed gezind aan het glimlachen.

Er is nu ook een grote zus die het zalig vindt dat Lotta dingen vastpakt, naar haar kijkt, lacht en roept… En zo’n grote zus, die behandelt je natuurlijk niet altijd als een kastplantje

Ik kan er echt van genieten om te zien hoe Ella langzaam aan “groot” wordt, hoe ze manierkes krijgt, hoe ze haar wil ontwikkelt (ook al kan die minstens even regelmatig vreselijk irritant zijn), hoe ze zich soms een beetje anders begint te gedragen wanneer er vrienden in de buurt zijn…

En toen ik vanavond met Lotta Ella in de naschoolse opvang ging ophalen smolt ik helemaal. Een troepje kleuterklasgenoten die als rasechte pubers in de kussens hangen, mekaar weet ik wat vertellen en Ella die als een echte entertainster recht staat om breeduit iets te vertellen. Ik had er spijt van dat een van de kindjes me na drie minuten al zag staan.

Maar eerlijk is eerlijk, toen ik Lotta mee op de kussens legde vond ik het minstens even leuk dat er plots terug een bende  nieuwsgierige kleuters rondom haar zaten die verwonderd bespraken of een baby met opgeheven middelvinger nu erg onbeleefd was of niet

En dan is ze vertrokken, onze eenzame fietsster. Spijtig genoeg is haar fiets net iets te groot en loopt het vertrekken en stoppen nog niet helemaal zoals het hoort. Ik vroeg me op het einde dan ook af wat Kirsten van dit filmpje zou vinden…

En toen verhuisde Ella van een kleuterkamer naar een meisjeskamer.

Helemaal door de mama ingericht!

Zeven maand oud en ze pijnigt haar grote zus al… Doen jullie kinderen dat ook bij mekaar?

Membre-sur-Semois, mocht je er nog nooit ven gehoord hebben, geen paniek. Wij tot voor enkele weken ook niet, maar toen werd 2012 onverwacht plots 2013 en daarbij hoorde ook een nieuwjaarscadeau van Bompa. Dus voor we het goed en wel beseften werden we vorige weekend in het Zuiden van het land verwacht in een fijn huis naast de Semois.
Gelukkig was het toen nog net niet beginnen sneeuwen en konden we heel het weekend genieten van de prachtige omgeving met haar iets minder mooie campings.

Bijna 7 maand ondertussen…

Het was bij het laatste bezoek aan Kind en Gezin dat de arts een asymmetrie tussen Lotta’s twee dijbenen opmerkte. Een vetplooitje dat maar op een van beide benen aanwezig is. So what zou je denken (nu ja, dat dacht ik toch toen ik het hoorde), maar blijkbaar kan dat het teken zijn van Heupdysplasie. Een vergroeiing van een van beide heupgewrichten; ideaal woord voor scrabble, maar wanneer het niet behandeld wordt kan het op latere leeftijd blijvend manken en pijn veroorzaken. Blijkbaar kan het enkel in het eerste jaar preventief behandeld worden, dus de arts ging er niet licht overheen en gaf ons een verwijsbrief voor een kinderarts.
De kinderarts in Gasthuisberg voelde inderdaad een asymmetrie tussen beide heupgewrichten en liet onmiddellijk een röntgenfoto nemen. Gelukkig bleek de afwijking heel licht, want ook al is het quasi-perfect te behandelen, maanden met een spreidbandage zoals die hieronder rondkruipen is toch niet echt aanlokkelijk voor Lotta.

We hoorden van een arts dat er vroeger veel meer mensen (voornamelijk vrouwen) mankten als gevolg van niet behandelde heupdysplasie, en dat het sinds het systematische screenen van baby’s door Kind en Gezin echt zeldzaam geworden is. Schitterend toch, want ook al is het de laatste tijd weer hip om over Kind en Gezin af te klagen, toch denk ik dat we vaak maar half beseffen waar allemaal op gelet wordt bij de screening.

©Dirk

Benieuwd naar jullie gok