We landden zaterdagavond om 8 in Malaga, alles strak volgens schema om voor zonsondergang aan ons vakantiehuisje in Iznajar aan te komen. De eigenaar had in zijn brief gewaarschuwd dat de wegen smal en bochtig zijn en hij iedereen aanraadt om de eerste keer niet in het donker aan te komen.
Terwijl Ella en ik de huurwagen gingen ophalen wachtte Lies met Lotta op de bagage, schitterende planning, tot Lies me mailde dat de Maxi Cosi niet was doorgekomen. Honderdtwintig kilometer rijden zonder Maxi Cosi is natuurlijk geen optie, dus terwijl Lies in haar beste Spaans alle formaliteiten invulde ging ik nog snel een Maxi Cosi huren. Gelukkig was het eentje in propere en goede staat.
Maar natuurlijk was het ondertussen al 9 uur voorbij tegen we echt konden vertrekken, snel aan een benzinestation nog chips en een fles wijn gekocht en weg waren we. Van de kronkelwegen en Iznajar zelf heb ik zelf niets gezien, ik was te geconcentreerd op de baan die bij momenten zo steil was dat ik ze in eerste versnelling moest oprijden. Gelukkig had ik op voorhand al de route op Google Streetview verkend zodat ik al wist waar we de verharde weg moesten afdraaien op een onverharde weg, het dal in en langs de flanken weer naar boven.
Door een scherpe haarspeldbocht in de weg moest het allerlaatste deel in achteruit omhoog gereden worden; de combinatie van de de vermoeidheid, de duisternis, de geur van de oververhitte koppeling en een hysterisch hongerige Lotta maakte dat onze aankomst aan La Casa de la Colina geen minuut te vroeg kwam. Litchtpuntje; Ella die echt wel beseft wanneer ze haar onophoudelijk gekwetter een tijd moet pauzeren 
En dan het meest spannende moment van de heenreis; past de sleutel? Ja hoor, maar door de duisternis beseften we die avond nog niet helemaal in wat voor een prachtig huis we terecht waren gekomen, het zicht vanop het terras de volgende morgen was gewoon om kippenvel van te krijgen.
Het huisje zelf is prach-tig, een 8-tal jaar geleden gerenoveerd met alles erop en eraan, behalve internet en een microgolfoven. Dat de eigenaars zelf architecten zijn merk je onmiddellijk; bijzonder smaakvol ingericht zonder teveel tierlantijnen.
Er zijn twee terrassen, eentje op de Zuidkant waar al van ‘s morgens vroeg zon staat, en een terras aan de Westelijke kant om ‘s avonds in de ondergaande zon te aperitieven.
Het zwembad hebben we de eerste drie dagen niet vaak kunnen gebruiken door de koude wind, maar eenmaal de zomer écht begon door te breken werd het er makkelijk 30-35 graden. En dan kwam dat water bijzonder goed van pas
Zowat dagelijks hebben we een uitstap gemaakt naar een van de kleine dorpjes/stadjes in de buurt. Voor de liefhebbers van het échte Spanje zijn er pareltjes te vinden, maar door de geomorfologie van de streek moet je niet denken dat 20km op 20 minuten afgehaspeld worden. Dat Ella voor het eerst wagenziek werd zegt al veel.
Onze aanraders; Iznajar, Priego de Cordoba en Montefrio
En natuurlijk zijn er ook vlak bij de Cortijo wandelingen te improviseren
Na een week was het voorbij en reisden we verder richting Cordoba
Recente reacties