Het spijtige met een halfzieke peuter is dat een sneeuwwandeling niet te lang mag duren, wanneer die broek nat is of er sneeuw in die botjes sijpelt is er voor haar niet veel plezier meer aan natuurlijk.
En verder dan 50 meter wandelen zonder minstens één keer in de sneeuw te vallen is natuurlijk een utopie

Ella was nog niet 110% in orde, maar we hadden al zo lang naar het weekendje in Petit-Halleux uitgekeken en de koorts was volledig weg, dus zijn we vrijdagavond toch maar vertrokken naar het gereserveerde huisje.
Donderdag was er in Luik nog geen sneeuwvlokje te zien dus reden we vol goede moed zuidwaarts. Tot het ter hoogte van Aywaille zachtjes begon te sneeuwen, eerst nog zacht genoeg om vlotjes op de linker rijstrook te blijven maar het werd snel zo hevig dat het op de rechterrijstrook schuiven werd. Heel leuk zo bergop…
De afrit betekende spijtig genoeg niet echt de verlichting waar ik op hoopte, nog dertig kilometer op nog niet bestrooide en bochtige secundaire wegen. Een paar keer goed geschoven maar tegen 7 uur goed in de prachtige gîte aangekomen.
Tot zaterdagavond hadden we wel geen douche door een bevroren leiding maar verder is de gîte echt een (klein) pareltje, ideaal voor een gezinnetje met één of twee kleine kinderen. Net gerenoveerd, smaakvol ingericht.
Enkel spijtig dat de sneeuw en de koude het moeilijk maken goed te gaan wandelen. Kletsnat van de sneeuw laat je zo’n net-niet-meer-zieke peuter best niet te lang rondlopen in de koude wind :s