Flauw hoor, elk jaar die foto’s van wenende kleuters aan de schoolpoorten, net alsof de andere 90% van de kleuters die wel uitkijken naar de school plots niet bestaan. Of gewoon niet fotogeniek genoeg zijn. Ella keek er in elk geval naar uit, een kwartier voor we moesten vertrekken stond ze al aan de voordeur te popelen om met de fiets te mogen vertrekken, de vijf extra minuten wachten door de komst van de elektricien heeft ze lopen ijsberen van ongeduld. De kleinste kleuters mochten tot aan de klas gebracht worden, gelukkig maar want haar al van de eerste dag zo op een overvolle speelplaats droppen zou maar niets geweest zijn. In de klas zelf kwam onmiddellijk los, het was even toen ze zag dat ik ging vertrekken dat ze wat flauwtjes werd, maar in de armen van juf Barbara was dat snel opgelost, ik was de hoek nog maar om of ik hoorde Ella al tegen haar tateren Het kan in elk geval enkel een tof jaar worden want: - Juf Barabara houdt een klasblog bij! - De klas ziet er wreed hip uit, met een duplex voor de poppenbedden - Er zit een vroeger crèchegenootje van Ella in de klas - Het dochtertje van een lezeres van deze blog zit ook al in de klas - Ella heeft er zin in!
Ohja, en voor de sceptici, Ella was écht wel enthousiast, het staat op pelicule en al!
Ha kijk, hét onderwerp dat ik het meest vreesde in de opvoeding van een peuter heeft gewoon mijn levenmoto bevestigd; als je lang genoeg wacht lost het probleem zich vanzelf wel op. De zindelijkheid die in april nog lichtjaren ver leek was er in juni nog helemaal niet, in juli ook nog altijd niet, maar de week na Dranouter leek het plots te lukken (Janne op haar potjemiddenin de camping moet een stimulans gegeven hebben). En het gaat ineens echt goed, tot nu toe nog maar twee ongelukjes, waarvan eentje helemaal mijn schuld (gewoon vergeten een pamper aan te doen voor ze ging slapen), tijdens haar middagdutjes doet ze het al regelmatig zonder. Het aftellen tot woensdag kan dus beginnen! (en ondertussen blijf ik met mijn vraag zitten; moet ik in restaurant, café,.. met Ella naar de vrouwen- of de mannentoiletten?)
Het is zover! De “waarom” fase is in huis, we kunnen geen drie zinnen gezegd hebben of iets gevraagd hebben of Ella moet weten waarom. Het grappige is dat ze niet gewoon “waarom” vraagt maar “omdat”. Geen echt vragende “omdat” maar een afwachtende waar we onmiddellijk ons antwoord aan kunnen breien. En we schijnen een bijdehandje (wat een vreselijk woord trouwens) gekweekt te hebben, wanneer ik als test tijdens haar gebabbel ook “waarom” vraag heeft ze potdorie telkens een antwoord klaar!
Dat is dus echt een gemak he een kinderwinkel achter de hoek hebben. Op babybezoek? Even bij Kokkie langs, een krukje nodig? Snel even bij Kokkie langs. Of zoals vorige week de dag voor je naar Dranouter vertrekt beseffen dat je eigenlijk geen naambandje voor Ella hebt en dat dat eigenlijk best weleens nuttig zou kunnen zijn met zoveel volk en een zelden stilzittende Ella. Oei, kokkie is gesloten, eens mailen dan maar. Lien heeft ook een naambandje nodig voor Janne, nogeens mailen dan. En dezelfde avonds staken twee armbandje in de brievenbus, dat noem ik pas service! (en nu niet vergeten dat ik die bandjes nog moet gaan betalen )
Omdat clichés soms kloppen: twee vrouwen die toevalig met hetzelfde kleedje op eenzelfde feest aankomen staan gegarandeerd gelijk aan tranen, dodelijke blikken en hopen achterklap. Gelukkig gaan Tristan en Ella ver van mekaar naar school, want samen op de eerste september met dezelfde supertoffe rugzak op de speelplaats aankomen, dat is ook geen doen he
Twee weken weg van huis (Marokko) moet natuurlijk goed gemaakt worden met wat extra aandacht voor Ella. Een weekje vakantie en een gesloten crèche komen dus goed uit, gelukkig was het weer maandag goed genoeg voor twee uurtjes in de speeltuin, mét loopfiets natuurlijk.
Ocharm ons meisje, door de hitte laten we haar raam zoveel mogelijk openstaan maar daar profiteren die kleine zoemende etters natuurlijk ook van. Gisterenmorgen een muggenbeet onder haar oog, het viel al bij al nog redelijk mee (Ella is allergisch aan muggenbeten, die dingen blijven soms tot twee weken staan) maar vanmorgen was het echt geen zicht meer. Het zag er zo erg uit dat ik me bijna schuldig voelde om haar in de crèche achter te laten… Gelukkig stond er vandaag geen combi voor de deur om me enkele vragen te stellen ivm kindermishandeling….
Vader en dochter gaan samen winkelen in de Delhaize, en aan de zuivelafdeling vraag ik Ella wat we nog moeten kopen:
- Smeerkaas voor op mijn boterhammen (E) - Hoe, maar jij eet toch altijd choco op je boterhammen? (G) - [luid en verontwaardigd] Nee, dat is niet waar, JIJ eet altijd choco op je boterhammen (E)
Twee jaar en acht maanden, en ik word verbaal al met Ipponscore gevloerd, de mevrouw die net toen passeerde deed in elk geval geen enkele moeite om haar lach in te houden
De belangrijkste reden om Ella op logeren te sturen was dat we door de verbouwingen een dikke drie weken zonder badkamer gezeten hebben, zelf konden we op het werk of bij vrienden douchen maar met een peuter in huis is leven zonder een badkamer eigenlijk geen optie. Volgens de originele planning hadden we vorige week al een badkamer gehad, maar gezien de woorden planning en (ver)bouwen moeilijk in één zin passen zonder negatieve bijwoorden staat de badkamer er pas sinds vandaag. Geen probleem voor Ella, die vond het super om in een emmer in bad te mogen gaan, een handigheid eigenlijk , zo’n klein meisje….
Het is stilletjes hier op de blog, net zoals hier thuis. Door de verbouwingen is Ella drie weken op logeerpartij bij omi en opi in Beernem. Een eind van hier natuurlijk, en ondanks dat we haar in het weekend telkens gaan bezoeken missen we haar natuurlijk enorm. Maar zo’n verbouwingswerf is natuurlijk geen plaats voor een overactieve peuter als Ella, de veiligheidscoordinator zou nogal lachen (als hij al eens zou langskomen). En ze amuseert zich te pletter bij omi en opi. Maar minder stil is het daar in Beernem, Ella begint zich de laatste weken meer en meer te outen als een echt tettergat wiens kwebbel geen vijf seconden stilstaat. Vanalles heeft ze te vertellen, over popje, aapie,… En het zal niet alleen van omi zijn dat ze dat getetter geleerd heeft, het is echt een natuurtalent. En weer iets nieuw; tegenspreken dat ze begint te doen, op een week tijd krijg je haar niks meer aangespraat want ze weet het toch beter. “Ella je moet dat eens proeven, Nora eet dat ook heel graag” – “Nee, Nora eet dat niet graag” of Ella het is tijd om te gaan slapen”, “nee, het is geen tijd om te gaan slapen”. Iets in me zegt dat er leuke maar vermoeiende tijden aankomen. Grijze haren, het is aan jullie!
Het mysterie begint zich te ontrafelen, Ella had het plots over het “papafeest” en toen ik eens voorzichtig polste wat er dan ging gebeuren bracht ze haar versje voor. Al vind ik de combinatie auto – pintje bier nog steeds vreemd
Ik hoor Ella tijdens het spelen plots een deel van een gedichtje opzeggen “drinkt een pintje bier, papa veel plezier” Komt vaderdag eraan ofzo, of zijn dat rolpatroonbevestigende opvoedingsmethodes van de crèche?
Het was een handigheid, een oma die graag kleren maakte, ook al blogde ze er niet over . Ik herinner me toch dat de nicht en ik regelmatig met in Mechelen gemaakte truien, broeken en andere spullen rondliepen. Bij de nicht duurde dat wat langer dan bij mij, ik vermoed dat mijn puberale attitude daar minder mee omkon dan bij haar. Door de tijd had oma al een tijdje niemand meer om haar creativiteit op bot te vieren tot daar eindelijk een achterkleinkindje op toneel verscheen… En zo kon Ella dit weekend in haar nieuwe kleedje van de zon genieten
