Een bijzondere avond vandaag! Het is ondertussen al maanden aan een stuk dat Ella bij ons thuis heel erg slecht eet, boterhammen ‘s morgens gaan er met een wisselend succes in, stukjes fruit smaken naargelang haar humeur maar warm eten is een grote ramp. Wat we (nuja “we”; vooral Lies) ook klaarmaken, ze neemt er meestal zelfs geen hap van. Het enige dat ze eigenlijk altijd is blijven “eten” is haar flesje melk voor het slapengaan. Het bord van haar wegduwen en mokken tot ze van tafel mag, gezellig is anders. En het vreemde is dat ze in de crèche dan weer wel alles op eet en ervoor bekend staat dat ze zelfs regelmatig bijvraagt.
Maar vanavond dus. Samen aan tafel met wortelpatatjes, bonen en worst. Degelijke Vlaamse kost dus. Ella begint aan haar stukjes worst, vraagt worst bij en begint dan (na wat omkoperij voor meer vlees) de rest van haar bord leeg te eten. Hélemaal, tot de laatste hap. Ongelooflijk En degene die nog het meest tevreden van iedereen was, was Lies. Eindelijk een liefhebber van haar kookkunsten erbij!
Het spijtige met een halfzieke peuter is dat een sneeuwwandeling niet te lang mag duren, wanneer die broek nat is of er sneeuw in die botjes sijpelt is er voor haar niet veel plezier meer aan natuurlijk. En verder dan 50 meter wandelen zonder minstens één keer in de sneeuw te vallen is natuurlijk een utopie
Ella was nog niet 110% in orde, maar we hadden al zo lang naar het weekendje in Petit-Halleux uitgekeken en de koorts was volledig weg, dus zijn we vrijdagavond toch maar vertrokken naar het gereserveerde huisje. Donderdag was er in Luik nog geen sneeuwvlokje te zien dus reden we vol goede moed zuidwaarts. Tot het ter hoogte van Aywaille zachtjes begon te sneeuwen, eerst nog zacht genoeg om vlotjes op de linker rijstrook te blijven maar het werd snel zo hevig dat het op de rechterrijstrook schuiven werd. Heel leuk zo bergop… De afrit betekende spijtig genoeg niet echt de verlichting waar ik op hoopte, nog dertig kilometer op nog niet bestrooide en bochtige secundaire wegen. Een paar keer goed geschoven maar tegen 7 uur goed in de prachtige gîte aangekomen. Tot zaterdagavond hadden we wel geen douche door een bevroren leiding maar verder is de gîte echt een (klein) pareltje, ideaal voor een gezinnetje met één of twee kleine kinderen. Net gerenoveerd, smaakvol ingericht. Enkel spijtig dat de sneeuw en de koude het moeilijk maken goed te gaan wandelen. Kletsnat van de sneeuw laat je zo’n net-niet-meer-zieke peuter best niet te lang rondlopen in de koude wind :s
Na een plotse koortsopstoot dinsdag (39.4°C) hebben we Ella gisteren en vandaag maar thuisgehouden, dat ik deze week net vakantie heb was een kleine meevaller, voor de voorbereidingen van de verbouwingen dan weer een klein dagje vertraging. Vreemd hoor, zo’n hoge koorts maar verder niets te zien van ziek zijn, geen hoest, geen diarree… Enkel wat flauwtjes zijn door de koorts. Wel heel knuffelig en rustig, ze heeft heel de dag met haar nieuwe krukje, baby en aapie rondgesleurd om overal samen op dat krukje te zitten. En dan moesten ze natuurlijk allemaal lekker ingeduffeld zijn (zou dit naast de digitale generatie ook de fleecegeneratie worden?) !
Op een moment wou ze zelfs haar krukje in de zetel zetten om in de zetel op haar krukje te zitten
Zou het mogelijk zijn dat de omroepster uit het station van Leuven, die ook de aankondigingen in het station van Wijgmaal verzorgt, bij haar aankondigingen verduidelijkt dat de trein naar St Niklaas naar de stad St Niklaas rijdt en niet de Sint aan boord heeft? Gewoon de eerste twee weken na Sinterklaasdag, daarna is Ella de Sint weer vergeten en zal ze niet meer zo dolenthousiast reageren bij de aankondiging en kan het weer zoals die andere 50 weken in het jaar. Willen we dat afspreken?
Nu Ella stilaan in korte zinnen begint te spreken heeft ze de magie van dé twee woorden ontdekt. Vrijdag op de parking van de Delhaize plots luidkeels “Kakaaaaaaaa kakaaaaaaaaa”, gevolgd door een hysterische lach. Gelukkig zag ze toen iets dat haar aandacht trok en vergat ze haar geweldig spelletje of ik had met een tomatenrood hoofd door de Delhaize kunnen spurten Gisteren was het ook nog steeds de uitroep van de dag, af en toe “pipi” ertussen maar dat is blijkbaar minder grappig. Benieuwd hoe lang deze fase zal duren…
Het ziek zijn was eigenlijk héél snel achter de rug, op dag twee was de juffrouw al weer vrolijk aan het spelen, dansen en kokkie aan het maken, en op dag drie was ze weer helemaal klaar voor de crèche. Gisteren moet ze daar een mini-trauma’tje hebben opgelopen, in de auto ging het al over Gilles, meestal haar vaste en schattige compaan in deugenieterij. Gilles was stout geweest. “Gilles bal afgepakt”. Aan het station mocht mama het ook al horen, en thuis nogeens een keer: “Gilles stout geweest”. En vanmorgen weeral het verhaal over de bal, het moet een diepe indruk nagelaten hebben. Misschien omdat ze anders zelf in het andere kamp staat? En dan komt de vraag he, “moet Ella ook soms in de hoek staan?” Maandag toch eens vragen in de crèche, want zelf antwoordt ze natuurlijk van niet
Wanneer ik vandaag op Facebook en de blogs rondkijk verdenk ik de Sint ervan dit weekend niet enkel snoep en cadeaus uitgedeeld te hebben maar ook een grote zak met virussen en bacterieën te hebben rondgestrooid. Ella heeft het voor het eerst dit jaar ook te pakken; lelijk hoesten, 39.9°koorts, triestig zijn…Een virale infectie op de luchtwegen die overslaat op de longen volgens de meneer die het diplomagewijs kan weten. Niet veel aan te doen, buiten haar thuis houden en hopen op een goeie nacht!
De Sint had het een tijd geleden al gevraagd, en we moesten hem toegeven dat Ella dit jaar bijzonder flink geweest was, dus kon hij ons huisje zaterdagnacht gelukkig niet stiekem voorbijwandelen zonder iets voor Ella achter te laten. De avond ervoor werd haar botje klaargezet met een leuke brief (danku crèche), wortel, suikerklontjes en een glaasje water voor de Sint. Om te beseffen wat die schoen daar nu eigenlijk stond te doen was het nog een jaartje te vroeg, en zondagmorgen was het nog geen gedrum om beneden naar de pakjes te gaan kijken. Dat hij cadeautjes zou brengen wist ze wel, maar hoe of waar…
Met nog maar net haar verjaardag achter de rug, en met de kerstfeesten voor de deur hoefde het niet teveel te zijn; drie boekjes en een bedje voor haar pop (baby) waar Aapie ineens werd bij ingestopt en de zesde december kon niet meer stuk
Eigen kind schoon kind, en de beste opvoeding is natuurlijk de opvoeding die je zelf geeft; dus ik probeer in principe zo weinig mogelijk bedenkingen te maken bij wat andere ouders met hun kinderen doen en laten. Maar zo heel af en toe kan ik het toch niet laten om bijna publiekelijk met m’n ogen te rollen. Zoals vanmiddag in de Delhaize waar als aankondiging van dé heilige man twee zwarte Pieten de vloer voor de kassa’s met snoepjes bezaaiden, na wat aansporingen ging Ella twee snoepjes oprapen om ze in het karretje fier op te eten. Een moeder twee rijen verder vond het blijkbaar niet genoeg dat haar zoontje zijn twee handen vol had geraapt en riep dat ze die snoepen in zijn jaszak moest steken om er nog meer te kunnen rapen! Die kleine bleef dan maar als een bezetene tussen de mensen snoepjes rapen ook al vond hij precies zelf wel dat het genoeg was.
En trouwens, door de gelukzalige blik van Ella toen ze (voor het allereerst) de Sint de winkel zag binnenstappen ben ik er nog zekerder van dat dit “leugentje” nog veel jaren mag blijven duren. Trots dat ze was toen hij haar gezien had en speciaal voor haar extra kwam zwaaien
Toen ik zaterdag naar huis belde kreeg in plaats van de vrolijke “Hallo met Lies” onverwacht iemand ander aan de lijn. “Ajjooo” klonk het parmantige kleuterstemmetje aan de andere kant van de lijn, en toen ze m’n stem herkende een enthousiast “papaaa, papa boot”. Ze weet dus dat ik de laatste drie weken weg was om op een boot te werken, en ook dat de Sint ook met die boot meereist om vanavond samen naar huis te komen. Hopelijk is ze niet teleurgesteld als ze me in Zaventem zonder de sint ziet aankomen. Een cadeautje heb ik gelukkig wel bij
