Het begint spannend te worden hier, over een kleine anderhalve maand is het al Pasen en na de paasvakantie is Ella in principe klaar om naar de klpeuterklas te gaan. Wij zijn er klaar voor; Lies werktdeze week haar laatste woensdag en het ochtend- en avondschema liggen al in kladversie klaar, Ella lijkt er klaar voor; haar bezoekje aan de kleuterschool in januari vond ze echt wel leuk en ze is stilaan wel aan een nieuwe uitdaging toe merken we zo soms. Maar er is natuurlijk die eeuwige maar…De potjestraining loopt niet zo vlot als gehoopt, het potje interesseert Ella gewoon niet. Ze kent het goed genoeg, weet waar het voor dient, weet wat de andere kindjes erop doen maar het gebruiken… ho maar. Ab-so-luut geen enkele interesse, boekjes over het potje bij de vleet, we spreken er vaak over, maar druk gaan we er nu niet op zetten of ze krijgt er misschien nog een hekel aan voor ze eraan begonnen is. Het wordt nog spannend de volgende weken!
De labels voor haar rugzak, kleren en boterhammendoos zijn alvast klaar.
We hebben er de laatste maanden nog redelijk wat geluk mee gehad, maar dat kon niet blijven duren natuurlijk. Dinsdagmorgen kreeg Lies een telefoontje van de crèche dat Ella plots hoge koorts had, dus ik naar ginder om Ella te halen. Twee dagen een ferme koorts die tussen de 37° en de 39.6° fluctueerde (Perdolan helpt toch duidelijk beter dan Neurifen) en dan vanaf vrijdag een lichtere koorts rond de 37.5°. De huisarts kon niet veel vinden, en twijfelde tussen de driedagenkoorts en een blaasontsteking. Het staalpotje dat Lies meekreeg bleef redelijk ongebruikt, want hoe leg je een peuter die nog niet eens op het potje gaat uit dat ze dat moet vullen? Maar van vrijdagavond begon Ella ineens te klagen over pijn (en wanneer onze kleine durfal klaagt over pijn heeft ze echt wel pijn) aan haar poep, en net enkel wanneer ze pipi moest doen. Zaterdagmorgen weer pijn en wou ze ab-so-luut geen pipi doen, laat staan in dat staalpotje. Voor ons was het dan al duidelijk; blaasontsteking. We hadden er zelfs nog een gesloten potje antibiotica voor staan, maar zoiets geven zonder de dokter te raadplegen gaat wel heel ver. Dus hop naar de dokter van wacht voor een deskundig advies, en inderdaad, blaasontsteking; na twee dagen antibiotica zou de pijn al weg moeten zijn. Het “grappige” is dat Ella tussendoor enorm levendig blijft en zich zo zot als een achterdeur gedraagt. Het is dan ook geen kind om ongestraft vier dagen binnen te houden, zo blij dat ze gisteren was om mee naar de apotheker te mogen stappen glijden. Ik heb vrijdag na haar middagdutje nogeens een opstaanfilmpje gemaakt, spijtig dat het niet goed te horen is, maar na het kloppen roept ze heel parmantig vanuit haar bedje “kom binnen”.
Een bijzondere avond vandaag! Het is ondertussen al maanden aan een stuk dat Ella bij ons thuis heel erg slecht eet, boterhammen ‘s morgens gaan er met een wisselend succes in, stukjes fruit smaken naargelang haar humeur maar warm eten is een grote ramp. Wat we (nuja “we”; vooral Lies) ook klaarmaken, ze neemt er meestal zelfs geen hap van. Het enige dat ze eigenlijk altijd is blijven “eten” is haar flesje melk voor het slapengaan. Het bord van haar wegduwen en mokken tot ze van tafel mag, gezellig is anders. En het vreemde is dat ze in de crèche dan weer wel alles op eet en ervoor bekend staat dat ze zelfs regelmatig bijvraagt.
Maar vanavond dus. Samen aan tafel met wortelpatatjes, bonen en worst. Degelijke Vlaamse kost dus. Ella begint aan haar stukjes worst, vraagt worst bij en begint dan (na wat omkoperij voor meer vlees) de rest van haar bord leeg te eten. Hélemaal, tot de laatste hap. Ongelooflijk En degene die nog het meest tevreden van iedereen was, was Lies. Eindelijk een liefhebber van haar kookkunsten erbij!
Het spijtige met een halfzieke peuter is dat een sneeuwwandeling niet te lang mag duren, wanneer die broek nat is of er sneeuw in die botjes sijpelt is er voor haar niet veel plezier meer aan natuurlijk. En verder dan 50 meter wandelen zonder minstens één keer in de sneeuw te vallen is natuurlijk een utopie
Ella was nog niet 110% in orde, maar we hadden al zo lang naar het weekendje in Petit-Halleux uitgekeken en de koorts was volledig weg, dus zijn we vrijdagavond toch maar vertrokken naar het gereserveerde huisje. Donderdag was er in Luik nog geen sneeuwvlokje te zien dus reden we vol goede moed zuidwaarts. Tot het ter hoogte van Aywaille zachtjes begon te sneeuwen, eerst nog zacht genoeg om vlotjes op de linker rijstrook te blijven maar het werd snel zo hevig dat het op de rechterrijstrook schuiven werd. Heel leuk zo bergop… De afrit betekende spijtig genoeg niet echt de verlichting waar ik op hoopte, nog dertig kilometer op nog niet bestrooide en bochtige secundaire wegen. Een paar keer goed geschoven maar tegen 7 uur goed in de prachtige gîte aangekomen. Tot zaterdagavond hadden we wel geen douche door een bevroren leiding maar verder is de gîte echt een (klein) pareltje, ideaal voor een gezinnetje met één of twee kleine kinderen. Net gerenoveerd, smaakvol ingericht. Enkel spijtig dat de sneeuw en de koude het moeilijk maken goed te gaan wandelen. Kletsnat van de sneeuw laat je zo’n net-niet-meer-zieke peuter best niet te lang rondlopen in de koude wind :s
Na een plotse koortsopstoot dinsdag (39.4°C) hebben we Ella gisteren en vandaag maar thuisgehouden, dat ik deze week net vakantie heb was een kleine meevaller, voor de voorbereidingen van de verbouwingen dan weer een klein dagje vertraging. Vreemd hoor, zo’n hoge koorts maar verder niets te zien van ziek zijn, geen hoest, geen diarree… Enkel wat flauwtjes zijn door de koorts. Wel heel knuffelig en rustig, ze heeft heel de dag met haar nieuwe krukje, baby en aapie rondgesleurd om overal samen op dat krukje te zitten. En dan moesten ze natuurlijk allemaal lekker ingeduffeld zijn (zou dit naast de digitale generatie ook de fleecegeneratie worden?) !
Op een moment wou ze zelfs haar krukje in de zetel zetten om in de zetel op haar krukje te zitten
Zou het mogelijk zijn dat de omroepster uit het station van Leuven, die ook de aankondigingen in het station van Wijgmaal verzorgt, bij haar aankondigingen verduidelijkt dat de trein naar St Niklaas naar de stad St Niklaas rijdt en niet de Sint aan boord heeft? Gewoon de eerste twee weken na Sinterklaasdag, daarna is Ella de Sint weer vergeten en zal ze niet meer zo dolenthousiast reageren bij de aankondiging en kan het weer zoals die andere 50 weken in het jaar. Willen we dat afspreken?
Nu Ella stilaan in korte zinnen begint te spreken heeft ze de magie van dé twee woorden ontdekt. Vrijdag op de parking van de Delhaize plots luidkeels “Kakaaaaaaaa kakaaaaaaaaa”, gevolgd door een hysterische lach. Gelukkig zag ze toen iets dat haar aandacht trok en vergat ze haar geweldig spelletje of ik had met een tomatenrood hoofd door de Delhaize kunnen spurten Gisteren was het ook nog steeds de uitroep van de dag, af en toe “pipi” ertussen maar dat is blijkbaar minder grappig. Benieuwd hoe lang deze fase zal duren…
Het ziek zijn was eigenlijk héél snel achter de rug, op dag twee was de juffrouw al weer vrolijk aan het spelen, dansen en kokkie aan het maken, en op dag drie was ze weer helemaal klaar voor de crèche. Gisteren moet ze daar een mini-trauma’tje hebben opgelopen, in de auto ging het al over Gilles, meestal haar vaste en schattige compaan in deugenieterij. Gilles was stout geweest. “Gilles bal afgepakt”. Aan het station mocht mama het ook al horen, en thuis nogeens een keer: “Gilles stout geweest”. En vanmorgen weeral het verhaal over de bal, het moet een diepe indruk nagelaten hebben. Misschien omdat ze anders zelf in het andere kamp staat? En dan komt de vraag he, “moet Ella ook soms in de hoek staan?” Maandag toch eens vragen in de crèche, want zelf antwoordt ze natuurlijk van niet
Wanneer ik vandaag op Facebook en de blogs rondkijk verdenk ik de Sint ervan dit weekend niet enkel snoep en cadeaus uitgedeeld te hebben maar ook een grote zak met virussen en bacterieën te hebben rondgestrooid. Ella heeft het voor het eerst dit jaar ook te pakken; lelijk hoesten, 39.9°koorts, triestig zijn…Een virale infectie op de luchtwegen die overslaat op de longen volgens de meneer die het diplomagewijs kan weten. Niet veel aan te doen, buiten haar thuis houden en hopen op een goeie nacht!
De Sint had het een tijd geleden al gevraagd, en we moesten hem toegeven dat Ella dit jaar bijzonder flink geweest was, dus kon hij ons huisje zaterdagnacht gelukkig niet stiekem voorbijwandelen zonder iets voor Ella achter te laten. De avond ervoor werd haar botje klaargezet met een leuke brief (danku crèche), wortel, suikerklontjes en een glaasje water voor de Sint. Om te beseffen wat die schoen daar nu eigenlijk stond te doen was het nog een jaartje te vroeg, en zondagmorgen was het nog geen gedrum om beneden naar de pakjes te gaan kijken. Dat hij cadeautjes zou brengen wist ze wel, maar hoe of waar…
Met nog maar net haar verjaardag achter de rug, en met de kerstfeesten voor de deur hoefde het niet teveel te zijn; drie boekjes en een bedje voor haar pop (baby) waar Aapie ineens werd bij ingestopt en de zesde december kon niet meer stuk
