Ocharm ons meisje, door de hitte laten we haar raam zoveel mogelijk openstaan maar daar profiteren die kleine zoemende etters natuurlijk ook van.
Gisterenmorgen een muggenbeet onder haar oog, het viel al bij al nog redelijk mee (Ella is allergisch aan muggenbeten, die dingen blijven soms tot twee weken staan) maar vanmorgen was het echt geen zicht meer.
Het zag er zo erg uit dat ik me bijna schuldig voelde om haar in de crèche achter te laten… Gelukkig stond er vandaag geen combi voor de deur om me enkele vragen te stellen ivm kindermishandeling….

Vader en dochter gaan samen winkelen in de Delhaize, en aan de zuivelafdeling vraag ik Ella wat we nog moeten kopen:

-  Smeerkaas voor op mijn boterhammen (E)
- Hoe, maar jij eet toch altijd choco op je boterhammen? (G)
- [luid en verontwaardigd] Nee, dat is niet waar, JIJ eet altijd choco op je boterhammen (E)

Twee jaar en acht maanden, en ik word verbaal al met Ipponscore gevloerd, de mevrouw die net toen passeerde deed in elk geval geen enkele moeite om haar lach in te houden

De belangrijkste reden om Ella op logeren te sturen was dat we door de verbouwingen een dikke drie weken zonder badkamer gezeten hebben, zelf konden we op het werk of bij vrienden douchen maar met een peuter in huis is leven zonder een badkamer eigenlijk geen optie.
Volgens de originele planning hadden we vorige week al een badkamer gehad, maar gezien de woorden planning en (ver)bouwen moeilijk in één zin passen zonder negatieve bijwoorden staat de badkamer er pas sinds vandaag.
Geen probleem voor Ella, die vond het super om in een emmer in bad te mogen gaan, een handigheid eigenlijk , zo’n klein meisje….

Zondag zijn we Ella gaan halen na haar logeerpartij bij omi en opi, ik denk dat ze ons toch ook een beetje gemist heeft, de knuffel sprak boekdelen.

Het is stilletjes hier op de blog, net zoals hier thuis. Door de verbouwingen is Ella drie weken op logeerpartij bij omi en opi in Beernem. Een eind van hier natuurlijk, en ondanks dat we haar in het weekend telkens gaan bezoeken missen we haar natuurlijk enorm. Maar zo’n verbouwingswerf is natuurlijk geen plaats voor een overactieve peuter als Ella, de veiligheidscoordinator zou nogal lachen (als hij al eens zou langskomen). En ze amuseert zich te pletter bij omi en opi.
Maar minder stil is het daar in Beernem, Ella begint zich de laatste weken meer en meer te outen als een echt tettergat wiens kwebbel geen vijf seconden stilstaat. Vanalles heeft ze te vertellen, over popje, aapie,… En het zal niet alleen van omi zijn dat ze dat getetter geleerd heeft, het is echt een natuurtalent.
En weer iets nieuw; tegenspreken dat ze begint te doen, op een week tijd krijg je haar niks meer aangespraat want ze weet het toch beter. “Ella je moet dat eens proeven, Nora eet dat ook heel graag” – “Nee, Nora eet dat niet graag” of  Ella het is tijd om te gaan slapen”, “nee, het is geen tijd om te gaan slapen”.
Iets in me zegt dat er leuke maar vermoeiende tijden aankomen. Grijze haren, het is aan jullie!

Het mysterie begint zich te ontrafelen, Ella had het plots over het “papafeest” en toen ik eens voorzichtig polste wat er dan ging gebeuren bracht ze haar versje voor.
Al vind ik de combinatie auto – pintje bier nog steeds vreemd

Ik hoor Ella tijdens het spelen plots een deel van een gedichtje opzeggen
“drinkt een pintje bier, papa veel plezier”
Komt vaderdag eraan ofzo, of zijn dat rolpatroonbevestigende opvoedingsmethodes van de crèche?

Het was een handigheid, een oma die graag kleren maakte, ook al blogde ze er niet over . Ik herinner me toch dat de nicht en ik regelmatig met in Mechelen gemaakte truien, broeken en andere spullen rondliepen. Bij de nicht duurde dat wat langer dan bij mij, ik vermoed dat mijn puberale attitude daar minder mee omkon dan bij haar. 
Door de tijd had oma al een tijdje niemand meer om haar creativiteit op bot te vieren tot daar eindelijk een achterkleinkindje op toneel verscheen…
En zo kon Ella dit weekend in haar nieuwe kleedje van de zon genieten

Dinsdagmorgen rond vijf uur ‘s morgens ‘s nachts; een hysterisch gegil van boven “mamaaaaaaaaa, papaaaaaaaaa”, echt een gegil waar een doodsangst doorheen klinkt, eentje waarbij je weet; “nu is het ernstig”.
Dus ik spring het bed uit, spurt naar boven terwijl ik mezelf voorbereid op een vreselijk tafereel, klaar om Ella’s hoofd tussen de spijlen van het bed uit te halen, om de eerste zorgen toe te dienen, Lies te roepen dat ze de 100 moet bellen…. Ik storm haar kamer binnen waar een bange Ella rechtop in bed zit

“Papa, er plakt een snottepietje aan m’n neus”

Griezelig hoe beleefd mijn dochter soms is.
Donderdagavond was de mama twee dagen weg, in Corsendonck de Pater en de Agnus aan het vergelijken (officeel was het een seminarie) dus was het voor ons vader-dochter avond en mocht er geapertiefd worden. Nu niet dat daar altijd een reden voor moet zijn, maar zo klinkt het natuurlijk al wat beschaafder he.
Glaasje wijn, Kaatjesbeker (danku Tess) appelsap, een koekje en wat kaas. De kaas was op dus stel ik voor:

- Ella, wil jij nog wat kaasjes?

En dan heel nonchalant, een beetje parmantig

- nee, danku papa. Ik heb genoeg

Het kind gaat later nog probleemloos in de hoogste kringen van het land aan haar verloofde geraken, ik voel het, ik voel het!

Eindelijk was het ervan gekomen; babybezoek bij Sien. Het is al bijna geen baby meer, en over twee weken logeren we samen al een weekendje in Eindhoven maar een uitnodiging om bij Lien en Peter te gaan aperitieven en eten slaat geen zinnig mens af!
Sien was natuurlijk de mooie ster van de dag

Maar baby’s slapen nu eenmaal veel, en dus namen Ella en Janne tussendoor de honneurs waar.  Die twee moeten elke keer een uurtje chambreren, dat ze mekaar net niet negeren en volledig naast mekaar spelen. Maar wanneer dat voorbij is gaan ze volledig los, op het bed, in de zetel, aan de chips, met mekaars schoenen… Weer zalig om te zien

Bevolking van Eindhoven, bereidt u voor op de komst van dit duo!!

She’s got some attitude!

Een dag thuis met een zieke Ella (je kent dat wel: 39,4 graden koorts en vijf minuten later staan shaken op MNM) leverde een verliezer en een winnaar van de dag op.

Beginnen met de loser van de dag? De chichi trut in de GB die Ella minachtend aankeek omdat het kind met haar mini-kar net in de route van madame stond. En wiens 2 duur geklede etters vijf minuten later met heel veel lawaai een hele stapel afwasmiddel in onweerstaanbare promotie tegen de grond deden kletteren. Als ze in de lucht had kunnen oplossen, ze deed het onmiddellijk

De winnaar van de dag; Ella die me tijdens het spelen snelsnel een "pepietje" in de hand kwam stoppen. Niet voor de papiermand zoals ik dacht, maar een dik plakkend snottepietje voor de vuilbak. 

Niemand had haar er iets van verteld, maar toch wist ze nog heel goed wat er te verwachten viel wanneer ik dinsdag terug thuis kwam na twee weken weg voor het werk.
Bij het ophalen in de crèche vroegen de opvoeders al of ik er toch meehad, want ze had heel de dag aan iedereen verteld dat papa die dag terugkwam uit “Lusland” en ik er zeker enkele ging meehebben voor haar.
Maar ze was thuis toch heel even een klein beetje teleurgesteld, want niet ingepakte cadeautjes blijken geen echte cadeautjes te zijn