Ze houden er toch een bizar ritme op na onze West-Australische vrienden, de eerste week dat je hier probeert mee te geraken in Perth is het toch even aanpassen.
Afspraken worden hier vlotjes gemaakt, gewoon even de telefoon nemen en het gesprek eindigt bijna altijd in ‘let’s grab a coffee’. Een uur later zitten we dan ook daadwerkelijk samen aan een tafeltje in een café waarna we bij wederzijdse interesse nog even op kantoor samen naar kaarten en resultaten kijken.

Mensen,  zijn dus heel benaderbaar, zelfs op hoog niveau binnen bv. de olieindustrie, MAAR enkel tussen 9am en 5 pm, het loont echt niet de moeite na 5 uur nog te proberen af te spreken, dan is het family time. Enkel expats zullen tijdens de week voor een diner afspreken.

‘Samen lunchen gebeurt dan weer wel vaak, elk betaalt z’n eigen lunch; een broodje, een meeneemAziaat of een slaatje met een frisdrank worden op een terras of op een bank in de zon verorberd terwijl er rustig verder gediscussieerd wordt. Altijd alcoholvrij, behalve de vrijdag. Vrijdagmiddag duiken plots de pinten op de terassen en in de restaurants op, en dat gaat het heel de namiddag en avond door, veel kantoren gaan samen op café om daar (tijdens de werkuren en vaak op kosten van de baas) pinten te drinken, te verbroederen met de collega’s, de contacten en zelfs de concurrenten. Want iedereen hier werkt op enkele km²’s oppervlakte, en iedereen kent iedereen. Een sociale en open manier van zakendoen, erg wennen voor een Belg, maar wel zo aangenaam.