Ha kijk, wat lees ik nu? De man waar ik het eergisteren nog over had, die op Radio1, en blijkbaar in enkele kranten, werd opgevoerd met zijn radeloze zoektocht naar vrouw, kinderen en broer blijkt niets meer dan een fantast, een aandachtzoeker te zijn die het hele verhaal van A tot Z verzonnen had.
Enerzijds was mijn eerste reactie een dikke LOL naar de media die in hun zoektocht naar emoties iedereen voor de microfoon halen, maar anderzijds verkoopt zo’n fantast een kaakslag aan degenen die echt familie verloren zijn en aan de hulpverleners ter plaatse die waarschijnlijk kostbare tijd aan zo’n sujet verspeeld hebben.

Vanavond in Vandaag een hartverscheurend interview met een een man die om 14 uur vanmiddag nog steeds wachtte op nieuws van zijn broer, vrouw en twee kindjes die vanmorgen op een van de verongelukte treinen gestapt waren.
Er zijn eigenlijk geen woorden voor de gevoelens die een mens op zo’n momenten moet doormaken, en dan vraag ik me af; moest dit nu echt op de Radio, is er al niet genoeg voyeurisme in de vreselijkste momenten uit iemands leven?

Ik hoop trouwens uit het diepste van m’n hart dat die man z’n familie alsnog gezond heeft teruggevonden.