Een binnenlandse vlucht in India, met King Fisher, een vliegtuigmaatschappij dat ook het grootste lokale biermerk is(allez, lokaal in India is qua schaal nog iets anders dan lokaal in Vlaanderen), echt bemoedigend was het niet.
De piloten zagen er gelukkig niet uit als wandelende bierflesjes en aan boord werd geen alcohol geschonken. Wel een slaatje op basis van linzen.
Een vliegtuig met propellormotor is qua beleving toch iets anders (vooral trager en luidruchtiger) dan een straalmotor.
Tuticorin-Chennai: 577km, kruishoogte 4800meter, kruissnelheid 490km/h
Tagarchief: india
Wierook
Elke ochtend voor we vertrokken staken de Indiaase bemanning een paar wierookstokjes aan en hield de kapitein een kort gebed tot de maagd Maria.
Going home
Dinsdagmorgen half één locale tijd in de luchthaven van Chennai, na de bomaanslagen in Mumbai zijn de veiligheidsmaatregelen in de Indiase luchthavens enorm verstrengd, soms tot op het hilarische af.
Bij een van de veiligheidscontroles laat ik me fouileren en metaaldetecteren wanneer de veiligheidsagent me plots wat vraagt:
- A: Where are you going Sir?
- G: I’m going to Brussels
- A: And then Sir?
- G: Then I’ll be driving to leuven, that’s at 20km from Brussels.
- A: Ah, and where do you live Sir?
- G: I live in leuven
- A: So you are going home? That must be the reason why you are looking so happy.
Toen hij zei viel het me ineens ook op dat ik al een hele tijd aan het glunderen moet zijn geweest, een combinatie van een zeer fijne namiddag met de collega’s en het vooruitzicht twaalf uren later thuis bij Lies en Ella te zijn.
Jetlag
Over jetlags zijn er twee meningen, er zijn degenen die beweren dat je er het minste last van hebt bij het van West naar Oost reizen, en er is de meerderheid die aan het omgekeerde vasthoudt.
Bij mij is het geen van de twee, voor mij gaat de overgang na de heenreis altijd zonder problemen. Door de adrenaline van de reis, van het werk dat ter plaatse moet gebeuren; contacten met de klant, in orde brengen van het materiaal, de deadlines, problemen, collega’s… schijn ik die overgang enkel te merken bij het naar kantoor en thuis bellen en sms’en (ik heb Lies gelukkig nog niet om 3 uur ‘s nachts wakkergebeld 
)
Maar de terugkeer is altijd andere koek, de stress van het project is dan meestal volledig voorbij, de technische problemen zijn achter de rug, de data zien er goed uit, de klant tevreden. En bij thuiskomst is er dan die doffe waas die enkele dagen blijft hangen, om half negen m’n bed inkruipen, ettelijke tassen koffie drinken (ik weet dat het niet goed is) en wachten tot het voor deze keer weer eens over is.
Nu ik sinds gisteren terugben van een week in India waar het uurverschil zondag dan nogeens steeg naar 4.5 uur (wat een idee trouwens, die halve uren) kijk ik er nu al naar uit om vanavond zalig in bed te mogen kruipen.
Geef mij maar Afrika, maximale cultuurschok aan minimaal uurverschil