Askatasuna

Over jetlags zijn er twee meningen, er zijn degenen die beweren dat je er het minste last van hebt bij het van West naar Oost reizen, en er is de meerderheid die aan het omgekeerde vasthoudt.
Bij mij is het geen van de twee, voor mij gaat de overgang na de heenreis altijd zonder problemen. Door de adrenaline van de reis, van het werk dat ter plaatse moet gebeuren; contacten met de klant, in orde brengen van het materiaal, de deadlines, problemen, collega’s… schijn ik die overgang enkel te merken bij het naar kantoor en thuis bellen en sms’en (ik heb Lies gelukkig nog niet om 3 uur ‘s nachts wakkergebeld )
Maar de terugkeer is altijd andere koek, de stress van het project is dan meestal volledig voorbij, de technische problemen zijn achter de rug, de data zien er goed uit, de klant tevreden. En bij thuiskomst is er dan die doffe waas die enkele dagen blijft hangen, om half negen m’n bed inkruipen, ettelijke tassen koffie drinken (ik weet dat het niet goed is) en wachten tot het voor deze keer weer eens over is.
Nu ik sinds gisteren terugben van een week in India waar het uurverschil zondag dan nogeens steeg naar 4.5 uur (wat een idee trouwens, die halve uren) kijk ik er nu al naar uit om vanavond zalig in bed te mogen kruipen.

Geef mij maar Afrika, maximale cultuurschok aan minimaal uurverschil