We zitten met een klein luxeprobleem, toen vier weken geleden onze vlucht naar Monrovia door Brussels Airlines afgelast werd kregen we elk als schadevergoeding een “voucher”ter waarde van 700 Euro. In plaats van het geld contant op te vragen kan ik dat papiertje binnen het jaar inruilen voor vliegtuigticket(s) ter waarde van 1050 Euro.
Super natuurlijk, een leuk extraatje voor ons beide. Onze uitgestelde reis naar de VS, Lies laten kennismaken met Afrika, of misschien toch maar beter niet zo ver met die pasgeboren bengel. Noorwegen staat hoog op ons lijstje, of Kroatië, of Slowakije.
Maar voor dat bedrag vliegen we samen 5 keer heen en terug. Da’s dus ook geen optie.

Ach, alles op zijn tijd zeker.

Vanmorgen stonden we met alle 10 wielen stevig op Belgische bodem, weliswaar met 2 uur vertraging maar zolang een terugvlucht niet afgelast wordt ben ik de laatste om te klagen (het werd wel een beetje spannend; nog steeds geen vliegtuig te bespeuren anderhalf uur voor het Liberiaanse vliegveld sloot).
Bij de tussenlanding in Dakar werd het duidelijk dat Monrovia en Dakar een heel ander soort vliegtuigpassagiers trekken. Terwijl in Monrovia voornamelijk allerhande avonturiers, NGO medewerkers, UN- en ambassadepersoneel opstapten (met een volzette businessclass) stroomde het vliegtuig in Dakar vol met bruingebrande gezinnen, zenuwachtige vaders die hun kroost naar de juiste plaats willen loodsen, dochters in te korte topjes, moeders met versgevlochten haren en allemaal met quasi dezelfde souvenirs (djembés, maskers,…).
Een grappig contrast tussen de frequent flyers die in alle rust naar huis reizen, en de oververhitte toeristen die luidop de luxehotels vergelijken.

Ah, vanavond vertrekken we vanuit Monrovia en komen we morgenvroeg om 5.35 nachtvluchtgewijs in Zaventem aan.
Alhoewel ik zo een beetje verslaafd ben aan het reizen, en ik altijd blij ben weer te mogen vertrekken is thuiskomen nog een pak leuker. Zeker als daar Lies en een explosief groeiende buik wachten