Een vreemd gevoel was het, na ‘s middags voor twee tot drie weken vertrokken te zijn, ‘s avonds met mijn koffer in de hand terug voor de deur afgezet te worden.
De aangekondigde vertraging bleek bij de check in al van 15 tot 18 uur uitgebreid te zijn, en toen ik rond 16 uur toch maar eens bij de BrusselsAirlines service desk ging informeren naar de stand van zaken zag het daar zwart (ja, echt zwart 
) van Senegalezen en Liberianen en blauw van luchthavenpolitie. Blijkbaar stond de geplande Airbus met technische panne vast in Abidjan en kon de reserve Airbus in Faro niet opstijgen door een oververhitte vleugel.
Soit, het kwam er dus op neer dat er vandaag niet naar Monrovia gevlogen zou worden, en dat het baliepersoneel dat al te goed besefte maar het nog niet publiekelijk mocht bevestigen van het management voor een “oplossing” uitgedokterd was. Een heel vriendelijke BA medewerkster heeft me toen de tip gegeven al naar de ticketbalie te gaan en onze biljetten om te wisselen, voor de rest van de hele horde daar zou komen aanstormen.
Om een hoop trappen en een wachtrij kort te maken: zondagmorgen vertrekken we, met gratis upgrade naar Business class, een vergoeding van 700 Euro per persoon (die zal wel toekomen aan degene die de ticketten betaald heeft) en de mogelijkheid om tot zondag in de Sheraton te blijven.
