Ik heb er als kind uren mee doorgebracht, alle albums van Guust Flater verslinden, herlezen, nogeens herlezen, weer nieuwe details ontdekken en in een deuk van het lachen liggen.
Hoog tijd om dat verjaardagsalbum in huis te halen, Lies oorstopjes te geven en me met de hele stapel albums in de zetel te installeren.

 

Een dikke kus voor de ambtenaar die onze belastingen berekend en de belastingsbrieven opgesteld heeft!
*smak*

Het is natuurlijk niet veel, vergeleken met de aandacht die grote blogmeets en bwards in de nationale media krijgen, maar een artikeltje over de Bloggers aan de Dijle in de regionale editie van de Zondagskrant is wel een leuke verrassing.
 
 

Het was te denken, geen enkele hippe trend kan zich door België een weg banen of ten huize Wittebolsstraat wordt er enthousiast aan deelgenomen.
En dus ja, de grieptrend is hier door Lies met open armen ontvangen, voor mij is ziek worden dit jaar (eigenlijk heb ik al 10 jaar geen griep meer gehad) geen optie. Maandag staat een werktrip naar Amsterdam op het programma, en op zulke korte termijn is er niemand om me te vervangen.
Nuja, vooruitziende werkgevers bieden hun werknemers een vaccinatie tegen de griep aan, dat bespaart ze alvast een hoop verlies door ziekteverloven.

Door de onophoudelijke personeelsuitbreiding en het vrijkomen van de voorste deel van het gebouw worden bij ons op het werk deze week enkele nieuwe bureau’s in gebruik genomen. En dus moeten muren uitgeklopt worden, telefoon- en netwerkkabels doorgetrokken worden en een nieuwe keuken geïnstalleerd worden. Maar het meest ingrijpende is toch de nieuwe bureauverdeling: wie komt bij wie te zitten, welke stiekeme romances worden bruusk uiteengerukt, wie komt vlakbij de baas te zitten, of belangrijker nog; bij de koffiemachine?

Volgens de laatste plannen die ik inkeek zouden maar 2 personen een bureau apart krijgen: de CEO en ik, en nu is het natuurlijk de vraag wat de achterliggende betekenis daarvan is. Zien ze mij nu al als de doodgeverfde opvolger om het bedrijf te leiden *grijns*, of is iedereen categoriek gaan weigeren om met mij in 1 ruimte te moeten zitten? Het kan natuurlijk ook zijn dat m’n beseft dat ik een van de weinigen ben die graag rustig op m’n eentje doorwerkt zonder heel de tijd als in een kiekenkot te moeten tetteren.

Wie is heeft in hemelsnaam het briljante idee gekregen om 20 februari en 20 maart beide op een dinsdag te laten vallen?
Ik stond daar mooi vanmorgen, exact een maand te vroeg.