Mijn innige dankbaarheid gaat uit naar Muggenbeet en het heilig paterke. naar de eerstgenoemende wegens het branden van een kaarske, en de tweede voor het appreciëren van de warmte aan zijn voeten.
Zoals we gehoopt hadden was het weer perfect en konden we snel de boot in en de zee (nuja, tot 500 meter van de kust) op! Een uur of 6 heen en weer varen met een prachtig zicht op 2 continenten. Ik was trouwens verbaasd om te zien hoe dichtbij Europa lijkt te liggen van hieruit. Het hoeft geeneens extreem helder te zijn om vlak over ons Tarifa, en schuin van ons Gibraltar te zien liggen. De nadruk ligt wel op “lijkt te liggen”, want wat op zee maar 3 kilometertjes lijkt te zijn, is in werkelijkheid toch een 18-tal kilometer van hieruit.
Wanneer ik Spanje zo zie liggen kan ik eigenlijk heel goed begrijpen dat zovelen per boot proberen aan de overkant te geraken. Arme drommels die elders het geluk hopen te vinden en de overtocht in een gammel bootje aandurven… De zee kan er serieus heftig aan toegaan, en als ik zie hoe ons surveyboot(je) al heen en weer slingert bij windsnelheden van ocharme 15 knopen en 1-meter hoge golven denk ik er nog niet aan de Straat van Gibraltar over te steken.
Ik ben dan ook een zeemietje.

Zouden degenen met goeie connecties bij de weergoden even hun beste beentje willen voorzetten en voor morgen en overmorgen in de streek van Tanger weinig wind en lage golven kunnen voorzien? Allemaal goed en wel, maar een week vertraging begint langzaam op onze heupen te werken. Eerst serieus veel technisch gefoefel en sinds dat opgelost was hebben we door de te hoge golven nog maar 2 uurtjes kunnen uitvaren om metingen te doen.
Gewoon zorgen dat de weersvoorspellingen kloppen zou ons ook al enorm plezieren.

Sommige dagen kan ik het werk echt wel vervloeken, zeker als op één dag het ene systeem na het andere het begeeft en we, telkens we met goede moed willen verdermeten, na 200 meter weer een defect moeten vaststellen en voor de derde keer naar de haven moeten terugkeren.
Maar wanneer we dan ‘s avonds in de ondergaande zomerzon over een heerlijk kalme Middellandse (of net Atlantische) zee naar de haven terugvaren besef ik dat ik een allesbehalve slechte job heb heb…..

Inpakken begint ondertussen een beetje routine te worden; kleren, sandalen, boeken, dvd’s, toiletgerief.. Het zit allemaal in enkele minuten in de reistas. Niet teveel (op hotel kan je toch je kleren laten wassen), maar ook niet te weinig want je weet maar nooit.
Na het inpakken ben ik gerust tot ik naar Zaventem moet vertrekken. Aan de voordeur ga ik alles 2 maal na en soms loop ik nogeens naar boven voor een onbenullig ding dat ik héél misschien nodig zou kunnen hebben. Wanneer ik echt op weg ben bekruipt me telkens zo’n beknepen gevoel dat ik iets vergeten ben. Eenmaal ingecheckt is dat gevoel allang verdwenen, maar toch heb ik het élke keer. Lastig
Bon, ik zal maar eens gaan vertrekken zeker, de reispas steekt klaar.

Dinsdag vertrek ik voor een week naar Tanger in Marokko. Een nearshore seismische meetcampagne (voor de geïnteresseerden: zowel refractie als reflectie seismiek), waarvoor mijn expertise onontbeerlijk schijnt.
Misschien hét ideale moment om morgen eens De Hel van Tanger te huren, kwestie van Lies niet té ongerust achter te laten.