Askatasuna

Speciaal voor meneer Oogsnoep getrokken:

Zeven uur heb ik erover gedaan, over een traject dat normaal drie uur duurt. Door weer eens een stroomstoring in Rotterdam moest “de Amsterdammer” terugkeren naar Amsterdam, vanwaar ik via Utrecht en ’s Hertogenbosch naar Roosendaal kon reizen om daar dan de L-trein naar Antwerpen te nemen en dan via Mechelen naar Wijgmaal te reizen. Vijf overstappen in plaats van één, en dat na een nacht werken. Bekaf bij de aankomst dus.

Toch even een complimentje voor de mensen van de NMBS, in tegenstelling tot hun nederlandse collega’s die het vertikten rond te komen of uitleg te geven, namen de drie treinbegeleiders op de overvolle trein van Roosendaal naar Antwerpen de tijd om al die reizigers met ernstige vertragingen reisadvies te geven. Spijtig dat Nicole er niet een van was

Nog anderhalf uur en de eerste nachtshift zit erop. En ik ga het echt eens moeten leren om doorheen de dag voor een nachtshift enkele uren te slapen, maar altijd is er zoveel anders te doen zodat ik het vannacht al enkele keren enorm moeilijk had om niet in slaap te vallen achter de laptop.
Gelukkig zijn het deze keer maar 3 nachten, en dan zou ik er normaalgezien voor enkele maanden vanaf moeten zijn.

Morgen word ik om half acht in Amsterdam verwacht. Niet erg dacht ik, ik ben toch al in Nederland dus dat zal wel te doen zijn in de morgen.
Ja, vergeet het, van Zeeland naar Amsterdam is welgeteld 10 kilometer minder ver rijden dan vanuit Wijgmaal…

Ik zit al een uur te twijfelen over mijn planning van morgenvroeg.
Om 8 uur moet ik met de wagen in het centrum van Amsterdam staan, en van Wijgmaal naar Amsterdam is in het beste geval 2 uur en half rijden, dus zou ik om half zes kunnen vertrekken. Maar in Nederland begint begint het verkeer al rond 7 uur dicht te slibben zodat ik van een eind voor Utrecht al volop in de file zou staan.
Te laat komen is geen optie (de stand-bytarieven van een drilling rig liggen hoger dan mijn budget) dus zal ik maar om half 5 vertrekken om dan veel te vroeg ter plaatse te zijn.

Volgende keer vertrek ik weer de avond voordien, dan kan ik tenminste tot zeven uur uitslapen.

Naast een hotel met 80 kamers wonen en uw Wifi-netwerk onbeschermd laten openstaan, ik vraag me af hoe lang het duurt voor de maandelijkse downloadlimiet bereikt is… Een dag of 3?

In elk geval een wreed vriendelijke Amsterdammer hiernaast!

In Nederland heeft een Amsterdamse rechtbank geoordeeld dat peepshows als theatervoorstellingen beschouwd moeten worden.
En dat is niet enkel goed nieuws voor de peepshowuitbaters die plots minder belastingen moeten betalen, maar ook voor Belgische werknemers die tijdens hun 10 weken durende verblijf in Amsterdam uitzicht hebben op de terugbetaling van hun culturele uitstappen.

Trouwens, Nederland is toch een land van extremen; de Walletjes in Amsterdam tegenover de Calvinisten in het Noorden, Peepshows als cultuurtempels tegenover de Christenunie die dankzij het nieuwe regeerakkoord ambtenaren de kans geeft homoseksuelen niet te trouwen als het hun zint.

Vandaag werd het hier in Amsterdam duidelijk dat ik morgen nog niet thuis zal zijn, ook al was het anders gepland.
En net nu het morgen Valentijn is, voor ons niet zo bijzonder het feest van de liefde, maar wel de dag dat Lies al 10 maand gestopt is met roken.

Het volledige jaar komt eraan!

Gisterenavond merkte ik pas hoe snel ik dat geweldig rookverbod op restaurant gewend geraakt ben. Hier in Amsterdam is er duidelijk nog geen sprake van, en van een rookvrije ruimte met luchtafzuiging is er emestal geeneens sprake.

Dan maar in een sigarettenwalm genieten van de Hollandse cuisine, en nadien terug naar de hotelkamer in naar de sigarettenrook stinkende kleren.
Gelukkig blijf ik tolerant en accepteer ik de sigarettenwalm van naburige tafel met de oergezellige en dankbare glimlach.

Op en af naar Amsterdam, en daar vandaag 13 uur ter plaatse zijn zonder metingen kunnen uitvoeren, enkel door een combinatie van slechte planning en technische pannes. Zeer frustrerend om zo ’s avonds te moeten terugrijden.

Maandagmorgen dan maar een volgende poging?

Het is écht geschikt weer voor een ontspannen autoritje richting Amsterdam. Ik ben eens benieuwd hoelang ik er over ga doen.

Na 6 maanden in Amsterdam is het tijd geworden om nieuwe horizonten te verkennen.
In dit stadium van de werken voor het stationsproject kunnen wij geen zinvolle bijdrage leveren dus heeft de opdrachtgever logischerwijs terecht beslist om de samenwerking voorlopig stop te zetten. Na 6 maanden quasi-onafgebroken wekelijks pendelen tussen Leuven en Amsterdam zal het zalig zijn om na het werk nogeens gewoon samen met Lies thuis te zijn, en niet elke zondagavond de trein te moeten nemen om pas enkele dagen later weer te keren.
En ook al was 6 maand echt wel teveel, het zal toch even raar aanvoelen om Amsterdam,de collega’s hier en de mannen van Smet F&C te moeten missen.

Ben, de strenge maar o zo gekke en sympathieke Hagenaar waarmee ik een deel van de week de Amsterdamse keet deel blijkt een verstokte Nederlandse fan van Humo te zijn. Nu zaagt die brave mens me al maanden de oren van mijn hoofd over zijn grote frustratie: Al maandenlang spoort hij elke dag van Den Haag naar Amsterdam, en elke dag zit hij op de trein subtiel met zijn Humo naar alle jonge meiden te zwaaien, in de hoop dat ze met een Humo terugzwaaien. Hetgeen hij na het Humo-zwaaien zou wensen durf ik hem niet te vragen, Nederlanders kunnen soms zo verschrikkelijk expliciet zijn.
Gelukkig beseft hij diep vanbinnen dat zijn wens nogal utopisch is, en de enige troost die hij zichzelf toewenst is om ooit eens in Uitlaat te kunnen verschijnen. Dus Ben, hetgeen Belgische pubers lukt moet jou zeker ook lukken. Schrijf nu eindelijk eens een stukje naar de etters van Uitlaat, gericht aan alle Hollandse meiden, zodat we voor de laatste weken eindelijk in alle rust kunnen jetgrouten!!!