Samen met de bijne driejarige dochter in de wagen, onderweg naar overal en nergens vraagt ze ineens of de muziek harder mocht voor dat mooie liedje. En nu luisteren we in de wagen al twee dagen naar “panorama Man†van de Nits. Mooie “papa en mama muziek†noemt ze dat, en het applaudiseren na elk liedje heeft ze in Dranouter geleerd 
Onvoorwaardelijkheid is volgens mij een woord dat je pas echt leert kennen wanneer je je eerste kind krijgt, niet dat andere relaties met vrienden, familie of vrouw/vriendin luchtig en tijdelijk zouden, zijn, maar je eigen kind is toch nog anders.
Ik kan me niet voorstellen dat dit wezen iets zou kunnen doen waardoor ze uit de gratie valt, ook al zullen we later nog vaak boos op mekaar zijn, en zal ze ons wel eens (serieus) kwetsen, ze blijft toch ons kleine meisje.
Zo kan ik nu al van haar dingen verdragen die iemand anders niet zou moeten durven, protjes laten terwijl ze op m’n schoot zit, een plaaster tegen m’n neus rammen, tien keer na mekaar hetzelfde grapje uithalen, lastig doen wanneer ze moe is, me ‘s nachts drie keer wakkermaken voor godbetert een tutje…
En zelfs ‘s morgens wanneer ze ‘s morgens net uit bed komt en nog helemaal naar slaap ruikt is ze het allermooiste en allerlekkerste ruikende meisje ter wereld!
Vanmorgen telefoon van de crèche; Ella was van een kleine schuifaf die in de gang staat gedonderd en had daarbij precies haar linkerhandje wat pijn gedaan. De verantwoordelijke van de crèche vroeg of ze met Ella naar het Heilig-Hart ziekenhuis mocht rijden om toch maar even te laten nakijken. Ella zelf had er niet veel last van maar ze wilden toch graag zeker zijn…
Eerst werd gedacht aan een barstje in de elleboog, maar tegen dat ik er aankwam (ik kwam van Luik, Lies had vergadering in Beernem) was het duidelijk geworden dat haar onderarm gebroken was, vlak boven de pols.
Omdat ze daarvoor onder volledige narcose moest gebracht worden kon dat niet gedaan worden voor een van de ouders erbij was; voor narcose moest een vragenlijst ingevuld en een toestemming ondertekend worden. Toen ik eindelijk op spoed aankwam lag Ella even in de armen van Lucia te slapen; na drie uur met een spelende Ella op de spoed moet Lucia ook wel doodop geweest zijn maar ze zorgde voor Ella alsof het haar eigen dochter was. Prachtig toch, mensen die hun werk zo met hun hart doen!
Eenmaal ik er was ging alles snel, papieren tekenen, kleren uit, operatiekleed aan, samen naar het OK, Ella sussen wanneer ze het maskertje op haar neus geduwd kreeg en plots was het stil en werd ik kordaat naar de wachtkamer geleid.
Een kwartier later was het al voorbij, de hoek van +/- 35° was rechtgezet en de narcose kon elk moment voorbij zijn, dus mocht ik terug bij haar zitten.
De rest van de dag bestond vooral uit wachten tot de dokter een laatste keer langskwam en we naar huis mochten. Tegen 8 uur was ze hélemaal wakker, helemaal in vorm en liep ze daar door de afdeling pediatrie en de gangen errond de gibberende ster uit te hangen alsof ze nooit wat had voorgehad.
En ohja, om aan te geven waar de pijngrens en de durf van Ella liggen; nadat ze van die schuifaf gevallen was heeft ze heel even geweend, en het was pas toen ze er wéér op begon te kruipen dat de opvoedsters zagen dat ze haar linkerhand niet gebruikte en er toch wat mis mee bleek
Als je om 3 uur ‘s nachts seismische reflectoren zit te taggen, met naast je een slapeloze peuter die vrolijk naar Hopla kijkt zijn er maar twee zekerheden:
a) Ella heeft haar ritme nog niet helemaal teruggevonden na de vakantie in Beernem
b) Dit gaat echt pikken in de morgen
Dagje recup en een voormiddag zonder plannen, dus tijd om rustig te ontbijten. Geen koffiekoeken of croissants maar een lekker boke met rode tuur.
Ella en de ooievaar
Vier diertjes uit de grote speelgoeddoos had ze trots op een bank in de tuin van De Wandelende Klok uitgestald toen plots een loebas van dubbel haar volume voorbij kwam lopen en uit het kwartet het paardje uitkoos om plompweg weg te nemen en mee weg te lopen.
Voor het eerst zag ik Ella eerst stomverbaasd en dan verontwaardigd kijken, enkele stappen achter de rekel te zetten om dan toch te berusten.
Heel even voelde ik in haar plaats mijn bloed beginnen koken maar tegelijk besefte ik plots dat haar echt niet altijd tegen teleurstellingen en pijn zal kunnen beschermen. En ja, ik voelde me daar toch even machteloos en triest bij, ook al horen die dingen zogezegd bij het leven.
Het is niet van mijn gewoonte om ietwat tegen mijn zin te vertrekken voor het werk, maar op zondagmorgen -halverwege een fijn en zonnig weekend met de twee mooiste meisjes op aard- de wagen instappen voor een rit van 12 uur steekt me eerlijk gezegd een beetje tegen.
Maar soit, niet getreurd. Gisteren was er het de eerste keer dat Ella op een verjaardagsfeestje werd uitgenodigd, Mona werd twee, en wij mochten (nog) mee. Tegen de namiddag was de ochtendbewolking helemaal opgetrokken en was het zalig zitten in de reuzetuin van Bart en Karolien. En Ella heeft zich rotgeamuseerd, eerst met de verjaardagcadeautjes van Mona, en dan met de fietsjes, de balonnen, de touter en de heerlijke rozijntjes
Mottig was ik ervan om vanmorgen te lezen welk drama er in net voorgevallen was in Dendermonde, en ook even ongerust tot ik in mails en op zijn weblog terugvond dat Karel’s zoontje Kobe bij een dagmoeder opvang heeft en niet in een chrèche daar in de buurt.
Dat Karel danig onder de indruk is kan ik goed geloven, zelf kan ik nauwelijks wachten om Ella straks aan de opvang op te halen en haar even plat te knuffelen, ook al zat ze 50 kilometer verderop veilig en wel te spelen.
Het hebben van een mening en het wijzen met beschuldigende vingertjes laat ik aan de online intellectuelen op de gespecialiseerde fora, zelf hou ik het op een heel diep medeleven met de getroffen families.
Gedaan met twee weken vakantie, vanaf morgen wordt het weer opstaan om 6 uur, op een uur tijd twee volwassenen en een peuter aangekleed en op de baan krijgen, en weer in het werkritme te geraken.
Het was zeker twee jaar geleden dat ik nogeens twee weken vakantie genomen had en er echt van heb kunnen genieten, twee weken met mijn twee dames; eindelijk eens langdurig kunnen genieten van de razendsnelle vooruitgang die dat kleine wezentje maakt.
Nu ze stilletjes aan de kracht van spreken en taal ontdekt zijn er plots precies geen grenzen meer aan wat ze zal aankunnen en de onschuld begint stilaan bedekt te worden onder deugnieterij en heimelijke truukjes om haar willetje doorgedrukt te krijgen. Zo wijst ze soms ergens achter ons om ons even af te leiden en iets wat niet mag snelsnel gedaan te krijgen
Maar geen getreur over de gedane vakantie, we maken er een mooi 2009 van, zowel op het werk (er staan al enkele mooie projecten op stapel) als privé!
Twee extra vrije dagen, een fijn hotel vlak achter de duinen -annex dijken- en een zeer fijn gezelschap van vier prachtdames en een welbespraakt maar een bij wijlen ietwat kreupel manspersoon. Het enige dat ontbrak voor een volledig prachtweekend was wat minder wind en regen, maar de wandelingen hebben we dan maar anders ingevuld.
Trouwens geweldig om te zien hoe die twee kleine mensjes het, nadat ze mekaar enkele uren straal genegeerd hadden, goed met mekaar konden vinden en soms zelfs mekaars gezelschap begonnen op te zoeken. En zonder Facebookvriendinnen te zijn hè!
