Samen met de bijne driejarige dochter in de wagen, onderweg naar overal en nergens vraagt ze ineens of de muziek harder mocht voor dat mooie liedje. En nu luisteren we in de wagen al twee dagen naar “panorama Man†van de Nits. Mooie “papa en mama muziek†noemt ze dat, en het applaudiseren na elk liedje heeft ze in Dranouter geleerd 
Zelden meegemaakt; een optreden dat drie dagen later nog in m’n vel zit zoals dat van Leonard Cohen, zaterdag in Gent. Zo zuiver, zo intens. En wat een muzikanten, en die zangeressen (vooral “die met de baretâ€)….
Het was trouwens dankzij een reactie op Gentblogt dat ik op het laatste nippertje in Ivan nog een aangenaam gezelschap vond om de stoel naast me op te vullen. De fietstocht langs de Gentse haven richting Oostakker was een fijne afsluiter.
Ian Curtis + Anton Corbijn = Control, vanavond om kwart over negen op Canvas
Hoe snel de dingen soms kunnen gaan;
Vrijdagmorgen hoorde ik in de wagen op Klara de opening uit “Glassworks†van Philip Glass, toevallig beschreef Peter net die dag zijn liefde en bewondering voor Philip Glass wie ik tot vrijdag vooral kende door zijn soundtrack van het schitterende Koyaanisqatsi.
Woensdag al staken de zaterdag bestelde kaarten voor een filmvertoning van Koyaanisqatsi, met live begeleiding door het Philip Glass ensemble, in mei 2010 in het muziekcentrum te Eindhoven in de brievenbus. Kort op de bal spelen, niet twijfelen. Prachtig toch?
Nu rest ons nog enkel een leuk hotel te vinden voor een weekendje Eindhoven met ons zes zeven. Iemand een aanrader?
Eerlijk gezegd had ik er zelf allesbehalve een goed oog op, maar maandag is Dave Gahan voor het eerst weer het podium opgestapt sinds hij in mei op het laatste nippertje verstek moest geven voor een optreden in Athene en sindsdien met zijn maag sukkelde.
Goed nieuws voor de Schuur, want zo moet hij niet op het laatste nippertje Big Bill, de Fixkes of Milow als vervangingsact voor de Headliner van TW-Classics oproepen.
Twee uur Depeche Mode op de wei van Werchter, om naar uit te kijken!
Een grappig zicht, het podium voor de 360° wereldtournée van U2 dat in Werchter door Stageco als test opgebouwd en terug afgebroken wordt. Niet op de festivalweide, maar op een terrein vlak naast het dorpscentrum.
Wanneer Deus een paar Belgische zalen uitverkoopt en in de VS voor halfvolle parochiecentra staat te spelen kunnen de kenners van Humo hun orgasmatisch enthousiasme niet meer aan en staat Barman bijna elke week op de cover om zijn wijsheid rond te laten bazuinen.
Maar als een Belgische groep als Front 242 al sinds de jaren ’80 een pioniersrol speelt, volle zalen trekt en een mega verkoop realiseert (oa in de VS) maar buiten de -ongetwijfeld correcte- smaak van de humo-kliek valt hoeven ze niet te verwachten veel aandacht te krijgen in eigen land.
Gelukkig maakt Canvas vanavond wel tijd vrij voor Front 242: Belpop vanaf kwart na tien, en nee, niet achter de rode knop
Headhunter, videoclip door Anton Corbijn
Dat Portishead met Third een pracht van een album heeft uitgebracht is wel duidelijk, “De nicht” schreef voor Rifraf een zeer mooie recensie van het album in kwestie.
Elf jaar is onnoemelijk lang in de muziekbusiness. Zo lang dat iedereen de hoop op een nieuw Portishead-album al had opgegeven. Maar kijk, hier is dan toch ‘Third’. De triphop-pioniers uit Bristol gooien – met evenveel gedrevenheid als toen ze het op gang trokken – het genre helemaal aan diggelen. Exit triphop, enter industrial. En natuurlijk zou dit Portishead niet zijn als deze stelling helemaal klopte. ‘Third’ blijft, hoe sterk de veranderingen soms ook, onmiskenbaar een Portishead-plaat. Veel heeft te maken met de hartverscheurende stem van Beth Gibbons, vaak de reddingsboei waar ze zelf zo’n nood aan lijkt te hebben. “Tempted in our minds/Tormented inside lie/Wounded and afraid” zijn de openingswoorden na 2’11″ gierende violen op die zachte en oh zo vertrouwde gitaarriffs van Adrian Utley, ritmische trommels en een spoken word-intro verwijzend naar wicca. We zijn zo blij dat ze terugzijn, meneer. Hoewel de accenten agressiever zijn, is het pas bij nummer zes (‘We Carry On’) dat we opschrikken van de suizende orgels, de metalen klanken die als een marcherend leger in ons hoofd bonken. “Oh can’t you see/Holding on to my heart I bleed”, huilt Gibbons. Single ‘Machine Gun’ heeft zijn naam niet gestolen: een salvo van drumcomputers domineren de klaagzang van Gibbons. Daartussen een aandoenlijk akoestisch moment (‘Deep Water’) met alleen een kinderlijke zangeres, een ukelele en een jaren ’20 mannenkoor. Het contrast kon niet groter zijn. Portishead is terug. Ons hart mag opnieuw breken. Zij zullen het bloeden stelpen. (mlv)
© Maité Lé Van
Nog maar net terug van Antifer vertrek ik donderdag voor een vijftal dagen de Noordzee op, opnieuw een survey voor de aanleg van het windmolenpark op de Thorntonbank.
Nu had ik er een tijd geleden op gegokt dat ik donderdag thuis zou zijn, en had ik met Dirk afgesproken om in Leuven naar Monza – Rock im Ring te gaan. Maar dat valt voor mij dus (hopelijk niet letterlijk) in het water, en voor Dirk is het natuurlijk ook maar triestig, zo alleen in die circustent.
Dus alle blonde stoten uit het Leuvense die graag een ongetwijfeld uitstekend concert willen meepikken: contacteer die sukkelaar en gooi uw meest overtuigende charmes in de strijd!
Hun nieuwe single “Machine Gun“, als voorloper van hun derde “Third” album klinkt al veelbelovend. Muzikaal een pak anders dan op hun vorige albums, maar de stem van Beth Gibbons klinkt nog steeds even hemels!
“Third” zou op 28 april verschijnen, al ben je bij portishead nooit zeker…
Om maar niet te zeggen dat ik hier nog ferm aan het werk ben (en een beetje zit te balen) in een Zeelandse hotelkamer, in plaats van mij hevig te staan amuseren in Brussel.
Ach, de Antwerpse haven zal me hier dankbaar voor zijn eenmaal de verdieping van de Westerschelde voorbij is denk ik dan maar
Ik ben er geen liefhebber van om op mijn eentje concerten te bezoeken, maar voor de Nits wil ik weleens een uitzondering maken. De kans is dus groot dat je me volgende week donderdagavond in de AB kan vinden (tenzij het werk beslist dat ik dan in Goes op hotel moet overnachten; ik voel al een beetje nattigheid).
Grmbl, had ik me er zo op verheugd om me op het werk Ipodsgewijs op het nieuwe album van de Nits te kunnen concentreren, blijkt dat Itunes vannacht geen zin had om het net gekochte album mee te synchen…