Viaduc de Boirs

 

En ondertussen ziet het er aan het viaduct van Boirs van ver nog steeds hetzelfde uit als in 2008 en in 2009, maar niets is minder waar, in de zomer van 2010 is een aannemer begonnen met het viaduct richting Luik af te breken en sinds het najaar verrezen aan sneltempo de pylonen voor de nieuwe brug.

Viaduct van Boirs

Ondertussen staan alle pylonen er en wordt de horizontale laag aangelegd, eigenlijk schiet dat allemaal wel goed op, de “lui walen” zijn goed bezig!

Viaduct van Boirs

Op de E313, in de afdaling richting Boirs geldt nog steeds een snelheidsbeperking van 50km/h (het bord op de foto is ondertussen vervangen) , er wordt niet enkel verborgen geflitst, maar sinds kort staat er ook een soort van verplaatsbare flitspaal, of eerder een “flitsbak”, die regelmatig verzet wordt naar een ander stuk van de werken. Dat ding ziet er zo… euh lomp en amateuristisch uit dat ik me afvraag of er wel een echte camera inzit, en of het niet enkel een afschrikking is.
Ik wacht trouwens op de eerste durver die dat ding in een camionetje laadt en ermee wegrijdt :-)

Viaduct van Boirs

Perth

Ze houden er toch een bizar ritme op na onze West-Australische vrienden, de eerste week dat je hier probeert mee te geraken in Perth is het toch even aanpassen.
Afspraken worden hier vlotjes gemaakt, gewoon even de telefoon nemen en het gesprek eindigt bijna altijd in ‘let’s grab a coffee’. Een uur later zitten we dan ook daadwerkelijk samen aan een tafeltje in een café waarna we bij wederzijdse interesse nog even op kantoor samen naar kaarten en resultaten kijken.

Mensen,  zijn dus heel benaderbaar, zelfs op hoog niveau binnen bv. de olieindustrie, MAAR enkel tussen 9am en 5 pm, het loont echt niet de moeite na 5 uur nog te proberen af te spreken, dan is het family time. Enkel expats zullen tijdens de week voor een diner afspreken.

‘Samen lunchen gebeurt dan weer wel vaak, elk betaalt z’n eigen lunch; een broodje, een meeneemAziaat of een slaatje met een frisdrank worden op een terras of op een bank in de zon verorberd terwijl er rustig verder gediscussieerd wordt. Altijd alcoholvrij, behalve de vrijdag. Vrijdagmiddag duiken plots de pinten op de terassen en in de restaurants op, en dat gaat het heel de namiddag en avond door, veel kantoren gaan samen op café om daar (tijdens de werkuren en vaak op kosten van de baas) pinten te drinken, te verbroederen met de collega’s, de contacten en zelfs de concurrenten. Want iedereen hier werkt op enkele km²’s oppervlakte, en iedereen kent iedereen. Een sociale en open manier van zakendoen, erg wennen voor een Belg, maar wel zo aangenaam.

Overslapen

Te laat komen, het is een van de grootste angsten die ik heb. Ik denk niet dat er veel mensen zijn die me al te laat hebben weten aankomen, een of twee wekkers een half uur te vroeg instellen, ruim op tijd vertrekken, panisch de klok in het oog houden en continu berekenen hoe laat ik ongeveer zal aankomen om dan natuurlijk veel te vroeg ter plaatse te zjin.
Maar vanmorgen… Vanmorgen sliep ik in een hotelkamer in Tanger terwijl beneden de chauffeur op me wachtte om me naar de luchthaven te brengen…

Om zeven uur belde de receptie me wakker, dat er iemand op me stond te wachten. Zeven uur, en de vlucht naar Brussel vertrok om acht uur, checkin sloot om 7.10 en het was een twintig minuten rijden. In volle paniek mijn bagage in de tas gesmeten, aangekleed (tshirt achterstoor trouwens) en naar beneden gestormd om uit te checken en in de lobby mijn tshirt om te draaien :-)

In volle vaart naar de luchthaven, daar een half uur voor het vertrek aangekomen waar je aan de checkin gelukkig nog kunt onderhandelen over het heropenen van de checkin, dat zou in Zaventem geen waar zijn denk ik. Om tien voor acht stapte ik vol adrenaline als voorlaatste het vliegtuig op.

Eind goed al goed, enkel spijtig van de kleren die ik in de haast uit de kast vergeten te nemen was. Hopen dat ze die snel opsturen.

Loire Estuarium

AIS-tracking websites zijn er ondertussen al een hele hoop, met MarineTraffic als extreme uitschieter in de positieve zin.

Maar deze AIS Google Map van het Loire estuarium vind ik wel heel erg knap; met een overlay van de beschikbare zeekaarten (admiralty charts) van de aanloop en de loop van de Loire. Perfect gegeoreferenceerd en al.

Nu ben ik toch eens benieuwd hoe ze dat voor mekaar hebben gekregen, echt knap.
(Via)

 

loire

Kaarten, digitaal of nog (lang) op papier?

In Noord Frankrijk moest ik gisteren zijn, prospectie voor een toekomstig project. Niet meer dan een goeie 200km van Leuven, maar ter hoogte van Brussel besefte ik plots dat ik geen papieren kaart mee had, en daar voelde ik me voor de rest van de rit niet goed bij.
Drie GPS’en in de wagen; een Tomtom voor de route, m’n Garmin Gpsmap voor het georeferenceren van de foto’s die ik op terrein ging moeten maken en m’n HTC Hero met ingebouwde GPS. En me dan nog hulpeloos voelen zonder papieren kaart, hoe kan dat?

Eenvoudig, ik ben nog geen enkel systeem tegengekomen dat het onmiddellijke overzicht, de intuïtiviteit van een papieren kaart overtreft. Een Tomtom is gemaakt om een route te berekenen en stap voor stap aan te duiden, en is duidelijk niet geconcipieerd om gemakkelijk door kaarten te snuisteren. Een GpsMap is (ondanks de grote kwaliteiten) maar een handGPS, met het kleine schermpje en de knullige bediening die erbij horen. De beste optie is eigenlijk de Google Maps software dat standaard op de Hero geïnstalleerd staat, maar die heeft natuurlijk een permanente netwerkverbinding nodig en laat die Megabytes nu te duur zijn in roamingland. Spijtig eigenlijk dat Google Maps de kaarten van een gekozen regio niet kan ophalen en lokaal kan opslaan voor later gebruik.

Dat zou voor mij eens een reden kunnen zijn om een Ipad te kopen; een offline kaartenservice op een groot scherm, kaarten met verschillende layers zoals wegenkaarten, zeekaarten, geologische en topografische kaarten, de mogelijkheid tot het intuïtief toevoegen van notities, automatisch gegeoreferenceerde foto’s op de kaart invoegen. Gecombineerd met een degelijke camera, een DGPS ontvanger en liefst ook een robuuste uitvoering die tegen ruigere omstandigheden kan. Een perfect terreintoestel ….
Maar ach, een mens mag toch dromen he, en zolang blijf ik genieten van kaarten op papier….

Tuticorin-Chennai

Een binnenlandse vlucht in India, met King Fisher, een vliegtuigmaatschappij dat ook het grootste lokale biermerk is(allez, lokaal in India is qua schaal nog iets anders dan lokaal in Vlaanderen), echt bemoedigend was het niet.
De piloten zagen er gelukkig niet uit als wandelende bierflesjes en aan boord werd geen alcohol geschonken. Wel een slaatje op basis van linzen.
Een vliegtuig met propellormotor is qua beleving toch iets anders (vooral trager en luidruchtiger) dan een straalmotor.
Tuticorin-Chennai: 577km, kruishoogte 4800meter, kruissnelheid 490km/h

Tuticorin-Chennai
route

Riga – Brussel

Vreemde manieren hebben ze daar bij Air Baltic, 15 Euro aanrekenen voor een tweede stuk bagage schijnt tegenwoordig meer en meer gangbaar te zijn, maar vijf Lat aanrekenen voor het inchecken, tenzij je je ter plaatse intekent voor hun airmiles programma vond ik er toch wel over.

Verder een rustige vlucht (altijd zalig om na drie weken terug naar huis te kunnen) en de GPS had weer voldoende onvangst om het traject te loggen.
Vanuit Riga over de Baltische zee, Noord Duitsland en bij Emmen tot  Hoogstraten het Nederlandse luchtruim in. Boven Zoersel draaiden we SSE richting Aarschot om van daaruit (over Wijgmaal) in rechte lijn runway 25L aan te vliegen. Cruisehoogte van de Boeing 737-500 was 10.700 meter, snelheid +/-770 km/h

Riga-Brussel
route

Riga-Brussel
route