Ik heb deze week –twee dagen voor het sluiten van het Belgische luchtruim- nogeens twee vluchten kunnen loggen met de GPS; Sochi-Wenen en Wenen-Brussel.
Helemaal comfortabel reizen is het wel niet, ervoor zorgend dat de GPS zo dicht mogelijk bij het raampje blijft om de satellietontvangst niet te verliezen.
AIS-tracking websites zijn er ondertussen al een hele hoop, met MarineTraffic als extreme uitschieter in de positieve zin.
Maar deze AIS Google Map van het Loire estuarium vind ik wel heel erg knap; met een overlay van de beschikbare zeekaarten (admiralty charts) van de aanloop en de loop van de Loire. Perfect gegeoreferenceerd en al.
Nu ben ik toch eens benieuwd hoe ze dat voor mekaar hebben gekregen, echt knap.
(Via)
In Noord Frankrijk moest ik gisteren zijn, prospectie voor een toekomstig project. Niet meer dan een goeie 200km van Leuven, maar ter hoogte van Brussel besefte ik plots dat ik geen papieren kaart mee had, en daar voelde ik me voor de rest van de rit niet goed bij.
Drie GPS’en in de wagen; een Tomtom voor de route, m’n Garmin Gpsmap voor het georeferenceren van de foto’s die ik op terrein ging moeten maken en m’n HTC Hero met ingebouwde GPS. En me dan nog hulpeloos voelen zonder papieren kaart, hoe kan dat?
Eenvoudig, ik ben nog geen enkel systeem tegengekomen dat het onmiddellijke overzicht, de intuïtiviteit van een papieren kaart overtreft. Een Tomtom is gemaakt om een route te berekenen en stap voor stap aan te duiden, en is duidelijk niet geconcipieerd om gemakkelijk door kaarten te snuisteren. Een GpsMap is (ondanks de grote kwaliteiten) maar een handGPS, met het kleine schermpje en de knullige bediening die erbij horen. De beste optie is eigenlijk de Google Maps software dat standaard op de Hero geïnstalleerd staat, maar die heeft natuurlijk een permanente netwerkverbinding nodig en laat die Megabytes nu te duur zijn in roamingland. Spijtig eigenlijk dat Google Maps de kaarten van een gekozen regio niet kan ophalen en lokaal kan opslaan voor later gebruik.
Dat zou voor mij eens een reden kunnen zijn om een Ipad te kopen; een offline kaartenservice op een groot scherm, kaarten met verschillende layers zoals wegenkaarten, zeekaarten, geologische en topografische kaarten, de mogelijkheid tot het intuïtief toevoegen van notities, automatisch gegeoreferenceerde foto’s op de kaart invoegen. Gecombineerd met een degelijke camera, een DGPS ontvanger en liefst ook een robuuste uitvoering die tegen ruigere omstandigheden kan. Een perfect terreintoestel ….
Maar ach, een mens mag toch dromen he, en zolang blijf ik genieten van kaarten op papier….
Een binnenlandse vlucht in India, met King Fisher, een vliegtuigmaatschappij dat ook het grootste lokale biermerk is(allez, lokaal in India is qua schaal nog iets anders dan lokaal in Vlaanderen), echt bemoedigend was het niet.
De piloten zagen er gelukkig niet uit als wandelende bierflesjes en aan boord werd geen alcohol geschonken. Wel een slaatje op basis van linzen.
Een vliegtuig met propellormotor is qua beleving toch iets anders (vooral trager en luidruchtiger) dan een straalmotor.
Tuticorin-Chennai: 577km, kruishoogte 4800meter, kruissnelheid 490km/h
Vreemde manieren hebben ze daar bij Air Baltic, 15 Euro aanrekenen voor een tweede stuk bagage schijnt tegenwoordig meer en meer gangbaar te zijn, maar vijf Lat aanrekenen voor het inchecken, tenzij je je ter plaatse intekent voor hun airmiles programma vond ik er toch wel over.
Verder een rustige vlucht (altijd zalig om na drie weken terug naar huis te kunnen) en de GPS had weer voldoende onvangst om het traject te loggen.
Vanuit Riga over de Baltische zee, Noord Duitsland en bij Emmen tot Hoogstraten het Nederlandse luchtruim in. Boven Zoersel draaiden we SSE richting Aarschot om van daaruit (over Wijgmaal) in rechte lijn runway 25L aan te vliegen. Cruisehoogte van de Boeing 737-500 was 10.700 meter, snelheid +/-770 km/h
Elke ochtend voor we vertrokken staken de Indiaase bemanning een paar wierookstokjes aan en hield de kapitein een kort gebed tot de maagd Maria.
Vannamiddag start de allereerste grote prijs F1 van Abu Dhabi op het Yas Island, enkele kilometers van de stad Abu Dhabi zelf. Normaal gezien zou het me allemaal koud laten (Ik word niet echt wild van Formule 1), maar laat Yas Island nu net de plaats zijn waar ik in 2006 twee keer enkele weken aan een stuk een boorcampagne heb opgevolgd. Mocht er dus straks tijdens de wedstrijd een instabiliteit optreden door een niet opgevuld boorgat onder het circuit heb ik er vooral niets mee te maken…
Het gebied had toen nog een heel andere bestemming dan nu, maar regelmatig van idee veranderen is geen groot probleem voor Arabische sjeiks met geld te veel.
Het zag er daar toen ook een pak anders uit dan nu; een enorme afgesloten verlaten vlakte met enkele perfecte, lange en ongebruikte asfaltwegen waar ik met mijn Nissan Pathfinder net niet de maximumsnelheid van een Ferrari haalde. En verder zand, veel zand, en nogeens zand.
Vooral de warmte is me bijgebleven, in juni/juli heb ik er echt afgezien, de temperaturen liepen op tot in de 55°C in de zon, het was vooral een kwestie van zoveel mogelijk in de schaduw te blijven en veel te drinken. Enkele foto’s:
En iets wat weinigen weten, zelfs Louis Tobback werd ooit op Yas Island gespot!
Dinsdagmorgen half één locale tijd in de luchthaven van Chennai, na de bomaanslagen in Mumbai zijn de veiligheidsmaatregelen in de Indiase luchthavens enorm verstrengd, soms tot op het hilarische af.
Bij een van de veiligheidscontroles laat ik me fouileren en metaaldetecteren wanneer de veiligheidsagent me plots wat vraagt:
- A: Where are you going Sir?
- G: I’m going to Brussels
- A: And then Sir?
- G: Then I’ll be driving to leuven, that’s at 20km from Brussels.
- A: Ah, and where do you live Sir?
- G: I live in leuven
- A: So you are going home? That must be the reason why you are looking so happy.
Toen hij zei viel het me ineens ook op dat ik al een hele tijd aan het glunderen moet zijn geweest, een combinatie van een zeer fijne namiddag met de collega’s en het vooruitzicht twaalf uren later thuis bij Lies en Ella te zijn.
Over jetlags zijn er twee meningen, er zijn degenen die beweren dat je er het minste last van hebt bij het van West naar Oost reizen, en er is de meerderheid die aan het omgekeerde vasthoudt.
Bij mij is het geen van de twee, voor mij gaat de overgang na de heenreis altijd zonder problemen. Door de adrenaline van de reis, van het werk dat ter plaatse moet gebeuren; contacten met de klant, in orde brengen van het materiaal, de deadlines, problemen, collega’s… schijn ik die overgang enkel te merken bij het naar kantoor en thuis bellen en sms’en (ik heb Lies gelukkig nog niet om 3 uur ‘s nachts wakkergebeld 
)
Maar de terugkeer is altijd andere koek, de stress van het project is dan meestal volledig voorbij, de technische problemen zijn achter de rug, de data zien er goed uit, de klant tevreden. En bij thuiskomst is er dan die doffe waas die enkele dagen blijft hangen, om half negen m’n bed inkruipen, ettelijke tassen koffie drinken (ik weet dat het niet goed is) en wachten tot het voor deze keer weer eens over is.
Nu ik sinds gisteren terugben van een week in India waar het uurverschil zondag dan nogeens steeg naar 4.5 uur (wat een idee trouwens, die halve uren) kijk ik er nu al naar uit om vanavond zalig in bed te mogen kruipen.
Geef mij maar Afrika, maximale cultuurschok aan minimaal uurverschil
De sluis van Hansweert, op de verbinding tussen de Westerschelde en het kanaal door Zuid-Beveland. De verbinding tussen de Ooster- en Westerschelde, een vaak gebruikte binnenvaartroute tussen de havens van Gent en Rotterdam
Typisch, een maand niets dan zon en hitte en net wanneer we met het werk twee dagen naar Zeeland gaan voor een bedrijfs”weekend” hebben we zulke weersvoorspellingen:
Morgen 5-6 beaufort, ik vrees dat onze geplande zeiltrip niet zal kunnen doorgaan, gelukkig is het vandaag allemaal binnen te doen.
Recente commentaren