Categorie archief: Euskadi

Kijktip: Los ninos de la Patria

Geplaatst op door

Kijkbuistip voor morgenavond (maandag) op Canvas: Los niños de la patria, een reportage over de duizenden Baskische kinderen die in 1937 hun thuisland gedwongen ontvluchtten en in verschillende Europese landen, tot in Rusland toe, werden opgevangen.
Zoals ik eerder al schreef is mijn oma een van de vele kinderen die na het bombardement op Guernika en de belegering van Bilbao naar Mechelen werd gestuurd. De verhalen die ze er soms nog over vertelt boeien me enorm, als kind haar vader verloren hebben in het bombardement van Guernika, afscheid moeten nemen van moeder en familie, een boottocht naar Frankrijk, opgevangen worden in een land met een vreemde taal en vreemde gewoontes, gescheiden van broers en zus. En dan nog maar te zwijgen over de Tweede Wereldoorlog die kort erna losbrak.
Drie jaar na de oorlog bezocht ze voor de eerste maal haar familie in Baskenland, stel je voor: in 1948 met de trein van Mechelen naar Bilbao. En ik maar zuchten als ik enkele uren op een vliegtuigzetel moet suffen.

Trouwens: op 10 juli wordt in Gent -in aanwezigheid van de Lehendakari en 60-tal teruggekeerde Baskische oorlogskinderen- een herdenkingsdag voor de zeventigste verjaardag georganiseerd.

 
 

Oma met pleegouders
Foto van m’n oma met haar pleegouders.

 

Niños de la guerra

Geplaatst op door

In 1937 kwamen in België 3.278 kinderen aan, allemaal politieke vluchtelingen, uit het door het nationalistische leger bezette Baskenland gevacueerd. De meesten van hen waren per boot vanuit Bilbao richting La Rochelle vertrokken en hadden van daaruit de lange tocht naar België gemaakt.
Wat nu niet meer mogelijk zou zijn werd toen dankzij katholieke en socialistische bewegingen verwezenlijkt: de kinderen werd in pleeggezinnen opgenomen, sommigen onder hun zo goed dat ze definitief hier gebleven zijn.
M’n oma was een van hun, haar broers en zus keerden voor en tijdens WOII naar Euskadi terug maar dankzij prachtmensen van pleegouders is ze in Mechelen kunnen blijven opgroeien.

Enkele maanden geleden werd ze door een journaliste benaderd voor een interview voor een boek naar de gelegenheid van de zeventigste “verjaardag” van vlucht van de Niños de La Guerra. Na het interview was ze nogal aangedaan door de vrij opdringende vragen van de journaliste in kwestie die duidelijk uit was op sensatie en emoties.
Blijkbaar was haar verhaal inderdaad niet sensationeel genoeg, want ondanks de vermelding van haar naam als een van de kinderen in de voorpublicatie, werd haar inbreng in de definitieve aankondiging geschrapt. De naam van het boek “Elf vluchtelingenkinderen uit de Spaanse Burgeroorlog vertellen” veranderde dan ook plots in “Los Niños · Tien vluchtelingenkinderen uit de Spaanse Burgeroorlog vertellen”
Spijtig voor m’n oma, maar zo commericieel werkt journalistiek tegenwoordig neem ik aan?