Askatasuna

Acht jaar geleden miste ik vandaag een excursie door een iets uit de hand gelopen avondje uit met een tot die avond onbekend meisje uit het verre Beernem.  Een gearrangeerd afspraakje door een gemeenschappelijke vriendin die dacht dat we wel bij mekaar zouden passen.
Exact zeven en een half jaar later stond ik in Rieme in de gietende regen te vloeken op een Toughbook die minder tough bleek te zijn dan gedacht toen ik plots een telefoontje kreeg van datzelfde meisje -dat ondertussen niet meer in Beernem woonde- om me te waarschuwen dat het weleens zover zou kunnen zijn en ze alvast naar Gasthuisberg vertrok. Ik moest me volgens hare kalmheid zelve vooral geen zorgen maken of me haasten, maar na dat telefoontje heb ik als in een waas het kantoor opgebeld en de klant verteld dat ik ermee weg was. Wie geeft er nu om UXO’s wanneer hij 12 uur later papa wordt?
Eén april 2008, ze kunnen me weinig boeien die aprilvissen. Dirk’s 27ste al een beetje meer. Maar het zijn vooral die 8 jaar en die 6 maanden die tellen vandaag. Net alsof het nooit anders was dan met Lies en Ella.

het is een stokje dat vanuit onverdachte hoek kwam aanvliegen, eens zien wat Dikkie’s nieuwsgierige kant wil weten:

3 bands en/of artiesten die je dit jaar hebt leren kennen

Euh… Ik heb dit jaar eerlijk gezegd geen tijd gehad om me met muziek bezig te houden (de redenen staan verderop), enkel via Itunes enkele cd’s gekocht. Al zou ik dat nu geen echte ontdekkingen noemen:

• Daan
• Yevgueni
• Urbanus Vabiscum (die me bij de eerste beluistering een klein beetje tegenviel maar vandaag of morgen zeker een tweede kans krijgt)

3 dingen die je hebt meegemaakt, gehoord,… en die je altijd zullen bijblijven.

• Ja, daar moet ik nu niet over nadenken natuurlijk, de geboorte en de eerste twee maanden van Ella; een pracht van een dochter.
  Een rollercoaster van emoties en belevenissen die voorbijraast en waarover ik binnen enkele jaren waarschijnlijk zal mijmeren “dat ging echt veel te snel snel voorbij“
  Of zoals de Sponzen Ridder een tijd geleden vertelde: “kinderen, je sterft er waarschijnlijk twee jaar vroeger door, maar ze zijn het dubbel en dik waard“
• De lastige zwangerschap die we samen doormaakten, maar gelukkig enorm goed is afgelopen, en hoe een kerverse mama vaak toch sterker en praktischer kan zijn dan een papa.
• Afrika, ik ben dit jaar voor het werk twee maal in Liberia geweest en elke keer dat ik in Afrika kom voel ik me er echt op mijn best; de sfeer, de natuur, de mensen; ondanks de ellende een continent waar ik nog vaak hoop te komen (Wie weet ooit een G-tec Afrika )

3 vreselijke blunders die je sinds dit jaar op je naam hebt staan.

Oei, dingen die ik snel uit mijn geheugen kan verbannen,

• De telefoon niet goed dichtleggen zodat de opmerkingen over de correspondent waarschijnlijk mee op zijn voice stonden.
• Vanuit het vliegtuig foto’s nemen tijdens de landing in Monrovia (stom) en daarna een half uur palaveren en smeergeld moeten betalen om mijn fototoestel niet in beslag genomen te laten worden (eikel van een regeringsfunctionaris een rij verderop die me verklikt had)
• Mails zonder attachment naar de klant versturen….

3 dingen die je héél stiekem ongelofelijk trots maakten.

• Dinsdagmorgen twee oktober 2007 om vijf uur ’smorgens op de Kolonel Begaultlaan langs de Vaart. Donker, geen ander verkeer en de nieuwslezer die hét nieuws van de dag -waardoor ik en de wagen leken te zweven- vergat te vermelden! Alles was veranderd en ik o zo trots op de twee vrouwen in mijn leven
• Dat ik blijf groeien in mijn huidige job en ondertussen de spannende richting van de projectleiding en verantwoordelijkheid ben ingestormd. Dit jaar heb ik ondanks de zwangerschap van Lies een groot aantal projecten, heel veel dagen in het buitenland (dankjewel Lies) en een hoop Airmiles afgemaald, met stuk voor stuk een succesvolle afloop.
• De stap van online naar real life werd gezet. Enkele echte ontmoetingen, een meeting, geboortekaartjes, cadeautjes en zelfs babybezoekjes met gelijkgestemde bloggers waren zeer fijne ervaringen (met dank aan Yab, BVLG, Karel, Nicole, Dikkie, uitstelkoning Gorik en een hoop anderen).

En dan moet ik nog drie Chinese vrijwilligers aanduiden om het stokje verder te zetten neem ik aan? Dan denk ik aan opperbitch Femke, aan de oermoeder der Leuvense bloggers Yab en aan Katrien (haar ventje zal waarschijnlijk wel door een tiental andere bloggers aangesmeten worden).

Hopla, weg ermee!

Vanavond een toeristische rondleiding in het bevallingskwartier van Gasthuisberg, al kennen we het daar na zondagavond al wel een beetje.

Zo, de kinderkamer is bijna af. Donderdag waren de meubels geleverd en vandaag ben ik begonnen met ze twee verdiepingen naar boven te slepen en daar ineen te knutselen. Nu we stilaan de Ikea meubelen ontgroeid geraken moet ik leren omgaan met de consequenties van “kwaliteits”meubelen.
Meubels uit vol hout wegen echt een pak meer dan de doorsnee kasten uit MDF-hout, gelukkig waren ze nog niet gemonteerd zodat ik de loodzware pakken één voor één kon versleuren en monteren terwijl Lies de olijfgroene muur van de overloop een tweede en derde verflaag gaf.
En anders dan bij de Ikea bouwdozen ontbrak er nu geen enkel onderdeel, geen schroefje teveel of te weinig.
En al zeg ik het zelf: het resultaat mag er zijn.

Jep, de titel is schaamteloos plagiaat, maar bij goed nieuws zoals dit mag dat wel: Kobe is geboren!!!

En het is dan ook nog goed nieuws voor ons garnaaltje; tot nu toe leek het alsof er rondom ons enkel meisjes geboren werden maar nu dus eindelijk eens een jongen. Er blijven voor haar nog opties buiten een celibatair bestaan.

PS: dat Lies en ik Eveline en Karel enorm feliciteren spreekt voor zichzelf

Vier dagen ben ik weggeweest en in tussentijd is die buik weer wat gegroeid (dit weekend eindelijk nogeens foto’s nemen), en hebben “kabouters” op de bovenste verdieping een van de muren limoengroen geschilderd.
Gelukkig was het Lies niet die de muur geschilderd had, want die had een nadrukkelijk werkverbod opgelegd gekregen…

Hoera, Janne, het kindje van Lien en Peter is gezond en wel aangekomen, om eerlijk te zijn: het ziet er een lieveke uit.
Voor ons is dat weer een stap vooruit in de wachtrij van de aanstaande bloggende ouders, na deze bevalling staat er maar één wachtende meer voor ons. Voor de heel ongeduldige Karel en Eveline mag Biebel liever vannamiddag dan morgenvroeg geboren worden, en als ik op Flickr Eveline’s buik vergelijk met die van Lies begrijp ik heel goed dat het voor hun ondertussen wel lang genoeg duurt.
En ja voor ons… voor ons is het nog een viertal weken wachten (iets minder), maar we gunnen het ons meisje om die vier weken nog warm en veilig daarbinnen te blijven en nog wat te groeien. Praktisch gezien zijn we er alvast klaar voor; kaartjes, doopsuiker, en kamer zijn zo goed als gereed en ze is meer dan welkom erbij te komen.
Maar toch nog maar even wachten: pas eind volgende week hebben we plaats in de rondleiding op de kraamafdeling van Gasthuisberg (ik moet toch weten waarheen te sprinten met een bevallende Lies naast me?) en deze en volgende week staan nog 4 dagen Zwitserland en 2 dagen Madrid op het programma. Allemaal flexibel natuurlijk, om bij hoogste nood binnen enkele uren thuis te staan, maar toch liever wachten tot de papa aanwezig is!

Na een avondlijke informatiesessie in Gasthuisberg is het duidelijk: borstvoeding geven lijkt me geen simpele zaak, maar wel de moeite waard te proberen (laat het duidelijk zijn, GHB is duidelijk pro).
Trouwens, het is moeilijk om bij zo’n kleffe Deense voorlichtingsfilm uit de jaren ‘80 je lach in te houden…

Gisteren eindelijk nog eens de gelegenheid gehad om wat fotootjes te trekken van die bolle buik. Soms vraag ik me af of het niet beter zou zijn eens een echte fotograaf foto’s te laten trekken. De kwaliteit van de foto’s zou merkelijk beter zijn, maar zouden we ons wel op ons gemak voelen?

Wel grappig hoe een meisje al voor de geboorte haar kuren kan hebben en tijdens de fotoshoot zo gaat verliggen dat er van die flinke buik even “niet veel” meer overblijft.

(ook gepost bij Garnaal)

Mooi is dat, ik ben nauwelijks een week weg en daar wordt achter mijn rug al volop gekonkelfoesd en plannen gesmeed.
Nog niet geboren en al samenspannen tegen de man in huis. Zou het dan toch in dat tweede X chromosoom zitten?

Vlak voor het vertrek naar Monrovia vandaag van een vrije dag gebruik gemaakt om samen met een Lies en haar buikje eindelijk nogeens enkele uurtjes door Leuven te struinen en van de zon te genieten.
Enkele kledingwinkels, Fnac (spijtig genoeg nog geen Inland Empire te bekennen), heerlijk vers geperst fruitsap (pompelmoes- met appelsien) in de Parijsstraat, broodje met Jamon Serrano op het terras voor de Komeet en een bezoekje aan de Burgerlijke stand.
Doordat Lies en ik als ongehuwden in zonde leven was het aangeraden om een tijdje voor de geboorte ons meisje als mijn kind te gaan erkennen. Zo hoeft Lies na de bevalling niet mee gaan om de geboorte aan te geven, en heb ik in de praktijk het laatste woord over de voornaam. (Is het trouwens niet de gewoonte dit na een zware nacht in de Bierkelder te doen?). Een attest van de gynaecoloog, onze handtekeningen in viervoud en mijn taak als vader kan beginnen.

Man, ik ben zo blij in Leuven te wonen.

Trouwens, ongelooflijk hoeveel zo’n zwangere vrouwenbuik op 5 dagen kan groeien.

Meer dan zeven jaar dat we samenzijn, en we hadden nog geen enkele keer we in een McDonals gegeten. Tot we vanmiddag de ban doorbroken hebben.
Twintig minuten later totaal oververzadigd (qua vetgehalte, niet culinair) terug naar buiten gestrompeld. Hierover ben ik zeker dat ik mijn ouders’ opvoedkundige voorbeeld ga volgen: uit eten met ons drietjes: ja, samen uit eten in de MacDonalds: zeker niet met mij erbij.