Maar was ik wel zo slim om te vallen voor dé juiste vrouw! HOERA!!!
Gedaan met twee weken vakantie, vanaf morgen wordt het weer opstaan om 6 uur, op een uur tijd twee volwassenen en een peuter aangekleed en op de baan krijgen, en weer in het werkritme te geraken.
Het was zeker twee jaar geleden dat ik nogeens twee weken vakantie genomen had en er echt van heb kunnen genieten, twee weken met mijn twee dames; eindelijk eens langdurig kunnen genieten van de razendsnelle vooruitgang die dat kleine wezentje maakt.
Nu ze stilletjes aan de kracht van spreken en taal ontdekt zijn er plots precies geen grenzen meer aan wat ze zal aankunnen en de onschuld begint stilaan bedekt te worden onder deugnieterij en heimelijke truukjes om haar willetje doorgedrukt te krijgen. Zo wijst ze soms ergens achter ons om ons even af te leiden en iets wat niet mag snelsnel gedaan te krijgen 
Maar geen getreur over de gedane vakantie, we maken er een mooi 2009 van, zowel op het werk (er staan al enkele mooie projecten op stapel) als privé!
Twee extra vrije dagen, een fijn hotel vlak achter de duinen -annex dijken- en een zeer fijn gezelschap van vier prachtdames en een welbespraakt maar een bij wijlen ietwat kreupel manspersoon. Het enige dat ontbrak voor een volledig prachtweekend was wat minder wind en regen, maar de wandelingen hebben we dan maar anders ingevuld.
Trouwens geweldig om te zien hoe die twee kleine mensjes het, nadat ze mekaar enkele uren straal genegeerd hadden, goed met mekaar konden vinden en soms zelfs mekaars gezelschap begonnen op te zoeken. En zonder Facebookvriendinnen te zijn hè!
Ja, die twee dames hebben het daar thuis precies gezellig onder mekaar
Nog tiental dagen en ik kan me eindelijk weereens gaan moeien!
Samen koekje eten from Goya Bauwens on Vimeo.
Nee, geen identiteitscrisis waardoor ik na vorig bericht een week blogpostloos bleef, maar een internetloze vakantie in Toscane waarvan we sneller dan verwacht thuisgekomen zijn.
Laat het duidelijk zijn: Toscane is een prachtige streek, maar na enkele dagen slecht weer (dat nog een tijd zou blijven aanhouden) en een zieke dochter (oorontsteking) wordt een Borgo wel héél erg klein en neem je op een avond dan toch maar het besluit dat je beter thuis kan binnenzitten dan op het Italiaanse platteland. En zodoende van slechts weinig zonnige uren en leuke tripjes kunnen genieten. Al blijft het belangrijkste dat Ella snel geneest natuurlijk!
Acht jaar geleden miste ik vandaag een excursie door een iets uit de hand gelopen avondje uit met een tot die avond onbekend meisje uit het verre Beernem. Een gearrangeerd afspraakje door een gemeenschappelijke vriendin die dacht dat we wel bij mekaar zouden passen.
Exact zeven en een half jaar later stond ik in Rieme in de gietende regen te vloeken op een Toughbook die minder tough bleek te zijn dan gedacht toen ik plots een telefoontje kreeg van datzelfde meisje -dat ondertussen niet meer in Beernem woonde- om me te waarschuwen dat het weleens zover zou kunnen zijn en ze alvast naar Gasthuisberg vertrok. Ik moest me volgens hare kalmheid zelve vooral geen zorgen maken of me haasten, maar na dat telefoontje heb ik als in een waas het kantoor opgebeld en de klant verteld dat ik ermee weg was. Wie geeft er nu om UXO‘s wanneer hij 12 uur later papa wordt?
Eén april 2008, ze kunnen me weinig boeien die aprilvissen. Dirk’s 27ste al een beetje meer. Maar het zijn vooral die 8 jaar en die 6 maanden die tellen vandaag. Net alsof het nooit anders was dan met Lies en Ella.
Sinds een half uurtje ben ik officieel (en tijdelijk) huisman, nu Lies voor de eerste dag terug gaan werken is wijkt mijn werk met plezier twee weekjes voor de kleine Ella.
Nog een uurtje voor ze wakkerwordt en het échte werk kan beginnen. Ik ben eens benieuwd waar m’n hoofd vanavond zal staan
Vanmorgen kregen we zoals geschreven bezoek van Bert Stephani, in gezelschap van zijn fotomateriaal. Dat we een beetje zenuwachtig waren spreekt voor zich, een fotoshoot en dan nog in eigen huis is niet iets dat we dagelijks meemaken. Nergens voor nodig, Bert bleek een zacht en vriendelijk persoon te zijn waarbij je niet anders kan dan je op je gemak te voelen. Dat hij daarbij nog goed omkan met vrouwen en kinderen was een extra pluspunt ten huize Bauwens.
Gezellig (koffiedrinkers onder mekaar), vlotjes en vooral ongedwongen, met ondertussen nog babbels over zijn werk als fotograaf en overvloedige uitleg over zijn werkwijze en belichtingsmethodes. Een gecombineerde fotosessie en workshop als het ware.
Voor de resultaten is het nog wachten tot volgende week, dan krijg je hier te zien of het niet enkel leuk maar ook fotografisch de moeite was 
(Laatste foto door mezelf getrokken met Berts superdeluxe EF 70-200mm f/2.8L IS)
Of: hoe weblogs invloed beginnen te krijgen op sommige keuzes in het echte leven….
De cadeautjes onder mekaar hebben we maandagmiddag al uitgedeeld, kerstavond en kerstdag stonden in teken van de kerst in het verre West-Vlaanderen, en dan is het onder ons drietjes toch gezelliger om de cadeautjes rond te delen.
Voor Ella stond mijn keuze al vast na het lezen van een enthousiast artikeltje bij Dikkie. En natuurlijk zal Ella de eerstkomende maaaaanden nog niet al teveel aan een hoorspel hebben, maar ik kan toch geen knuffels en badspeeltjes blijven bijkopen? Een investering in haar toekomst zal ik het maar noemen!
Voor Lies (en Ella en ook mezelf eigenlijk) heb ik een fotosessie in gedachte. Ook al trek ik zelf graag en vaak foto’s en is het resultaat af en toe niet onaardig, toch zitten we soms samen naar foto’s te kijken met het idee van: dat is nu het verschil professionals en prutsers zoals ik…
Dus een fotograaf, maar dewelke? Het moet nu net meer zijn dan de traditionele foto op het wollen tapijtje, dus de fotograaf uit het dorp is al geen optie. Een Bongo bon voor een fotosessie dan zoals Karel heeft gekregen en uitgetest? Maar bij het bekijken van het aanbod aan fotografen werd ik niet echt warm van enthousiasme, te traditioneel, te weinig keuzemogelijkheden, en het feit dat de prijzen van bijbestellingen nergens vermeld staan storen me. (eigenlijk hetzelfde als wat An Nelissen een tijd geleden beschreef). En geef nu toe, wanneer je in een van de beschrijvingen “De opnamen kunnen in kleur, pastel, sepia of zwart-wit zijn” leest heb je toch ook iets van… sja…
Laatste optie dan: sinds enkele maanden staat er in mijn feedreader een feed met de naam “(title unknown)” te pronken; “Confessions of a photographer” de weblog van Bert Stefani die niet toevallig tot fotoblog van het jaar verkozen werd. De begeestering waarmee hij over zijn vak vertelt, de tips die hij geeft, en de leuke portretten die hij lijkt te maken… Soit, morgenvroeg is het zover. Dankzij het bloggen zullen wij een ervaring, en Bert een klant rijker zijn.
het is een stokje dat vanuit onverdachte hoek kwam aanvliegen, eens zien wat Dikkie’s nieuwsgierige kant wil weten:
3 bands en/of artiesten die je dit jaar hebt leren kennen
Euh… Ik heb dit jaar eerlijk gezegd geen tijd gehad om me met muziek bezig te houden (de redenen staan verderop), enkel via Itunes enkele cd’s gekocht. Al zou ik dat nu geen echte ontdekkingen noemen:
3 dingen die je hebt meegemaakt, gehoord,… en die je altijd zullen bijblijven.
)3 vreselijke blunders die je sinds dit jaar op je naam hebt staan.
Oei, dingen die ik snel uit mijn geheugen kan verbannen,
3 dingen die je héél stiekem ongelofelijk trots maakten.
En dan moet ik nog drie Chinese vrijwilligers aanduiden om het stokje verder te zetten neem ik aan? Dan denk ik aan opperbitch Femke, aan de oermoeder der Leuvense bloggers Yab en aan Katrien (haar ventje zal waarschijnlijk wel door een tiental andere bloggers aangesmeten worden).
Hopla, weg ermee!
Je hebt het me nog geeneens deftig gevraagd mopperde ze toen ik een datum wou afspreken
Op mijn knieën heb ik het dus gevraagd, en Lies heeft Ella om haar mening geconsulteerd alvorens te antwoorden, maar we gaan over twee weken…. wettelijk samenwonen.
Kwestie van voor Ella alles op orde te hebben mocht er ooit wat gebeuren (zonder nogeens teveel gedoe met de notaris), kwestie van maar 1 virtuele belastingsbrief te moeten invullen, en kwestie van op formulieren niet meer telkens het woordje wettelijk te moeten schrappen en te vervangen door feitelijk.
Als echte Vlamingen houden we vast aan het principe “wat we zelf doen, doen we beter“, dus vanaf nu hoeven we niet meer bij Kind&Gezin langs..
(Morgen zelf haar spuitjes geven zal minder makkelijk zijn )
