Askatasuna

Een binnenlandse vlucht in India, met King Fisher, een vliegtuigmaatschappij dat ook het grootste lokale biermerk is(allez, lokaal in India is qua schaal nog iets anders dan lokaal in Vlaanderen), echt bemoedigend was het niet.
De piloten zagen er gelukkig niet uit als wandelende bierflesjes en aan boord werd geen alcohol geschonken. Wel een slaatje op basis van linzen.
Een vliegtuig met propellormotor is qua beleving toch iets anders (vooral trager en luidruchtiger) dan een straalmotor.
Tuticorin-Chennai: 577km, kruishoogte 4800meter, kruissnelheid 490km/h

Tuticorin-Chennai

route

Vreemde manieren hebben ze daar bij Air Baltic, 15 Euro aanrekenen voor een tweede stuk bagage schijnt tegenwoordig meer en meer gangbaar te zijn, maar vijf Lat aanrekenen voor het inchecken, tenzij je je ter plaatse intekent voor hun airmiles programma vond ik er toch wel over.

Verder een rustige vlucht (altijd zalig om na drie weken terug naar huis te kunnen) en de GPS had weer voldoende onvangst om het traject te loggen.
Vanuit Riga over de Baltische zee, Noord Duitsland en bij Emmen tot  Hoogstraten het Nederlandse luchtruim in. Boven Zoersel draaiden we SSE richting Aarschot om van daaruit (over Wijgmaal) in rechte lijn runway 25L aan te vliegen. Cruisehoogte van de Boeing 737-500 was 10.700 meter, snelheid +/-770 km/h

Riga-Brussel

route

Riga-Brussel

route

Hier wordt zuinig omgegaan met de beschikbare ruimte, wagens zet je hier niet gewoon naast mekaar.

Elke ochtend voor we vertrokken staken de Indiaase bemanning een paar wierookstokjes aan en hield de kapitein een kort gebed tot de maagd Maria.

Vannamiddag start de allereerste grote prijs F1 van Abu Dhabi op het Yas Island, enkele kilometers van de stad Abu Dhabi zelf. Normaal gezien zou het me allemaal koud laten (Ik word niet echt wild van Formule 1), maar laat Yas Island nu net de plaats zijn waar ik in 2006 twee keer enkele weken aan een stuk een boorcampagne heb opgevolgd.  Mocht er dus straks tijdens de wedstrijd een instabiliteit optreden door een niet opgevuld boorgat onder het circuit heb ik er vooral niets mee te maken…

Het gebied had toen nog een heel andere bestemming dan nu, maar regelmatig van idee veranderen is geen groot probleem voor Arabische sjeiks met geld te veel.
Het zag er daar toen ook een pak anders uit dan nu; een enorme afgesloten verlaten vlakte met enkele perfecte, lange en ongebruikte asfaltwegen waar ik met mijn Nissan Pathfinder net niet de maximumsnelheid van een Ferrari haalde. En verder zand, veel zand, en nogeens zand.

Vooral de warmte is me bijgebleven, in juni/juli heb ik er echt afgezien, de temperaturen liepen op tot in de 55°C in de zon, het was vooral een kwestie van zoveel mogelijk in de schaduw te blijven en veel te drinken. Enkele foto’s:

En iets wat weinigen weten, zelfs Louis Tobback werd ooit op Yas Island gespot!

Dinsdagmorgen half één locale tijd in de luchthaven van Chennai, na de bomaanslagen in Mumbai zijn de veiligheidsmaatregelen in de Indiase luchthavens enorm verstrengd, soms tot op het hilarische af.
Bij een van de veiligheidscontroles laat ik me fouileren en metaaldetecteren wanneer de veiligheidsagent me plots wat vraagt:

• A: Where are you going Sir?
• G: I’m going to Brussels
• A: And then Sir?
• G: Then I’ll be driving to leuven, that’s at 20km from Brussels.
• A: Ah, and where do you live Sir?
• G: I live in leuven
• A: So you are going home? That must be the reason why you are looking so happy.

Toen hij zei viel het me ineens ook op dat ik al een hele tijd aan het glunderen moet zijn geweest, een combinatie van een zeer fijne namiddag met de collega’s en het vooruitzicht twaalf uren later thuis bij Lies en Ella te zijn.

Over jetlags zijn er twee meningen, er zijn degenen die beweren dat je er het minste last van hebt bij het van West naar Oost reizen, en er is de meerderheid die aan het omgekeerde vasthoudt.
Bij mij is het geen van de twee, voor mij gaat de overgang na de heenreis altijd zonder problemen. Door de adrenaline van de reis, van het werk dat ter plaatse moet gebeuren; contacten met de klant, in orde brengen van het materiaal, de deadlines, problemen, collega’s… schijn ik die overgang enkel te merken bij het naar kantoor en thuis bellen en sms’en (ik heb Lies gelukkig nog niet om 3 uur ‘s nachts wakkergebeld )
Maar de terugkeer is altijd andere koek, de stress van het project is dan meestal volledig voorbij, de technische problemen zijn achter de rug, de data zien er goed uit, de klant tevreden. En bij thuiskomst is er dan die doffe waas die enkele dagen blijft hangen, om half negen m’n bed inkruipen, ettelijke tassen koffie drinken (ik weet dat het niet goed is) en wachten tot het voor deze keer weer eens over is.
Nu ik sinds gisteren terugben van een week in India waar het uurverschil zondag dan nogeens steeg naar 4.5 uur (wat een idee trouwens, die halve uren) kijk ik er nu al naar uit om vanavond zalig in bed te mogen kruipen.

Geef mij maar Afrika, maximale cultuurschok aan minimaal uurverschil

Ik stapte de deur uit en sloot m’n ogen eventjes. Ik voelde de hitte van het asfalt terugstralen en rook de typische geur van warm asfalt met gelekte motorolie. Heel even waande ik me terug in Liberia.
Maar toen ik m’n ogen weer opende stond ik spijtig genoeg weer gewoon op een parking in Wilsele

En hoe zit het nu met het viaduct van Boirs, een jaar na de terechtwijzing door een dyslectische Vlaming?
Ah, goed he! Op een jaar tijd hebben ze zeer snel de graffiti weggehaald, en er een bordje extra bij gezet om te waarschuwen voor de scherpe bocht van de afrit. Verder geen actie te zien, waarschuwingsborden raken net niet overwoekerd.
Maar ondertussen werd wel de staat van de brug bestudeerd. En gepland dat ze in 2010 en 2011 helemaal heropgebouwd wordt, gelukkig rijrichting per rijrichting.

Toen de Duitse troepen in 1940 begonnen met de bombardementen op de Britse hoofdstad hadden de piloten ‘s nachts een pracht van een door de maan verlichte aanvliegroute naar Londen; het Estuarium van de Thames en de Thamesrivier zelf. De zeebodem ligt er dan ook “bezaaid” met wrakken en niet ontplofte vliegtuigbommen die gedropt werden door voor Britse gevechtsvliegtuigen vluchtende bommenwerpers, vraag maar aan de baggeraars daar.
Ter verdediging werden in 1942  vier zeeforten gebouwd, naar hun posities in het estuarium gesleept en daar afgezonken en van leefruimtes en afweergeschut voorzien.
Het fort Knock John dat we de vorige week verschillende malen voorbijvaarden (spijtig genoeg meestal in de mist) was uitgerust met een radarinstallatie en afweergeschut, de bemanning (100 man!) verleef voor lange periodes in accomodaties in de holle pilaren van het fort.

Eind jaren ‘40 werd het fort verlaten, maar het geschut zou pas in 1992 verwijderd worden. Ondertussen deed het in de 1965 gedurende twee jaar dienst als zendstation voor een piraatzender.

“SmallSmall*” moesten we bovenhalen wanneer we in Liberia iemand in uniform moesten overtuigen om de zaken een beetje vooruit te laten gaan.

Het maakte niet uit of die agent je deed stoppen omdat je passagier geen gordel droeg, of omdat je rechterkoplamp een zeer klein beetje feller scheen dan de rechter, of omdat hij vanop 30 meter afstand al zag dat je rechterachterband volgens hem over 5 jaar niet genoeg profiel meer zou hebben, het tarief was simpel en consequent “smallsmall”.
Ergens binnengeraken zonder toestemming: smallsmall, snel een grote levering diesel regelen: smallsmall, een document sneller vastkrijgen: smallsmall…

Dinsdag zou er in de stadswinkel van Leuven geen smallsmall gebaat hebben, voor twee handtekeningen van de buren en een aanduiding op de plannen die ontbraken om een volledig dossier te kunnen indienen hielp geen lievemoederen. Een beetje gefrustreerd terug naar af dus, de buren nogeens optrommelen, de mooie plannen bezoedelen met enkele handgetekende pijltjes en dan was het aan Lies om eens te proberen.
En ja hoor, onze bouwaanvraag is sinds vandaag binnen en we hopen nog altijd om in september met de verbouwingen te kunnen beginnen!!

*SmallSmall kan uit vanalles bestaan, een oplaadkaart voor de GSM, afhangend van het aantal strepen op de mouw één of meer briefjes van tien US$, een paar nieuwe werkhandschoenen dat ze op de achterbank zien liggen,…

Een bizarre plek om te werken dat een Amerikaanse legerbasis is. Vanuit het centrum van een Spaans stadje rijd je door de streng beveiligde poort plots een ander land binnen.
Amerikanen all over the place, een Amerikaanse supermarkt, een Amerikaans pizza restaurant, Amerikaanse scholen en high school, Amerikaanse straatlantaarns, brandweerwagens, onderhoudswagens, bussen, gymcenters en op een van de kruispunten zelfs een Amerikaans verkeerslicht (zo een dat Twin Peaksgewijs aan kabels boven het kruispunt bengelt) en Amerikaanse legervliegtuigen die enkele honderden verder af- en aanvliegen.
Foto’s trekken op de basis kon natuurlijk niet, enkel in de haven waar we aan het werk waren kon ik op mijn gemak af en toe het fototoestel bovenhalen.

Juist ja, ondertussen moet ik allang niet meer geheimzinnig doen over de indentiteit van het gezin met wie ik begin deze maand een fijne avond in Andalucia doorbracht, ondertussen zijn ze weer in het land en staat hun huis niet meer weerloos tegen de schelmenstreken van de lezers van deze blog.
Gisteren was het hier in Rota kl*teweer waarvan je bijna zou denken dat het aan de Noordzee uitgevonden werd, golven van meer dan 2-3 meter, wind (5-6bft) en regen die direct naar uw schoenen doorsijpelt.
En natuurlijk, wie neemt er toch een regenjas mee naar Andalucia in de lente? Ik in elk geval niet; enkel een oranje werfjas waarmee niet echt te flaneren valt op de boulevard langs het strand. Binnenblijfweer dus
Tot m’n verbazing waren de golven vanmorgen weer tot een dikke meter gedaald zodat we in ijltempo het werk hier afgewerkt hebben en we morgen naar Mazagón kunnen doorrijden, de volgende stop in dit project.
Als (met hoofdletter A) alles meezit zijn we zaterdag thuis!