Askatasuna

Wat doen geologen die een tijdje de zee niet opkunnen?

Juist, die blazen een zwembadje op, vullen dat met water en gooien de C-Boom erin. Seismiek op de parking van kantoor. Wedden dat er in de buurt van Blegny geen walvissen meer te zien zijn?

 

Tot dinsdag zit ik normaalgezien met enkele collega’s op een schip op de Noordzee voor een magnetometrische survey. En terwijl we voor communicatie met kantoor en het thuisfront vroeger op de brug of het dak van de brug moesten gaan hopen op een beetje GSM-ontvangst hebben we nu dankzij onderstaande lelijkaard 24/24 internetverbinding via de satelliet. Geen supersnelheden (maar beter dan wat ze in sommige hotels durven aanbieden), en soms onderbrekingen wanneer de grote antennemast tussen antenne en satelliet staat maar als je daar al over moet zeuren. Ik ben vooral blij dat de klant de rekening betaalt, 3000€ per maand komt net boven m’n budget uit

 

Michel deed me met zijn verbindingsschema onmiddellijk aan onze gemiddelde kabelspaghetti denken wanneer we ons tijdelijk aan boord van een surveyschip installeren.
Elke projectvoorbereiding opnieuw begint het met een duidelijk schema in potlood op een A4 pagina en de overtuiging dat het deze keer wel zal meevallen met het aantal seriële kabels, splitters en null-modems. Maar elke keer draait het weer uit op een kluwen van kabels.

Trouwens, bestaat er een freeware/opensource alternatief voor Visio?

Het begon goed gisterenmorgen, bijna windstil en een mooie hemel. Af en toe zelfs zon, een zon die zo laag stond dat ik ze wegwenste omdat ze het in het oog houden van mijn laptopschermen aan boord enorm vermoeide.

Maar tegen de middag was er geen zon meer te bespeuren, werd het weer miezerig grijs en begon de wind langzaam aan te trekken. Toen het getij weer begon te keren naar opgaand water was de pret er helemaal af (het opstromende zeewater vecht tegen de Zuiderwind en het afstromende rivierwater en zorgt zo voor onaangename golfjes) en hebben we in de late namiddag het materiaal maar binnengehesen, in de gietende regen…
Door het aangekondigde stormweer aan de Nederlandse grens werden de surveyplannen voor vandaag opgeborgen, thuis data verwerken dan maar….

Bij windkracht 7-8 Magnetometrie op de Schelde in de Antwerpse haven, het was geen goed idee voor een rustige dag, en we hebben het rond een uur of twee in de namiddag na het keren van het tij dan ook moeten opgeven. Gelukkig was er nog het iets windluwere Deurganckdok om het materiaal terug aan boord te hijsen, anders had het helemaal gekkenwerk geweest.
Maar kijk, vandaag proberen we het nogeens, ook al zijn de voorspellingen niet veel beter.

 

Dé reden waarom we de geofysische survey op de Thorntonbank gedaan hebben voor de windmolens er staan

Nog een week werken en er staan me twee weken als huisvader te wachten, dankzij de wachtlijsten in de kinderopvang hebben we voor Ella pas plaats in de tweede week van april. “Vraag dat dan vroeger aan” hoor ik de mensen al denken, maar vroeger dan februari 2007 konden we moeilijk al plaatsen reserveren voor een nog niet bestaande foetus…
Dus omdat Lies haar verlof nu echt wel bijna opgebruikt is blijf ik twee weekjes thuis om voor Ella te zorgen, dan gaat Ella 4 weken op de werkdagen naar de ouders van Lies in Beernem (ouch, dat gaat ons echt pijn doen).
Als alles goed loopt (lees: als het weer goed blijft) ga ik deze week nog enkele dagen op zee: een deel van de voorbereidende geofysische survey voor de bouw van het windmolenpark op de Thorntonbank gebeurt onder mijn hoede. Duimen dus voor windluw weer en strakke zeebenen.

Na vorige week drie dagen een beetje dommelend op kantoor gezeten te hebben zijn we er deze week eindelijk weer volop ingevlogen.
Collega’s en vooral opdrachtgevers blijken plots weer en masse actief te zijn zodat ik nu tegelijkertijd de rapportage van de vorige, en de opstart van de volgende missie moet gecombineerd krijgen. En ondertussen nog een in het Spaans opgesteld contract nalezen.

Gezonde stress en een eerste werktrip in het vooruitzicht, er is geen betere boost om er een mooi geofysisch jaar van te maken.

Gisterenmorgen laadde de batterij van mijn laptop niet meer op, ergens een slecht contact aan de oplader zelf merkte ik door wat met de kabels te morrelen. Ah, blijkbaar zat het probleem aan de kabel richting laptop, het stuk dat je dus eigenlijk niet kan vervangen.
Als er nu één ding is dat ik in de geofysica geleerd heb is het wel geen angst te hebben van hopen kabels, en om er af en toe eens een door te snijden. Dus hop, met de kniptang zo dicht mogelijk bij de lader doorgeknipt, en dan de twee eindjes provisorisch opnieuw verbonden. Geen geschikt zicht voor een elektronicus of een brandveiligheidsdeskundige maar de laptop krijgt weer energie binnen.

Wanneer collega F met een denkende blik, en een landkaart in de handen mijn bureau binnenstapt weet ik meestal wel hoe laat het is. F is de senior die instaat voor de planning van de de mensen en de projecten.
- Goya, tu aimes bien l’Italie?
- Euh, bah oui.
- Tant mieux, tu partiras dimanche soir à Bari.
- ok

Dus morgenavond vlieg ik naar Bari, om iemand te vervangen die naar een ander project moet vertrekken, en eind deze week rijden we met het materiaal terug naar huis. Even de zon bezoeken dus.

Mijn persoonlijke favorieten waren toch wel het opgeven van een valse naam, mijn natuurlijke behoeften doen en het onnodig ophouden in portiek.

Je zou toch verwachten dat een bedrijf dat gespecialiseerde software ontwikkelt en verkoopt ietwat nuchtere helpdeskmedewerkers moet kunnen inzetten. Deze afsluiter heb ik toch drie keer moeten herlezen voor ik zeker was hem juist begrepen te hebben:

I would also to remind you that we are technically allowed to answer support questions as you software is not currently maintained.

En dan te bedenken dat we 18.000 dollar voor 1 licentie hebben betaald…

Eigenlijk had ik verwacht meer onder de indruk te zijn wanneer ik voor de eerste maal (410 meter lager dan tien jaar geleden) op de WTC-site stond.
Uiteindelijk is de site zelf een enorme bouwwerf, die buiten zijn omvang en de gebruikte technieken weinig verschilt van andere werven.
Het is enkel aan de omheining en de toegangspoort dat er drommen mensen staan, enorme foto’s uithangen, bloemen in de omheining geprikt zijn, en er af en toe mensen stilletjes staan te huilen waar je merkt dat het toch een nét iets ander project is dan anders.

(Ohja Stijn, on the spot foto’s nemen, laat staan publiceren zou “career-suicide” zijn, dus toch maar niet)