Vernieuwen is soms achteruitgaan

Het was een beetje met een bang hartje afwachten, maar na een hele dag in wagen naar het flitsende Radio1 geluisterd te hebben moet ik hen gelijk geven. Hetgeen mij het meest stoorde zijn de luchtige duidingsprogramma’s, “De ochtend” en “Vandaag” waarvoor de gevestigde waarden “Voor de Dag” en “De Wandelgangen” moesten wijken.
Om in herhaling te vallen: het krantenoverzicht, de krantencommentaren, het economische nieuws en zelfs de sport zijn vervangen door korte stukjes, en een dagelijks (luchtig) telefoongeprekje met een krantencommentator.

Roger de Knijf, ik mis u ‘s morgens in de badkamer en de wagen! Ik probeer het nog een tijd aan, anders wordt het kiezen tussen Stubru of Klara.

Misschien word ik wel oud en ben ik vastgeroest aan mijn vaste waarden, het is dan ook nog te vroeg voor een definitief oordeel. Over een tweetal maand meer…

Stemmen

Jan Wauters op televisie, wanneer ik die man zijn stem hoor krijg ik zin het beeld uit te zetten en enkel naar zijn prachtige stem te luisteren, net zoals ik hem van jongsaf vanop de radio ken.
Radiostemmen hebben wat mythisch, met een een uiterlijk dat helemaal afhangt van de verbeelding van de luisteraar. Een radiopresentator die op tv presenteert mist volgens mij plots een groot deel van de radiofonische aantrekkingskracht.
De Ronde van Frankrijk op televisie vind ik maar niets, ik kan er geen 10 minuten naar kijken, maar op de radio hoort het echt bij de zomernamiddagen in juli.
Radio

Goeie ouwe Radio1

Het zal wennen worden in september, al 12 jaar staat bij mij de radio vastgeroest op Radio1 maar deze week is de laatste week in de oude vertrouwde programmatie, voor de volledige hervorming in september. Afscheid dus van enkele vertrouwde waarden waarvan ik er enkele serieus ga missen: Het beste moet nog komen (de wederopstanding van Friedl’), Wilde geruchten (vooral Koen Fillet dan toch), Neon, Pili Pili, de Groote Boodschap en natuurlijk Titaantjes, de parel der zondagochtendparels.
Ik pleit in ieder geval voor een Radio1 met meer Geertje De Ceuleneer!

Voornamenkeuzes

Vanmorgen gehoord in Wilde Geruchten: mensen met een gewone voornaam zouden gelukkiger zijn dan mensen met een ietwat specialere voornaam. Vooral kinderen van autochtone ouders zouden zich beter voelen met een goeie Vlaemsche naam, omdat ze zich zo deel van de groep weten.
Ik kan natuurlijk enkel voor mezelf spreken, maar ik was/ben eigenlijk best trots op mijn unieke voornaam. Dat ik niet een van de 3 Steven’s, of de tweede Koen van de klas was kon me eigenlijk weinig schelen, de enige “nadelen” van mijn naam zijn dat hij bij ontmoetingen soms tot driemaal herhaald moet worden, en dat er na mailsgewijze contacten meestal een vrouw aan mijn kant van de lijn verwacht wordt.

Milow

Milow in Debby en Nancy; qua publieksbereik kan dat wel tellen zo op zondagavond.
Het was me vorige week trouwens al enkele malen opgevallen dat Milow ook op de Nederlandse radio geliefd blijkt te zijn.

Prinselijke (k)lucht

Woehahahaha!

Minstens 3 dagen lang, met elke dag 12 radiojournaals, 3 Televisiejournaals en nog enkele duidingsprogramma’s, werd er gespeculeerd, gediscussieerd en vooral geïnsinueerd over Laurent’s aandeel in de fraude bij de marine.
Welgeteld een kwartier heeft de getuigenis geduurd, en het duidelijkst was de conclusie van Mark Morre in de wandelgangen: “Voor prins Laurent is de hele zaak nu allemaal voorbij“.

Ik gok op 2 dagen nabeschouwingen over dit non-event, nog een weekje politiek gemurmel over de prinselijke dotaties, en de prins en ik kunnen terug rustig onze dingen doen.

Music for life

Al sinds ik een tiental jaar geleden op kot ging ben ik vrij spontaan van Studio Brussel naar Radio1 overgeschakeld. Er valt geen rationele reden te zoeken achter de omschakeling, gewoon een kwestie van programmering en presentatie.
Maar sinds de “Music for life” actie loopt betrap ik mezelf erop dat ik dat ik, na uit nieuwsgierigheid eens op Stubru afgestemd te hebben, met meer en meer plezier naar die 3 vlotte kerels, hun gasten en zeker naar de muziek luister.

Weer een keerpunt in mijn radiobeluisterervaring, of is het maar een kortstondige oprisping omwille van dit superradioinitiatief?