Ha kijk, wat lees ik nu? De man waar ik het eergisteren nog over had, die op Radio1, en blijkbaar in enkele kranten, werd opgevoerd met zijn radeloze zoektocht naar vrouw, kinderen en broer blijkt niets meer dan een fantast, een aandachtzoeker te zijn die het hele verhaal van A tot Z verzonnen had.
Enerzijds was mijn eerste reactie een dikke LOL naar de media die in hun zoektocht naar emoties iedereen voor de microfoon halen, maar anderzijds verkoopt zo’n fantast een kaakslag aan degenen die echt familie verloren zijn en aan de hulpverleners ter plaatse die waarschijnlijk kostbare tijd aan zo’n sujet verspeeld hebben.
Categorie archief: Radio
Voyeurisme
Vanavond in Vandaag een hartverscheurend interview met een een man die om 14 uur vanmiddag nog steeds wachtte op nieuws van zijn broer, vrouw en twee kindjes die vanmorgen op een van de verongelukte treinen gestapt waren.
Er zijn eigenlijk geen woorden voor de gevoelens die een mens op zo’n momenten moet doormaken, en dan vraag ik me af; moest dit nu echt op de Radio, is er al niet genoeg voyeurisme in de vreselijkste momenten uit iemands leven?
Ik hoop trouwens uit het diepste van m’n hart dat die man z’n familie alsnog gezond heeft teruggevonden.
Koyaanisqatsi
Hoe snel de dingen soms kunnen gaan;
Vrijdagmorgen hoorde ik in de wagen op Klara de opening uit “Glassworks†van Philip Glass, toevallig beschreef Peter net die dag zijn liefde en bewondering voor Philip Glass wie ik tot vrijdag vooral kende door zijn soundtrack van het schitterende Koyaanisqatsi.
Woensdag al staken de zaterdag bestelde kaarten voor een filmvertoning van Koyaanisqatsi, met live begeleiding door het Philip Glass ensemble, in mei 2010 in het muziekcentrum te Eindhoven in de brievenbus. Kort op de bal spelen, niet twijfelen. Prachtig toch?
Nu rest ons nog enkel een leuk hotel te vinden voor een weekendje Eindhoven met ons zes zeven. Iemand een aanrader?
Kleine ergernis onder de douche
De hippe duopresentaties bij Radio1 zijn toch niet altijd een even groot succes vind ik, vooral ‘s morgens bij het persoverzicht leidt het vaak tot een vaak doelloos en soms tenenkrullend geleuter.
Vanmorgen over de foute prijzen op de kastickets:
- (GD): Op één kassaticket op de negen staat de prijs fout aangeduid, bij een vorig onderzoek was dat nog drie keer minder
- (LI): Dat was toen dus bij één op drie… of nee… euh
Zilver voor België
Hoera hoera, een medaille voor België. Maar mag ik alle reporters en presentatoren er toch even op wijzen dat niet wij die medaille gewonnen hebben, maar zij? Ik zat rustig lui te wezen achter mijn bureau terwijl Olivia Borlée, Hanna Mariën, Elodie Ouedraogo en Kim Gevaert aan een tempo liepen waarop ik ze van m’n leven nooit zou kunnen inhalen. Helemaal hun verdienste (en die van hun omkadering)dus, niet de onze.
(trouwens, zijn die dames nu niet iets te oud om nog steeds paternalistisch “onze meisjes” genoemd te worden?)
Puik
Na de negatieve spiraal waar de Rode Duivels de voorbije jaren in vast leken te kronkelen is dit wel een mooi olympisch resultaat voor de jonge Rode Duivels: België – China: 2-0
En tot zover mijn driejaarlijkse voetbalbijdrage 
Altijd Prijs
Er zijn van die radiomomenten waarbij je zou willen dat de dingen even blijven stilstaan zoals ze zijn. Dat je met autoradio op nog een extra 100km moet rijden, dat het bezoek nog een uurtje wegblijft of dat de werkdag toch nog even langer mag duren.
Gisterenmorgen moest ik na lang treuzelen écht die douche uit en met het vreselijke geluid van de haardroger de stemmen van Wim Helsen en Koen Fillet genadeloos overstemmen.
Wim Helsen kan mij krijgen! Euh nee, kan mij goed gezind krijgen; zijn stem, zijn stemtimbre en vooral de guitigheid waarmee hij de dingen vertelt maakt dat ik de vreemdste uitspraken vrolijk grijnzend onthaal (“de jeugd vindt kunst saai. ohja? de kunst vindt de jeugd nog veel saaier“). De combinatie Wim Helsen met Koen Fillet -voor mij dé productiefste en meest begeesterde radiomaker van het moment- maakte gisteren radio zoals we het later nog aan onze kleinkinderen zullen vertellen.
Spijtig genoeg enkel te beluisteren via VRT radiospeler, en niet Podcastgewijs.
De moderne tijd
De wereld is toch een uit de hand gelopen dorp, gisterenavond nog met vrouw en dochter in onze woonkamer, enkele minuten geleden al vanuit Zweden om er live de Motorcross live te verslaan: Peter Decroubele
Q-Music
Na 6 dagen aan boord is er één ding dat ik zeker weet: Q is not good for you!
Wat een saaie en kinderachtige bedoening is me dat in de ether, een extreem beperkte playlist, presentatoren die hun luisteraars behandelen alsof het randdebielen zijn (of kunnen ze gewoon zelf niet beter?) en elk uur hetzelfde spelletje…
Ik ga zo blij zijn morgen in de wagen terug op een écht radiostation te kunnen afstemmen.
Bijna vergeten!
Snel de radio op Radio1 afstemmen, het is vandaag de uitzending van 100 op 1; de honderd beste Belgische liederen!
Radio Awards 2007
Pfff, weer een blogverkiezing. Een beetje overkill als je het mij vraagt, en waarschijnlijk weer met dezelfde protagonisten op het podium.
Veel liever steek ik even tijd in de Radiovisie Awards, de awards voor de radiomakers. Om toch nog even in de blogosfeer te blijven, in de categorie “Beste sportcommentator” staat Peter Decroubele, een geliefde Gentse blogger genomineerd.
Koopjeszaterdag
Gisterenmorgen was ik in alle vroegte naar Putte getrokken om daar de vrijdag bestelde lens (17-80mm f/4-5.6 IS) te testen en op te halen. Het blijft een vreemde zaak die topfoto, met een vreselijke website, een rommelige toonzaal, maar de service en de prijs maken veel goed. Ik zie me de verkopers in Grobet nog niet snel voorstellen om de lens grondig uit te testen, zeker niet om er alleen mee naar buiten te gaan en wat foto’s te trekken.
Nadien terug thuisgekomen en bijna onmiddellijk met Lies en Ella naar leuven vertrokken (al is onmiddellijk een rekbaar begrip met een baby in huis) om het in de Fnac Ella’s bestelde kerstgeschenk op te halen, om Ella’s feestkledij om te wisselen, een warm soepje te eten en om eens langs het glazen huis te wandelen.
Gelukkig waren we nog net voor de grote kerstdrukte de Bondgnotenlaan uit, maar daardoor was de opkomst voor het glazen huis ook nog niet op z’n grootst. Gezellig maar (toen nog) niet overweldigend, en de muziek stond een beetje te zacht.
Music For Life stream
Het is overduidelijk dat er in de regiekamer van Music For Life een man achter de knoppen zit, er wordt met camera 5 het laatste kwartier bijna enkel op blozende Scouts/Chiromeisjes ingezoomd.
En af en toe ook nog even op vaders met schattige kindjes om de schijn hoog te houden:-)