Askatasuna

Vorige maand in de haven van Ortona, Abruzzo, Italië

Hier wordt zuinig omgegaan met de beschikbare ruimte, wagens zet je hier niet gewoon naast mekaar.

Ella en de ooievaar

Een grappig zicht, het podium voor de 360° wereldtournée van U2 dat in Werchter door Stageco als test opgebouwd en terug afgebroken wordt. Niet op de festivalweide, maar op een terrein vlak naast het dorpscentrum.

Een Engeltje in de tuin van de Abdij Keizersberg

Die hebben we voorlopig niet nodig in België, dat is duidelijk

Op de Noordzee, ter hoogte van de Thorntonbank:

April 2007:

Februari 2008:

De vierde foto uit de vierde map met foto’s mag ik hier spijtig genoeg niet neerzetten, de vierde foto uit de vijfde map evenmin, gelukkig vond ik in de zesde map wel een publiceerbare foto zodat ik Annelyse niet moet teleurstellen in haar eerste stokje.
Bijna twee jaar geleden, begin april 2007, toen Ella nog in een buik de wildebras uithing en het haar mama moeilijk maakte heb ik tien dagen in New York gewerkt. Geofysica op de World Trade centre site, en daar mochten spijtig genoeg geen foto’s van gepubliceerd worden.
De vierde foto in de zesde map werd van bij m’n hotel in New Jersey, aan de andere kant van de Hudson River getrokken.

Om de één of andere reden stond m’n ISO-waarde nog op 1600 (vraag me niet waarom), en dat is er in groter formaat duidelijk aan te zien, al stoort me dat twee jaar na datum veel minder dan toen.

Onderweg naar Leuven een kajakker in de Dijle gespot. Bij vriestemperatuur stroomopwaarts peddelen, met enkele ijspegels van het spetterende water aan zijn muts.
Respect voor de dappere mens.

[Best in groot formaat]

Bert lijkt stilaan een nieuwe (zij)weg in te slaan en heeft samen met Pieter van Impe Lime opgestart. Volledig in lijn met de tijdsgeest: multimediaal, interactief en gelinkt aan real life experiences (workshops).
Zeker in de gaten te houden: Squeeze The Lime

Afrikanen zijn interessante mensen om te fotograferen, liefst spontaan maar dat komt er in Liberia niet vaak van wegens een onverklaarbare fobie voor fototoestellen in het openbare leven. Hoe vaak ik geen commentaren gekregen heb wanneer ik op straat mijn Canon bovenhaalde (en nee, dat waren geen venijnige Nikon adepten).
Eenmaal gevraagd of ik een foto mocht trekken waren ze er heel graag bij, maar dat poseren viel niet altijd evengoed mee natuurlijk.
Het is door hun karakterkoppen dat ik ze met plezier vastleg, al is de belichting (vooral bij de postprocessing) bij hun net een pak moeilijker; een donker gezicht op een vaak sterk belichte achtergrond. Liefst zou ik vaker inflitsen, maar dat is geen optie als je niet al te veel wil opvallen…

Van nature uit heb ik een hekel aan de typische toeristenfoto’s, nooit zal je me zien poseren bij een kudde kamelen, voor een uit de kluiten gewassen palmboom of bij de Pisa-toren die ik gezichtsbedroggewijs bescherm voor de definitieve val…
En ook hier in Afrika probeer ik zo weinig mogelijk toeristenfoto’s te maken, collegas komen natuurlijk in beeld, maar dan liefst spontaan.
Als ik dan in een dorpje een foto van de inwoners neem, en er plots een Nederlandse medemens tussen opduikt knarsetand ik een beetje maar hou ik die foto subtiel uit roulatie. Nu wel pech dat diezelfde medemens de dag erop een beetje beteuterd kwam vragen of ik die foto met hem erop niet even wou online zetten zodat “zijn meisje” hem kon zien… En zodus: